Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Μια βραδιά στο θέατρο με Θουκυδίδη, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



φωτογραφία Σπύρος Σταβέρης
 Μια βραδιά στο θέατρο με Θουκυδίδη

Κυριακή βράδυ. Ο καιρός θαυμάσιος για αρχές Νοέμβρη. Η πόλη είναι φορτωμένη με πολιτιστικά δρώμενα , οι επιλογές ποικίλουν, θάλεγα καλύτερα ότι δυσκολεύουν.

Από την μια η οικονομική στενότητα, από την άλλη οι τιμές στα ύψη. Πολλές φορές γίνεται απαγορευτική μια έξοδος. Πολλές επιχειρήσεις προβάλουν τις μειώσεις των τιμών τους, δυστυχώς στις περισσότερες δεν διαπιστώνεται. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα, τις τιμές εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στους κινηματογράφους , στα θέατρα ακόμη και στο φεστιβάλ κινηματογράφου είναι τσιμπημένη η τιμή εισιτηρίου. Κάθε χρόνο έβγαζα κάρτα, φέτος ειλικρινά το σκέφτομαι. Τραγικό λάθος το βάρος της κρίσης να το φορτώνεται ο πολιτισμός.

Σήμερα δέχθηκα μια πρόσκληση φίλων για να πάμε στην παράσταση της Άννας Κοκκίνου «εγώ ο Θουκυδίδης ένας Αθηναίος» που αφηγείται την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου .Τιμή εισιτηρίου €12 . Ώρα έναρξης 8, δυστυχώς ξεκίνησε 8+30. Είχα διαβάσει ότι οι παραστάσεις της ήταν sold out, δυστυχώς υπήρχαν  άδεια καθίσματα. Το κοινό περίπου σε σχέση 90 /10, γυναίκες/ άνδρες.

Συνήθως υπάρχουν ερμηνείες για τα φαινόμενα. Να δεχθούμε ότι η Κοκκίνου κέρδισε τον γυναικείο πληθυσμό η ότι μέρα Κυριακή το ανδρικό θεατρόφιλο κοινό παρακολουθούσε εκπομπές ποδοσφαίρου στην τηλεόραση; Να υποθέσουμε ότι η μεταφορά του κειμένου, αποτελεί μια διαφορετική πρόταση; Με την επιλογή της να δραματοποιήσει ένα αυστηρά ιστορικό κείμενο, διακρίνεις τόλμη στο εγχείρημα αλλά και σεβασμό στον μεγάλο συγγραφέα. Το κείμενο της απτό κατανοητό, η ερμηνεία της συγκλονιστική.

Κι όμως κουράστηκα, οι υπόλοιποι της παρέας μου ήταν ενθουσιασμένοι , άλλοι φίλοι πλησίασαν τα δικά μου αισθήματα και εντυπώσεις. Θα μου πείτε Θουκυδίδη σε θέατρο παρακολούθησες όχι τσίρκο . Ακριβώς υποκλίνομαι σε ότι είδα, δεν επιδέχεται σχολιασμό και ιδιαίτερα από έναν απλό θεατή. Κατά την φτωχή μου γνώμη, όταν ο θεατής ακούει την εσωτερική του φωνή  νομίζω ότι  ακόμη κι αν είναι ένας και μοναδικός, αφορά το έργο και την επικοινωνία του. Βρίσκω πολύ σωστή την επιλογή διάρκειας μιας ώρας για τα σχολεία .

Αξιοποιώντας την τεχνολογία σε μέγιστο βαθμό, αναρριχάται στον μονόλογο της αλλάζοντας τον τόνο σε διαφορετικές φωνές, άλλοτε σε χαμηλά σχεδόν ψιθυριστά  και άλλοτε μέσα από το είναι της . Ο χειρισμός του πολυμηχανήματος της απαιτεί δεξιοτεχνία. Η σκηνοθετική ευρηματικότητα της αναδεικνύεται, αν και αρκετά μονότονη .

Ένας μονόλογος 110 λεπτών, που κατάφερε να κρατάει τους θεατές σε απόλυτη ακινησία, ούτε αναπνοές ακούγονταν. Τα κινητά επηρέαζαν τα ηλεκτρονικά συστήματα του ανατρεπτικού σκηνικού της , ένα αναπηρικό καροτσάκι με φτερά απτέρου Νίκης που γίνονται και τα κουπιά των τριήρεων.

Ο σπουδαίος λόγος για να δει κάποιος την παράσταση είναι ότι θα πάρει  απαντήσεις της κατάστασης που βιώνουμε ως Έλληνες σήμερα. Θα αναγνωρίσει τα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου για εξουσία και κυριαρχία, παραμερίζοντας την ηθική και τον λόγο. Θα απολαύσει μια μοναδική ερμηνεία.

  «Πελοποννησιακός πόλεμος είναι η καθημερινή ζωή του ανθρώπου μέσα στην Ιστορία, που συνεχίζεται αιώνια» είπε μεταξύ άλλων σε συνέντευξή της   η Άννα Κοκκίνου για το έργο-κληροδότημα που μας άφησε ο Θουκυδίδης.


Τάσος Ορφανίδης

1 σχόλιο:

  1. Ένα υπέροχο σεμινάριο ιστορίας που μας διδάσκει πως η αλαζονεία της εξουσίας είναι ίδια -τότε τη λέγανε Αθήνα, σήμερα Γερμανία-, επίσης μας διδάσκει πόσα πολλά και σπουδαία μπορεί να κάνει ένας φωτισμένος ηγέτης -τότε τον λέγανε Περικλή, τώρα είναι ανύπαρκτος-, επίσης μας δείχνει με σαφήνεια τον παραλογισμό και τη βαρβαρότητα του εμφύλιου πολέμου. Δεν ξέρω αν συνεχίσει να παίζεται. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή