Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Για την γιαγιά Λουκία!, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


 Το βλέπω στα μάτια της γυναίκας μου. Εικόνες τρέχουν μπροστά τους, αναμνήσεις απ’ το παρελθόν σκιαγραφούν το πέρασμα τους. Οι θύμησες είναι μια προτροπή, για να ακουμπήσεις με θάρρος στα γεγονότα που έρχονται. Το διάλλειμα σε παλιές εικόνες, φέρνει πολλαπλά συναισθήματα , δεν αφήνει το παρόν να ξεθωριάσει την διαδρομή τους στον χρόνο. 

 Κοντά ένας αιώνας ζωής έχει γεμίσει το πορτραίτο. Οι μνήμες ταξινομούνται χρειάζεται να μπούν στην σειρά τους, να τιθασεύσουν τα ορμητικά νερά της λησμονιάς . 

 Αν και ο χρόνος είναι μακρύς η διαδρομή της πλησιάζει τον αιώνα, δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς ότι οι μέρες της λιγόστεψαν. Παρ’ όλα αυτά το μνημονικό στην θέση του , για όλους θέλει να μάθει για όλους ρωτάει μη ξεχάσει κανέναν, μη της διαφύγει κάποιο όνομα εγγόνας η δισέγγονου η ακόμη και του τρισέγγονου. 

 Βασανισμένη ήταν η ζωή της , αλλά ευτυχισμένη με τόσους απογόνους που είδε. Ένα ολόκληρο χωριό φτιάχνει η φαμίλια της. Γνώρισε την εξορία για τον άντρα της, τον θάνατο συζύγου,αδελφών και εγγόνας .Η απώλεια όταν σου χτυπάει το κουδούνι της πόρτας, δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να το σκεφτείς.

 Πόνεσε αλλά έχει θάρρος, το ίδιο θάρρος που την κράτησε μέχρι σήμερα στην ζωή. Δεν είναι εύκολο, αυτή μόνο το ξέρει πως!

2 σχόλια:

  1. Υπέροχο κείμενο Τάσο μου, λόγια ψυχής!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εύγε !! λένε πως ο άνθρωπος από το μυαλό πεθαίνει..
    Και η κυρία Λουκία " για όλους θέλει να μάθει για όλους ρωτάει μη ξεχάσει κανέναν,
    μη της διαφύγει κάποιο όνομα εγγόνας η δισέγγονου η ακόμη και του τρισέγγονου."

    ΑπάντησηΔιαγραφή