Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

η Σαλονίκη με τα παιδιά της , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


Η Σαλονίκη έχει να καμαρώνει για πολλά. Ακουμπάει όμως σε ομορφιές κατά κάποιο τρόπο δανεικές. Καλύτερα θα λέγαμε, είναι τα παιδιά της που τα έχει ξεχωρίσει. 

Αυτό που χαρακτήριζε την πόλη της Θεσσαλονίκης, είναι οι παρέες της, τα στέκια της, η εύκολη επικοινωνία των ανθρώπων της. Φτωχομάνα την λένε αλλά σαν μάνα μαζεύει τα παιδιά της, όλα είναι μια αγκαλιά . 

Έχει μια ξεχωριστή κουλτούρα, που διαμορφώνεται σταδιακά από τα ρεύματα των φοιτητών που φιλοξενεί. Οι φοιτητές φέρνουν ζωή και κουβαλάνε ζωντάνια, δεν αφήνουν την πόλη να γίνει άνευρη. Διαμορφώνει την φωνή της μέσα απ’ την κουλτούρα τους.

Τα στέκια της έχουν ταυτότητα. Ταβερνάκια η μπαράκια το καθένα κουβαλάει το δικό του ύφος, αλλά όλα μαζί είναι η Σαλονίκη.




Δεν ήταν έκπληξη για μας, όταν βρεθήκαμε σ’ ένα απ’ τα ωραία στέκια στο Γεντί Κουλέ, στο μπαράκι Αίθριο που τόχει η φίλη μου Δήμητρα από το 1993. Μετά απ’ αρκετά ποτά και πολύ χαλάρωση ανάμεσα στις κουβέντες και τα γέλια, ακούστηκε ο γλυκός ήχος του ακορντεόν να συνοδεύει με το μπουζούκι και την κιθάρα ,τρείς υπέροχες γυναικείες νεανικές φωνές. 



Είναι σπάνιο φαινόμενο στην εποχή μας να βλέπεις μια κοπέλα δεξιοτέχνη του μπουζουκιού .Όπως όμορφο είναι το σκηνικό με τα τρία κορίτσια που πιθανόν είναι φοιτήτριες, να χαρίζουν με τις φωνές τους στιγμές απο μια υπέροχη βραδιά. Τις είχα συναντήσει και στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας να παίζουν. Έτσι, για το κέφι τους για τον κόσμο, ίσως σε κάποια μάζωξη με δράσεις που γίνονται συχνά στην πόλη,δεν θυμάμαι. Αυτό που μπορώ να πω πάντως,  όπως τότε που σταμάτησα για να τις απολαύσω, έτσι και τώρα δεν ήθελα να φύγω μαζί με την παρέα μου. 

Το πιο όμορφο είναι ότι, δεν ήταν κάποιο σχήμα που έφερε η Δήμητρα στο μαγαζί της, αλλά μια παρέα που ζήτησε να παίξει τα κομμάτια της(θα ταίριαζε βέβαια στο ύφος του μαγαζιού).Δεν φθάνει μόνο αυτό,νέα παιδιά έπαιζαν τραγούδια άλλης εποχής  μέχρι σήμερα. Το ακορντεόν μας γυρίζει πίσω,στα τραγούδια που διασκέδαζαν τους  γονείς μας. 
Ποιός αμφιβάλει ότι εκείνα τα τραγούδια είχαν άλλη αξία, έβγαιναν μέσα απ’ την ψυχή. Έτσι διασκέδαζαν, με το ακορντεόν, την κιθάρα και το μπουζούκι.
Γινόντουσαν  παρέες, έπαιζαν και τραγουδούσαν για τον εαυτόν τους και τους άλλους.



Η μουσική και το τραγούδι είναι η κουλτούρα ενός τόπου.Αυτό φαίνεται ότι πέρασε στα νέα παιδιά που κουβαλάνε πολιτισμό μέσα τους.

Είναι το φύλλο που μέσα στην χαράδρα ακούγεται ο αντίλαλος του.












φωτογραφίες : Θάνος Χαρίσης



2 σχόλια: