Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

το φως , γράφει ο Τάσος Ορφανίδης


Ήμουν αφηρημένος εκείνη την ώρα, κοιτούσα χαμένα το ρολόι τοίχου απέναντι στο νεοκλασικό κτίριο. Ήταν ώρα 5 το απόγευμα, ο ήλιος τον χειμώνα δύει σχεδόν εκείνη την ώρα , η κίνηση αρκετά αυξημένη καθώς σχολάνε απ’ τις δουλειές τους.

 Το βλέμμα μου ταξίδεψε φεύγοντας απ’ το ρολόι και κάθισε πάνω σ’ ένα πρεβάζι παραθύρου. Εκεί συνάντησε ένα κάτασπρο περιστέρι. Δεν σταμάτησε με το ράμφος του να τσιμπολογάει παντού πάνω του, να ξεψειρίζετε είχα ακούσει να λέει ο πατέρας μου. Δεν ξέρω τι μου φάνηκε περίεργο, πάντως δεν ξεκόλλησα απ’ την εικόνα αυτή. Κάποια στιγμή το περιστέρι σταμάτησε ξαφνικά ότι έκανε κι πέταξε τρομαγμένο. 

Το παράθυρο άνοιξε μετά βίας, διέκρινα ένα χέρι να πιάνεται απ’ το πρεβάζι και να σέρνει το σώμα ενός άνδρα έξω. Η κίνηση του μου φάνηκε περίεργη. Απ’ την αρχή που είδα την σκηνή, ήμουνα βέβαιος ότι δεν βγήκε για να καθαρίσει το παράθυρο εκείνη την ώρα. Αρχικά στάθηκε στα γόνατα, μετά έπιασε με τα δυο του χέρια τον τοίχο στα πλευρά του παραθύρου και πρόβαλε το σώμα του όρθιο. Ήταν νέος ψηλός με σκούρα μαλλιά .Δεν φορούσε ένα ζεστό ρούχο, ήταν μόνο με το φανελάκι του. Είμαι βέβαιος ότι φαινόταν ιδρωμένος η βρεγμένος ενώ δεν φορούσε ούτε πανταλόνι , νομίζω ότι ήταν με το εσώρουχο. 

Φανερά πλέον ταραγμένος, με ένα αφηρημένο βλέμμα να κοιτά δεξιά αριστερά, άπλωσε τα χέρια του ψηλά στον ουρανό σαν να εκλιπαρούσε βοήθεια και απότομα βρέθηκε στο κενό. Η εικόνα του την ώρα που έπεφτε με τα ξαφνιασμένα πουλιά να σηκώνονται ξαφνικά στον αέρα γύρω του, θα μου μείνει καρφωμένη για πάντα.Ήταν σαν να σχηματίστηκε ένα στεφάνι γύρω του.Τα πουλιά με την σκόνη που σήκωσαν, σαν να σκεπάστηκαν με ένα σύννεφο.

Τα ερωτήματα πολλά, οι απαντήσεις προς το παρόν ελάχιστες. Άρχισε να μαζεύεται κόσμος .Άλλοι έτρεχαν βιαστικά προς τα εκεί, άλλοι έφευγαν τρομαγμένοι, σε λίγο άρχισαν να ακούγονται σειρήνες από το ασθενοφόρο και τα αστυνομικά αυτοκίνητα. 

Καθώς παρατηρούσα την οχλαγωγία αυτή ,πρόσεξα μία κοπέλλα , να βρίσκεται στην γωνία κάτω από ένα δένδρο και να παρατηρεί κλαίγοντας τα συμβαίνοντα. Την πλησίασα διακριτικά χωρίς ν'αντιληφθεί την παρουσία μου.Ανάμεσα στο κλάμα της, την  άκουσα να σιγομουρμουρίζει.


 «ήθελε απελπισμένα να αγκαλιάσει το φως» 



1 σχόλιο: