Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Τζότζος, η γραφική ταβέρνα της πάνω πόλης δεν υπάρχει πιά, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης

φωτογραφία από taksidia-kai-ta-ksidia.


Ο Θωμάς  Κοροβίνης έγραφε σε ένα άρθρο του «Παραδοσιακές λαϊκές ταβέρνες, θεματοφύλακες του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού με ζωντανή ορχήστρα, τζουκ μποξ ή μαγνητόφωνο, και με την ολόψυχη συνδρομή και στήριξη των  φανατικών θαμώνων τους, τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν και είναι:

«ΣΟΥΕΖ», «ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ», «ΤΖΟΤΖΟΣ» «ΛΟΥΤΡΟΣ»,  «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ»,  «ΑΣΥΛΟ»,  «ΚΟΥΦΟΣ», «ΚΟΚΟΡΑΣ»  και άλλες.

Σε ένα οικόπεδο πολύ κοντά στο Τσαούς Μοναστήρι στην Πάνω Πόλη, προνομιακό με θέα την πόλη και πέρα τον Όλυμπο, βρίσκεται σήμερα το γκρέμι όπου στεγάζοταν η ταβέρνα του Τζότζου. Αυτός και ο αδελφός του Λευτέρης για δεκαετίες υπήρξαν οι ιδιοκτήτες της ιστορικής ταβέρνας μέχρι το 2004, όταν μετά θάνατο  σταδιακά κατέρρευσε.

Υπήρξε το "γραφικό κουτούκι" της πάνω πόλης που έπαιζε μόνο ρεμπέτικα τις μεταμεσονύκτιες ώρες με ρετσίνα από καρδίτσα .Ήταν χαρακτηριστική η έκφραση «πιάσε δυο καρδίτσες».Με ατμόσφαιρα πραγματικής ομίχλης μέσα στον καπνό έγινε το μαγαζί θρύλος με θαμώνες φοιτητές κυρίως.  Μουσική ζωντανή τις περισσότερες φορές είτε από πελάτες η επαγγελματίες που έπαιζαν όμως μόνο Βαμβακάρη Τσιτσάνη Μητσάκη και  Χριστάκη.Στέκι κάποτε της κυνηγημένης αριστεράς και μετέπειτα όλης της μουσικής σκηνής που γέννησε το λαϊκό ήχο της πόλης (Ρασούλης, Μάλαμας, Παπάζογλου, Ζερβουδάκης).

Χαρακτηριστικό το σχετικό σχόλιο που διάβασα  στο διαδίκτυο « Σύχναζα στα μέσα της δεκαετίας του 90 και ακόμα το θυμάμαι με νοσταλγία. Δεν ήταν για όλα τα γούστα, αλλά ήταν το μόνο ταβερνείο που μπορούσες να φας στις 5 η ώρα το πρωί. Ένα υγειονομικό φαινόμενο. Θεοβρώμικο και παράγκα, πυκνό ντουμάνι, τα φαγητά τηγανητίλα ακραία, φτηνές τιμές, παρακμιακοί θαμώνες και ξεκούρδιστα όργανα. Από κάποια ώρα και μετά όλη η ταβέρνα γίνονταν μια παρέα. Στο πίσω μέρος φοβερή θέα η οποία παρεμποδίζονταν από δυο δάχτυλα λίγδα στα τζάμια. Ο ευτραφής ιδιοκτήτης άκουσα ότι απεβίωσε πριν λίγα χρόνια. Θρύλος.»

Κρίμα που τέτοια μαγαζιά χάνονται μέσα στον χρόνο. Δεν υπάρχει συνέχεια, τουλάχιστον όπως την νιώθαμε  εμείς. Τότε τα φοιτητικά στέκια συνδέονταν με αντιδικτατορικούς αγώνες είχαν ψυχή και σθένος. Περισσότερο κρασί με λίγο μεζέ, σήμερα περισσότερο φαγί με λίγο κρασί. Σήμερα πίνουν μόνο για να μεθύσουν, στου Τζότζου και στα άλλα ταβερνεία πίνανε για να γλεντήσουν.








3 σχόλια:

  1. Σ`αυτή την ταβέρνα μαζεύονταν πολύ αργά τις πρώτες πρωινές ώρες
    οι μουσικοί όταν τελείωναν το δικό τους πρόγραμμα σε άλλα μαγαζιά..
    Δεν έτυχε να πάω ποτέ, αλλά γνώριζα την ύπαρξη της.. Μπράβο Τάσο !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή