Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

35 χρόνια ζωής,α' εκδοχή, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού 

Δεν άντεχε άλλο, βρόντηξε την πόρτα πίσω της κι έφυγε βρίζοντας


- Αϊ στα τσακίδια παλιομαλάκα.

Αυτό ήταν, δεν άντεχε άλλο την μίζερη ζωή του, τις κυκλοθυμικές συμπεριφορές του, τα τσακώματα του . Δεν έχει αφήσει κοντινό του άνθρωπο που να μη έχει μαλώσει. Άρχισε απ’ τ’ αδέλφια του μετά το φευγιό της μάνας τους, στην συνέχεια με τα παιδιά , με τους γείτονες. Το δικό της μαρτύριο δεν μετράει, είναι στην επανάληψη του 1000 ου επεισοδίου.

Το γυρόφερνε όλα τα χρόνια για να πάρει την απόφαση της. Τέρμα το αποφάσισε σήμερα και χωρίς να το ζαλίσει όπως έκανε συνήθως, έφυγε λέγοντας του απλά

-Εγώ φεύγω μη με περιμένεις άλλο ξανά.

Εκεί που στεκόταν αδιάφορος κοιτώντας αφηρημένα την τηλεόραση, πετάχτηκε πάνω άρπαξε το μπαστούνι του και κίνησε απειλητικά πάνω της.

-Τι εννοείς της φώναξε θυμωμένα. Αν περάσεις αυτό το κατώφλι με την βαλίτσα σου, η πόρτα αυτή για σένα δεν θα ξανανοίξει.

-Κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις η σου στριψε.Σου το είπα ξεκάθαρα , φεύγω και δεν θα ξανάρθω.

Δεν πρόλαβε να πει άλλη κουβέντα, σωριάστηκε στην πολυθρόνα του σαν σακί με πατάτες.
Του  ‘ριξε μια τελευταία ματιά .Θα φροντίσει να μη τον ξαναδεί, αρκετά της ήπιε το ζουμί.

Φεύγοντας κατευθυνόμενη προς την αυλόπορτα, τελευταίο σημείο αναφοράς του σπιτιού , ένιωσε μια γλωσσίτσα στο χέρι της . Τότε συνειδητοποίησε ότι παραλίγο θα ξεχνούσε, ότι καλύτερο είχε αυτό το σπίτι. Γύρισε τον αγκάλιασε τον σκυλάκο της και ξέσπασε σε κλάματα.

Μαζί καλέ μου, μαζί.

Σηκώθηκε πήρε την βαλίτσα της και του λουράκι του σκύλου της και αποχαιρέτησε με μία τελευταία ματιά το σπίτι 35 χρόνων ζωής. 

Σε αυτή την τελευταία κίνηση το βλέμμα της έπεσε  στα παντζούρια του δωματίου της. Για πρώτη φορά ήταν ερμειτικά κλειστά.

Φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού 



Τάσος Ορφανίδης

3 σχόλια: