Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Για την δική μου Γιαγιά , Μαρία Γιοβανίδου



Πρέπει να φύγεις μου λες
Άργησες έναν αιώνα κι ας μοιάζουν όλα σαν να 'ναι χθες
Παραμιλάν τα χείλη σου εκεί που έχει φτάσει πια η ψυχή,
μακριά απ'το σώμα χαράζει δρόμους επιστροφής
θα ρθω την ώρα αυτην του ήλιου που βασιλεύει μέσα στα πέλαγα,
αυτή την ώρα που χαϊδεύει φεύγοντας τις φυλλωσιές ,
την ώρα που σβήνει η μέρα και ανταμώνουν μόνες ψυχές
Και θα σε πάρω
Θα ρθω
Στο υπόσχομαι
Έναν αιώνα θα ακουμπήσεις πάνω στους ώμους μου να σου χαρίσω......
αυτό ....
τα πόδια που δεν αντέχουν να περπατήσουν
Θα γίνω ο δρόμος για να διαβείς ,
στο χθές που έζησες και ας μ' αφήσεις
Είμαι κι εγώ ένα κομμάτι του που δεν αλλάζει
Θα σ'ακουμπήσω να ξαποστάσεις τα κουρασμένα αιώνια χρόνια σου
Σαν φύγεις,ξέρω........
Θα κλάψω μόνη μου
μα θα ναι λόγια αυτά τα δάκρυα, της απουσίας
συγχώρεσε με.......
Έναν αιώνα μη μου ζητήσεις να εξιστορήσω ,
έζησα δίπλα σου μία στιγμή
Αυτή του τέλους σου και της ανάγκης που με καλεί και 
με διατάζει φωνάζοντας με να σε ακούσω....

''Θέλω το σπίτι μου''





2 σχόλια: