Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Στη Σκιά Των Φεγγαριών, Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος


Όταν οι φίλοι θα περνούν σε χρώμα γκρίζο
  και οι ώρες θα κολλούν στου χρόνου το κενό,
  τότε θα έρχομαι και θα σου ψιθυρίζω
  για σένα μάτια μου έλπιζα να ζω.


  Ακόμη κι αν οι ώρες μας αυτές ήταν απάτες,
  στους δρόμους τα χιλιόμετρα μετρώντας,
  με πονάει να ζω σε μακάβριους εφιάλτες,
  ελπίζοντας να ανταμώσουμε ξανά γελώντας.


 Θυμάμαι την ύλη του κορμιού σου να αγγίζω
 και στα κενά του νου να ταξιδεύω,
 είναι γλυκά και αθώα τα «ελπίζω»
 και εγώ πιστός σα θρησκεία σε λατρεύω.


 Κι αν τα χνώτα μας δε σμίξουνε ξανά,
 όπως και να ’χει η καρδιά θα σου ανήκει,
 το άρωμα της σάρκας το νου ξυπνά
 και ερωτεύομαι ξανά αυτό που πάντα θα μου λείπει.


ωνσταντίνος λιόπουλος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου