Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

τελευταίος ασπασμός, Τάσος Ορφανίδης

Με δάχτυλα λερωμένα απ’ την καρβουνιά
άγγιξε νοσταλγικά το πρόσωπο του,
ένας τελευταίος ασπασμός,
ν’ αφήσει τα σημάδια της 
να ζωγραφίσει το αποχαιρετιστήριο χαμόγελο του.

Τα μάτια του κλειστά όπως ήταν πάντα
όταν δεν έβλεπε τον έρωτα της
όταν δεν έμαθε τι καίει τα σωθικά της.

Ανήμπορος και μοναχός
την μοναξιά δεν την φοβήθηκε,
είχε σύντροφο το βουνό, φύλακα έναν αετό,
μα στην καρδιά ένα μαχαίρι κοφτερό.

Με τ’ ακροδάχτυλα της του άγγιξε τα βλέφαρα.
Της φάνηκε ν’ ανοιγοκλείνουν να της μιλούν ερωτικά
κι αυτή όρμηξε πάνω του όπως δεν τόλμησε ποτέ.
Τον σφιχταγκάλιασε και ξέσπασε όπως δεν ένιωσε ποτέ.

Χέρια την απώθησαν μακριά
ντροπή γι’ αυτήν και το χωριό.
Μα αυτή ζήτησε και άλλη νεκρή αγκαλιά
Έτσι όπως την ζωή της άφησε να κρέμεται

λαμπάδα σβηστή σε κάθε ρεματιά .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου