Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

35 χρόνια ζωής ,β' εκδοχή, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


Φωτογραφία Χριστίνα Σαραφιανού 
Τον περίμενε με αγωνία να γυρίσει, πέρασε η ώρα έπρεπε να ήταν εδώ . Κάθε τόσο κοιτούσε πίσω απ’ την κουρτίνα του παραθύρου, μήπως τον δει στην αυλόπορτα να εμφανίζεται. Πήρε το πλεκτό της αλλά οι βελονιές περπατούσαν λάθος, έπλεκε το ξήλωνε. 

Πολύ ώρα πρίν  είχε βάλει να  βράσουν τα φασόλια , έκανε ψοφό κρυο σήμερα. Το τζάκι το είχε αναμμένο απ’ το πρωί, να ‘ρθει και να βρει ζεστασιά. Του άρεζε να κάθεται εκεί μπροστά με την σκυλίτσα στα πόδια του,να διαβάζει την εφημερίδα του η τα βιβλία του. Η γάτα όσες φορές νιαούριζε , την έπαιρνε αγκαλιά και χωνόταν αυτή κάτω απ’ την κουβέρτα. Τα ‘βρισκαν τα ζωντανά μεταξύ τους. Καμιά φορά όταν η γάτα έκανε ζαβολιές κι έτρωγε απ’ το φαί της σκυλίτσας, εκείνη γρύλιζε και το παρατούσε. Το βράδυ χωνόντουσαν και τα δύο στα πόδια τους, κάτω απ’ τα σκεπάσματα χωρίς να τους ενοχλούν. Το πρωί έβρισκε την γατούλα να τον χαϊδεύει στο πρόσωπο μέχρι να ξυπνήσει κι έτσι σκαρφαλωμένη πάνω του τον συνόδευε στην τουαλέτα.

Κλείσανε 35 χρόνια μαζί , δεν ευτύχησαν να κάνουν παιδιά,  είχε περάσει μικρός παραμαγούλες.  Τιμούσε τον γάμο τους, δεν άφηνε να του λείψει τίποτε. Αυτός πάντα μαζί της, σχολούσε απ’ την δουλειά κατευθείαν στο σπίτι, καφενείο δεν πήγαινε , αλλά το θεατράκι το αγαπούσανε και οι δύο. Δεν άφηναν παράσταση να περάσει απ’ την πόλη που να μη την έχουν δει. Όταν άρχιζαν οι καλοκαιρινές περιοδείες ήταν η καλύτερη τους. Έβγαζαν πρόγραμμα για να μη χάσουν καμία παράσταση η συναυλία. Με μια ελαφριά ζακετούλα στο χέρι, τα πόπ κόρν που αγόραζαν έξω απ’ το θέατρο αλλά φρόντιζαν να τα ευχαριστηθούν πριν ξεκινήσει το πρόγραμμα, τα απαραίτητα μαξιλαράκια τους, ήταν το μεγαλείο τους.

Το κουδούνι της πόρτας που χτύπησε την έβγαλε απ’ τις σκέψεις της. Παραξενεύτηκε , φαίνεται έχασε τα κλειδιά του, σκέφθηκε. Πλησίασε διστακτικά , ρώτησε ποιος είναι, η φωνή που απάντησε της φάνηκε γνώριμη. Ήταν το κορίτσι της γειτόνισσας που δούλευε τις ελεύθερες ώρες της σε ταχυμεταφορές. Με το χαμόγελο στο πρόσωπο της παρέδωσε ένα φάκελο. Υπέγραψε βιαστικά, η κοπέλα έφυγε κι αυτή δεν μπήκε κάν μέσα στο σπίτι .

Με τρεμάμενα χέρια τον άνοιξε , η αγωνία της στα ύψη . Μέσα στο φάκελο είχε μια επιστολή . Τον άνοιξε γρήγορα και  διάβασε το σημείωμα.

"Αγαπημένη μου, σήμερα δεν ήρθα στο σπίτι όπως περίμενες. Σε μισή ώρα θα σε περιμένει ένα ταξί στην πόρτα. Να το πάρεις, αυτό θα σε φέρει σε μένα . Θα σε περιμένω."

Της έπεσε ο φάκελος απ’ τα χέρια ενώ έψαχνε ένα κάθισμα για να ακουμπήσει, φοβήθηκε ότι θα σωριαστεί κάτω. Το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκε είναι, αν τ’ αποτελέσματα των εξετάσεων του ήταν καλά. 

Τάσος Ορφανίδης 







2 σχόλια:

  1. Επιστολή - Αίνιγμα , που άραγε την καλούσε να πάει ;;
    Διαθέτει και σασπένς μυστηρίου .. πάντως κι αυτό, ωραιότατο !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ όμορφο κείμενο και το γράμμα μας αφήνει με την αγωνία!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή