Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

χωρίς ευχές , Τάσος Ορφανίδης


φωτογραφία Τάσος Ορφανίδης


χωρίς ευχές

Έρχεται το 2016, είναι έξω από την πόρτα .Τρομακτικό μου φαίνεται . Το φαντάζομαι με γαμψά νύχια έτοιμο να κατασπαράξει κάθε ματιά ,τις φοβάται τις ματιές . Έχει βάλει το δικό του μάτι στην κλειδαρότρυπα και ανιχνεύει τις κινήσεις .

Ανάλογα με την υποδοχή, θα προσαρμόσει την είσοδο του. Αν υπάρχει φωτιά να καίει στο τζάκι, θα ζαρώσει δίπλα για να ζεσταθεί. Αν κάποια κουβέρτα είναι πεταμένη στο δάπεδο, θα πάρει να σκεπαστεί. Αν το τραπέζι είναι στρωμένο, θα βρει  κάθισμα για να καθίσει. 

Με ανέκδοτα θα ξεκινήσει και με τραγούδια σκοπεύει να συνεχίσει.

Έλα όμως που το κλάμα ενός παιδιού, ξέφυγε της  προσοχής του. Ο γέρος δεν έχει που να ζαρώσει για να ζεσταθεί , σκεπάσματα και τροφή που θα τα βρει. Χαρτιά, τιμολόγια, αποδείξεις,λογαριασμοί, γίνονται σύννεφα, σκοτεινιάζουν τον τόπο. Λόγια, πολλά λόγια γίνανε πούπουλα, πετάνε σαν τις ευχές που κάπου θ’ ακουμπήσουν.

Ακούγονται τα κάλαντα των παιδιών έξω από την πόρτα, ξεφτισμένα χωρίς ζωή, χωρίς χρώμα, με αντίτιμο ένα νόμισμα.Ανοίγω την πόρτα και εμφανίζεται  το χαμόγελο ενός παιδιού σε γέρικο σώμα . Τα σκυλιά άρχισαν να γαυγίζουν και ως δια μαγείας το πρόσωπο φωτίστηκε, πήρε παιδική μορφή, ενώ  το χάδι του έκρυβε στοργή .

Φαίνεται πως το 2016 θα πάρει πολλά πρόσωπα, για να μοιράσει λύπη, πόνο, χαρά και ευτυχία. Θα διαλέξει λέξεις που δεν έχουν ερμηνεία. Γέμισε ο τόπος λαμπιόνια .Θα δούμε !

Τάσος Ορφανίδης


Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Μια φωτογραφική μηχανή «ο από μηχανής θεός»!, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Μια φωτογραφική μηχανή «ο από μηχανής θεός»!

Ίσως τις περισσότερες φορές να αδημονούμε να φθάσουμε κάπου. Αυτός ο προορισμός επιφυλάσσει εκπλήξεις, με πολλές συγκινήσεις .Η ατμόσφαιρα όμως φορτώνεται και ο λογισμός τρέχει.

Αυτές τις μέρες η ψυχολογία των περισσοτέρων είναι χάλια . Είναι ν’ απορείς γιατί να συμβαίνει .Όλα γύρω λάμπουν , τ’ αγαπημένα πρόσωπα, τα χαμόγελα, οι φωνές των παιδιών που λένε τα κάλαντα. το τραπέζι πλούσιο. Κι όμως ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται η μοναξιά , ίσως και η μελαγχολία, ιδιαίτερα αν λείπει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο η κάποιοι στερούνται τα ελάχιστα .

Την περίοδο των Χριστουγέννων είχα μια άρνηση να δω τα μηνύματα μου, να ανταλλάξω ευχές, δεν απολάμβανα την παρουσία των δικών μου. Μου μοίρασαν χαμόγελα, πήρα ευχές, μάζεψα δώρα ,τίποτα , ένα μεγάλο τίποτα. Πατημένος κάτω, μαντρωμένος μέσα στα μαύρα συναισθήματα. Απλωμένα χέρια γύρω μου να με ζεστάνουν, αλλά η καρδιά  μου παγωμένη .Μου θύμισαν τις  φορές που προσπαθώ να ζεστάνω τα παγωμένα πόδια μου, ενώ  φοράω κάλτσες μάλλινες την ώρα του ύπνου.



Πώς να τονωθεί η καρδιά όταν δεν υπάρχει κυκλοφορία Πώς να ζεσταθεί όταν οι σκέψεις και τα αισθήματα παγώνουν το αίμα. Αναρωτιέμαι γιατί, μα η απάντηση βρίσκεται στα εξωτερικά ερεθίσματα.

Παλαιότερα όταν μπούκωνα από αρνητικά συναισθήματα, έβγαινα στο βουνό και άφηνα ελεύθερες τις κραυγές μου. Σήμερα πήρα τα δυο σκυλιά μου, όπως έκανα παλαιότερα κάθε μέρα και τράβηξα στο βουνό. Οι γιατροί μου λένε να μη ανεβαίνω κορυφές, αλλά υπάρχουν και πλαγιές, μονοπάτια που δεν οδηγούν απαραίτητα στην κορυφή.

Ζω στον πιο όμορφο τόπο του πλανήτη. Το δάσος Σειχ Σου είναι ένας παράδεισος. Χαραγμένες διαδρομές , ρυάκια ,γεφυρούλες παγκάκια και  τραπέζια από κορμούς δέντρων, χρώματα, ήχους από πουλιά και ζώα, πεζοπόρους, ποδηλάτες , λάτρεις της φύσης, ζωή, μόνο ζωή .Είναι μια μαγεία. Γεμίζουν τα πνευμόνια με καθαρό αέρα και η καρδιά τις μπαταρίες της για να ξαναπάρει τον δρόμο της επιστροφής.






Βγείτε λοιπόν και χαθείτε στην φύση, να πάρετε δόσεις από ζωή. Αυτό έκανα εγώ, το είχα ξεχάσει παρασυρμένος από τις ψευδαισθήσεις του διαδικτύου η μαγεμένος από την φαντασία της δημιουργίας. Μια βόλτα, ένας περίπατος είναι αρκετά. 

Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πήρα δόση ζωής. Τελευταίο δώρο από την οικογένεια μου  για ν’ αποθανατίζω  τις ομορφιές, που είχα συνηθίσει να βλέπω εικονικά .Τα αληθινά συναισθήματα βρίσκονται εκεί που μπορεί να ταξιδέψει ο νούς με εικόνες πραγματικές, όταν η δυνατή αγκαλιά αγγίξει την καρδιά.


Κι εγώ αναρωτιόμουν γιατί !

Τάσος Ορφανίδης






Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Ροτόντα ,ένα μνημείο 1700 χρόνων ανοίγει τις πύλες του στο κοινό

Ιστορική άποψη της Ροτόντα το 1831(Βικιπαίδεια)

Μετά το  1978 που  η Θεσσαλονίκη πλήγηκε από τον καταστροφικό σεισμό, πέρασαν πολλά χρόνια για την αποκατάσταση των ζημιών που είχε υποστεί το μνημείο της Ροτόντα. Το διάστημα αυτό παρέμεινε κλειστή.

Την Παρασκευή 18 Δεκέμβρη 2015  ώρα 20.00 ανοίγουν πάλι οι πύλες της για να υποδεχθεί το κοινό. Το Σωματείο Ιεροψαλτών «Ιωάννης ο Δαμασκηνός», η Χορωδία «Γιάννης Μάντακας» του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, η Συμφωνική Ορχήστρα του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, αλλά και η Ρωσική Ανδρική Χορωδία «Μπλαγκοζβόνιτσα» θα παρουσιάσουν σε μια εορταστική ατμόσφαιρα ένα πρόγραμμα με ύμνους από ανατολή και δύση.

 Τα συναισθήματα των Θεσσαλονικέων ποικίλα, ίσως γιατί συνήθισαν στην εικόνα ενός κλειστού μνημείου γεμάτο σκαλωσιές. Οι πολυετείς προσπάθειες της 9ης εφορείας Βυζαντινών αρχαιοτήτων συνετέλεσαν στο να αποδοθεί ολοκληρωμένο πλέον και ανοιχτό.

Ένα μνημείο 1700 χρόνων, εγγεγραμμένο στον κατάλογο παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO παραδίδεται στην  πολιτιστική ζωή της πόλης, του οποίου η διαχρονική και διαπολιτισμική ιερότητα έχει σημαντικούς σταθμούς, τον αρχαίο, τον χριστιανικό και μουσουλμανικό .

Δεν λησμονούνται  δυσάρεστες συμπεριφορές το 1995 όταν σε μια συναυλία του Παπαδημητρίου φανατικοί  πιστοί εισέβαλαν και έσπασαν το πιάνο του, ενώ το 1999 το συμβούλιο επικρατείας απέδωσε το μνημείο στο υπουργείο πολιτισμού.

Σήμερα η Θεσσαλονίκη είναι έτοιμη να παρουσιάσει το μνημείο στο κοινό της, μετά από 40 χρόνια περίπου που ήταν απομονωμένο απ' τους επισκέπτες.

Ολοκληρώνεται σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου πολιτισμού η ανάδειξη του ευρύτερου αρχαιολογικού άξονα στο κέντρο της πόλης με τo ανακτορικό συγκρότημα και την αψίδα του Γαλερίου.

Η απογοητευτική εικόνα του που φάνταζε καθηλωμένο στην φθορά του χρόνου, ανήκει πλέον στο παρελθόν. Το μνημείο του καταλόγου της Ουνέσκο από το 1988, θα είναι επισκέψιμο πλέον και το μεγαλείο του θα φωτίζει την εικόνα της πολης.


Τάσος Ορφανίδης

 
φωτογραφία από Βικιπαίδεια 

Ιστορία

H Ροτόντα είναι κτίσμα το οποίο προοριζόταν για μαυσωλείο του Καίσαρα Γαλέριου. Λόγω της μη χρήσης του αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό του Αγίου Γεωργίου και συμπεριλήφθηκε στα Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλονίκης ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Πρόκειται για θολωτό στρογγυλό κτίσμα του 4ου αιώνα, όμοιο με το Πάνθεον στη Ρώμη. Κτίστηκε στα χρόνια του Καίσαρα Γαλέριου γύρω στο 304 μ.Χ. ενώ προοριζόταν ως ναός τουΔία ή των Καβείρων, ή ως Μαυσωλείο του Γαλέριου. Ωστόσο, εξαιτίας του θανάτου του Γαλέριου το 311 μ.Χ., η Ροτόντα ως λέξη έμεινε κενή χωρίς χρήση. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε με διαφορετική λειτουργία απο λαούς της εγγύς ανατολής.

Στα τέλη του 4ου αιώνα, την εποχή του Θεοδόσιου Α' και αφότου στη Θεσσαλονίκη είχε επικρατήσει ο Χριστιανισμός, Η Ροτόντα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό των Ασωμάτων Δυνάμεων ή Αρχαγγέλων και τότε έγιναν στο μνημείο ορισμένες μετασκευές, που ήταν αναγκαίες για τη νέα λατρεία. Έτσι έγινε διάνοιξη της ανατολικής κόγχης και προσθήκη του ιερού, ενώ ανοίχτηκε και η αντίστοιχη δυτική κόγχη και δημιουργήθηκε νέα είσοδος. Ακόμη, σε απόσταση οκτώ μέτρων από τον τοίχο κατασκευάστηκε εξωτερικά ένας άλλος χαμηλότερος κυκλικός τοίχος που δεν υφίσταται σήμερα. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο τοίχους στεγάστηκε και, με τη διάνοιξη των υπολοίπων κογχών, δημιουργήθηκε ένα περιμετρικό εξωτερικό κλίτος. Τέλος κατασκευάστηκαν τα περίφημα ψηφιδωτά του μνημείου, που κοσμούν καμάρες κογχών, τοξοτά ανοίγματα φεγγιτών και το μεγάλο θόλο. Νομίζεται ότι ο αρχικός του σκοπός ήταν για να χρησιμεύσει ως βαπτιστήριο των Χριστιανών στην Θεσσαλονίκη.

Οι αγιογραφίες είναι από τις αρχές του 5ου αιώνα, διότι οι εικονιζόμενοι άγιοι μαρτύρησαν όλοι μέχρι της εποχής τουΔιοκλητιανού και του Μαξιμιανού. Οι αγιογραφίες διασώζονται σήμερα μόνο κάτω από τον θόλο, ενώ οι υπόλοιπες καταστράφηκαν όταν ο ναός μεταβλήθηκε από τους Τούρκους σε μωαμεθανικό τέμενος από τον Σεΐχη Σουλεϊμάν Χορτατζή Εφέντη το 1590. Τότε έγινε και η προσθήκη του μιναρέ. Τα ψηφιδωτά που σώζονται στις καμάρες και στα τόξα των φεγγιτών έχουν καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα. Εικονίζονται μέσα σε χρυσό φόντο γεωμετρικά σχήματα σε μεγάλη ποικιλία καθώς και θέματα από το φυσικό κόσμο, όπως καρποί, ζώα, πουλιά, κάνιστρα και άνθη με μια φυσιοκρατική διάθεση και ζωηρά χρώματα. Στο θόλο, στην κορυφή της μεγάλης ψηφιδωτής σύνθεσης εικονιζόταν όρθιος σταυροφόρος Χριστός γεγονός που μας αποκαλύπτεται από το διασωθέν περίγραμμα από κάρβουνο που απέμεινε πάνω στο κονίαμα. Ο Χριστός εικονιζόταν μέσα σε πολύχρωμη "δόξα", τμήματα της οποία διασώζονται σήμερα, που την υποβάσταζαν τέσσερις άγγελοι. Κατά τον πρόσφατο καθαρισμό των ψηφιδωτών του μνημείου ήρθαν στο φως τα κεφάλια και τα φτερά των αγγέλων. Πιο κάτω υπάρχει μία ζώνη των ψηφιδωτών που έχει καταστραφεί. Χαμηλότερα η τρίτη ζώνη ψηφιδωτών είναι καλύτερα διατηρημένη. Είναι χωρισμένη σε οκτώ τμήματα, σε καθένα από τα οποία παριστάνεται ένα φανταστικό διώροφο πολυτελές και ανάλαφρο οικοδόμημα με πλήθος διακοσμητικών στοιχείων. Μπροστά από αυτά τα φανταστικά αυτά οικοδομήματα παριστάνονται, δύο ή τρεις άγιοι όλοι σε στάση δέησης. Οι επιγραφές που τους συνοδεύουν δηλώνουν το όνομα, την ιδιότητά τους και το μήνα που γιορτάζουν. Τα πρόσωπά τος, διατηρούν την ελληνιστική παράδοση και αποτελούν έξοχα δείγματα της πρώιμης χριστιανικής προσωπογραφίας. Στην κόγχη του ιερού υπάρχει τοιχογραφημένη η Ανάληψη, που έχει υποστεί φθορές.

Από την Αψίδα του Γαλερίου μία "πομπική οδός" οδηγούσε προς το ΒΑ στη Ροτόντα, το κορυφαίο κτίριο του Γαλεριανού Συγκροτήματος, στο επιβλητικό, πλινθόκτιστο, κυκλικό στην κάτοψή του οικοδόμημα. Η διάμετρος του κτηρίου είναι 24,50 μέτρα και το ύψος περίπου 30 μέτρα. Εσωτερικά στο πάχος των τοίχων, που είναι 6,30 μέτρα, ανοίγονται οκτώ καμαροσκέπαστες κόγχες. Πάνω από αυτές υπάρχουν μεγάλα παράθυρα με τοξωτές απολήξεις και πιο πάνω, στα ενδιάμεσα, μια ακόμη σειρά από μικρότερα παράθυρα. Το οικοδόμημα είναι καλυμμένο με μεγάλο ημισφαιρικό τρούλο, στην κορυφή του οποίου υπήρχε οπαίο, για να διαχέεται στο εσωτερικό το φως της ημέρας. Τον τρούλο κρύβει εξωτερικά ο υπερυψωμένος περιμετρικός τοίχος, που κλείνει επάνω με ξύλινη κεραμοσκεπή. Η είσοδος του μνημείου, στην αρχική κατασκευή, ήταν από τα ΝΔ, όπου υπάρχει ένα πρόπυλο και όπου κατέληγε η "πομπική οδός".

Έξω από το νότιο πρόπυλο του μνημείου έχει εντοπιστεί η βάση του μαρμάρινου μονολιθικού άμβωνα, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.

Ροτόντα ονομάστηκε από το κυκλικό της σχήμα, ενώ το όνομα Άγιος Γεώργιος πήρε από το γειτονικό ομώνυμο εκκλησάκι. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

πηγή : Βικιπαίδεια


Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

Μια βραδιά στην Ζώγια με τον αχθοφόρο του Σεβντά Θωμά Κοροβίνη


Δεν υπάρχει πέτρα που θα σηκώσεις και δεν θα βρεις τον αχθοφόρο του Σεβντά όπως αποκαλείται, τον Θωμά Κοροβίνη. Όλοι τον γνωρίζουν ,ο Θωμάς είναι για όλους, καρντάσης ,αρκεί να ξέρουν πως θα περπατήσουν μαζί του στα μονοπάτια του μουσικού παράπονου.

Φιλόλογος, έχοντας βιώματα από τα 8 χρόνια διαμονής του στην Κωνσταντινούπολη αφηγήθηκε, στο καφέ της Ζώγιας με αφορμή την γιορτή για τα 30 χρόνια της παρουσίας της, την διαδρομή του μέσα από το λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι που το αγαπά και το έχει μελετήσει όσο ελάχιστοι.

Έχοντας δίπλα του την Μαρία Φωτίου  και εκλεκτούς μουσικούς δεν παρέλειψε να κάνει αισθητή την μουσική αρμονία των δύο πολιτισμών. Οι δημοσιογράφοι Ηλίας Κουτσούκος, Βίκυ Χαρισοπούλου και Τάσος Ρέτζιος που βρέθηκαν εκεί δεν του χαρίστηκαν, εφόσον έχουν εντρυφήσει καλά πάνω στην λογοτεχνική και μουσική του διαδρομή.

φωτογραφία Τάσος Θώμογλου από rejected.gr
Αν υπήρχε κάποιος που δεν γνώριζε, έμαθε μέσα σε λίγα λεπτά ποιος είναι ο Θωμάς Κοροβίνης  και ένιωσε  μέχρι  το κλείσιμο γιατί αποκαλείται  ο αχθοφόρος του σεβντά.

Το ξέρει το τραγούδι, μας θυμίζει τα παλιά  του Μάρκου, του Στέλιου και τα δικά του.Τον βλέπουμε κατά καιρούς σε διάφορες μουσικές σκηνές να παρουσιάζει νέες δουλειές του, όπως η μουσικοθεατρική παράσταση για την Θεσσαλονίκη με το όνομα «Σεχραζάτ» σε σκηνοθεσία του Παύλου Δανελάτου.

Είπε παλαιότερα σε μια συνέντευξη του, «Οι δουλειές μου έχουν μέσα τους μια φωτιά που με καίει. Λατρεύω την ποίηση, την Ανατολή, την Αριστερά, τους ανθρώπους. Δεν είμαι ο παγωμένος δημιουργός που κάθεται στην άκρη και κάνει την κυρία, γι” αυτό μ” αγαπούν».


Τάσος Ορφανίδης 

Βιβλία του "Τουρκικές παροιμίες", "Κανάλ ντ' Αμούρ", "Τα πρόσωπα της Σωτηρίας Μπέλλου", "Φαχισέ Τσίκα", "Σκανδαλιστικές και βωμολοχικές ελληνικές παροιμίες", "Κωνσταντινούπολη, λογοτεχνική ανθολογία: Τούρκοι ποιητές υμνούν την Κωνσταντινούπολη", "Ο Μάρκος στο χαρέμι", "Το χτικιό της Άνω Τούμπας", "Οι ασίκηδες", "Οι ζεϊμπέκοι της Μικράς Ασίας", "Όμορφη νύχτα", "Σμύρνη: μια πόλη στη λογοτεχνία", "Ο γύρος του θανάτου", "Το αγγελόκρουσμα", κ.ά. Το 1995 βραβεύτηκε με το βραβείο Αμπντί Ιπεκτσί. Το 2011 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του "Ο γύρος του θανάτου", με θέμα την υπόθεση του "Δράκου του Σέιχ-Σου", Αριστείδη Παγκρατίδη.
Δισκογραφία "Από έβενο κι αχάτη", "Φουζουλή: Λεϊλά και Μετζνούν", "Τακίμια", "Το κελί"

πηγή:biblionet.gr 

περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο στο 
http://www.rejected.gr/subs/views/events/korovinis-zogia.html

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Εμνιέτ Χαν η μέγαρο Νάτσινα ένα αρχιτεκτονικό διαμάντι στην πόλη της Θεσσαλονίκης


Ένα πραγματικά αρχιτεκτονικό διαμάντι σώζεται μέχρι σήμερα, στην οδό Εδέσσης, στα Άνω Λαδάδικα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Εμνιέτ Χαν η μέγαρο Νάτσινα, όπως είναι ευρέως γνωστό. Ένα κτίριο που σώθηκε απ' την πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης το 1917, φθείρεται αμείλικτα  στον πέρασμα του χρόνου.

Οι γιορτινές μέρες, είναι μια καλή αφορμή για να γνωρίσουμε την πόλη μας. Ας χαθούμε στα στενά της και ας την ανακαλύψουμε. Οι καλές χειμωνιάτικες μέρες, συνηγορούν για βόλτες στην πόλη. Όσα χρόνια κι αν ζεις ένα τόπο, είναι βέβαιο ότι για να τον αγαπήσεις πρέπει να τον γνωρίσεις.

Τάσος Ορφανίδης


Ιστορία του κτιρίου

Χτίστηκε το 1896 για Τούρκο ιδιοκτήτη και πουλήθηκε αργότερα στην οικογένεια Νάτσινα. Η αρχική του ονομασία είναι Εμνιέτ Χαν αλλά σήμερα είναι ευρύτερα γνωστό ως Μέγαρο Νάτσινα. Η οικογένεια Νάτσινα το χρησιμοποίησε ως κατοικία εκτός από το ισόγειο όπου λειτουργούσαν καταστήματα. Ήταν το πιο ψηλό κτίριο της περιοχής και είναι από τα ελάχιστα που σώθηκαν από την φωτιά του 1917. Βρίσκεται στις οδούς Εδέσσης και πάροδος Εδέσσης και ανήκει μέχρι και σήμερα στον Λέανδρο Νάτσινα. Στο ισόγειο λειτουργεί κατάστημα χρωμάτων από το 1906. Το υπόλοιπο παραμένει άδειο.

Αρχιτεκτονικά στοιχεία


Αποτελείται από ισόγειο, ημιώροφο και δύο ορόφους. Παρουσιάζει ποικιλία στη σύνθεση και πλούτο διακοσμητικών στοιχείων. Περισσότερα διακοσμημένη είναι η όψη της οδού Εδέσσης με τις κατακόρυφες ραβδώσεις που διαγράφονται στο επίχρισμα και καταλήγουν σε κεφαλή κόρης -χαμογελαστής, που υποβαστάζει το γείσο της επίστεψης του κτίσματος. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η γωνιακή διαμόρφωση του κτίσματος που προβάλλει ελαφρά προς τα έξω και στηρίζεται σε κεφαλή λέοντος. Είναι χαρακτηριστικό δείγμα εκλεκτικισμού, μιας τάσης στην αρχιτεκτονική που ήταν πολύ διαδεδομένη την συγκεκριμένη εποχή. Όπως στα περισσότερα μέγαρα της εποχής του υπάρχει σημείο της οροφής με μεταλλικό σκελετό και κάλυμμα γυαλιού για να προσφέρει φυσικό φωτισμό στον χώρο.

βλέπε 


Το παράθυρο του έρκερ στον 2ο όροφο




Έρκερ σε απότμηση 45 μοιρών


Η λεοντοκεφαλή που στηρίζει το έρκερ

Η όψη της παρόδου Εδέσσης

Η όψη της παρόδου Εδέσσης

Η όψη της Εδέσσης

Η πινακίδα του Πολ. Μηχ. και ιδιοκτήτη Λέανδρου Νατσινα

Η είσοδος από την πάροδο Εδέσσης
Το έρκερ από την Εδέσσης





        

πηγή:thessarchitecture.wordpress.com


Γεφύρι Πυλαίας(Ελαιόρεμα) μέχρι του Αλλατίνη , μια καλή πρόταση διαδρομής


Αν θέλετε να επιλέξετε μια  καθημερινή πεζοπορία η περίπατο σε βατή διαδρομή και ευχάριστο περιβάλλον,φορέστε τα μποτάκια σας η τα αθλητικά σας και ξεκινήστε.Σας προτείνω ανεπιφύλακτα το μονοπάτι που ξεκινά από την καμάρα της Πυλαίας μέχρι την κεραμοποιία  Αλλατίνη και επιστροφή. Ένα είναι βέβαιο ότι δεν θα είστε μόνοι. Θα συναντήσετε αρκετούς που θα έχουν κάνει την ίδια σκέψη με σας.

Για να πάτε στην αφετηρία υπάρχουν πινακίδες στον κεντρικό δρόμο της Πυλαίας που σας οδηγούν στο Ελαιόρεμα. Εκεί θα βρεθείτε μπροστά στην παλιά καμάρα και σε  ένα υπέροχο διαμορφωμένο πάρκο με όμορφες μικρές διαδρομές και αρκετά σημεία ξεκούρασης. (βλέπε σχετικά" Γεφύρι" (Καμάρα Πυλαίας) Ελαιόρεμα)

Από το γεφύρι της Πυλαίας θα πάρετε το μικρό μονοπάτι με κατεύθυνση νότια παράλληλα με το περιφερειακό ρέμα που θα σας οδηγήσει εύκολα μέχρι το παλιό εργοστάσιο κεραμοποιίας του Αλλατίνη .Η διαδρομή με επιστροφή είναι 5,295 χλμ. διάρκειας 1.5 ώρας. Από το Αλλατίνη συνεχίζει μέχρι την θάλασσα διαδρομή περίπου 3.5 χλμ για την οποία θα αναφερθούμε σε μια επόμενη ανάρτηση. 

Δεν είναι μόνο η παραλία της πόλης, κρύβονται ομορφιές περιφερειακά αρκεί να τις ανακαλύψετε.Αν έχετε σκυλί στην ιδιοκτησία σας, μη διστάσετε να το πάρετε μαζί σας.Καλή πεζοπορία! 

Τάσος Ορφανίδης

Αθανάσιος Ευθύμιος ΝικόπουλοςΠαλιές φωτογραφίες της Θεσσαλονίκη








φωτογραφίες & λήψεις gps : Στέφανος Νούτσιας

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

το χθες, Τάσος Ορφανίδης

Ανάμεσα σε τοίχους και γραμμές 
ταξίδεψε η σκέψη μου,
έψαχνε να βρει το χθες

Με μουσικές και με φωνές 
συναντηθήκαμε σ’ αυτό το  πανηγύρι
Αγκάλιασα την σιγαλιά 
κι εσύ ήπιες κόκκινο κρασί σ’ ένα μικρό ποτήρι
Mου πέρασαν όλες οι σκιές,
μόνο σε μια ρουφηξιά 
με ήπιες σαν νάτανε ψες.

Κι όταν αντέδρασα στο ημίφως
με τα χείλη και τα μάτια κλειστά
πήρες το γνωστό σου ύφος
Δεν είχα περιθώρια πολλά, 
σφράγισα τα μυστικά
ήτανε άλλος ένας Μύθος


Τότε εσύ τράβηξες μια τζούρα
κι ο καπνός σου ήταν πλάνη για φιγούρα
 .

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 

Εγωισμός η Aλτρουισμός

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Τα κτίρια φαντάζουν γκρίζα χωρίς ίχνος ζωής.Τα φωτεινά χρώματα χαθήκαν.Κυριαρχεί το άσπρο/μαύρο στις εικόνες. Η μουσική άρχισε να δυσανασχετεί.Τα πουλιά δεν κελαιδούν και τα τετράποδα δεν μπερδεύονται στα πόδια, αναζητώντας ένα χάδι.

Στην ατμόσφαιρα περιρρέει η περιέργεια κι ο εγωισμός.Τίποτε δεν προσπερνιέται εύκολα. ‘Όλα τα πράγματα έχουν ντυθεί με ένα χαμόγελο προσποίησης, ενώ στην ουσία κρύβεται αυτό το μειδίαμα της δυσανασχέτησης.

Μη με ενοχλείτε.
Δεν μ’ αφορά ότι σας αφορά .
Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα.

Κρυμμένοι στον ατομικισμό και στον άκρατο εγωισμό, αποστρέφεται το βλέμμα απ’ την δυστυχία των άλλων. Τα προβλήματα τους δεν  αγγίζουν .

Τίποτα το περίεργο σε όλα αυτά. Η εξέλιξη της κοινωνίας, έχει μέσα της την φύτρα της απομόνωσης.Λείπουν τα χαρακτηριστικά της επικοινωνίας, της επαφής, της προσέγγισης. Είναι βαθιά ριζωμένη η ανασφάλεια, το κατοχικό σύνδρομο, η περιθωριοποίηση. Οι έννοιες κοινωνία, αλληλεγγύη είναι χαντακωμένες σε μεγάλα βάθη.

Το εγώ είναι  ισχυρό και κυρίαρχο μέσα στις σχέσεις. Κάθε σκέψη να γίνει ένα βήμα πίσω, για να επέλθει ισορροπία είναι αφημένη στην άκρη. Με εφόδια  ισχνά συντηρούνται οι σχέσεις και η οικογενειακή θαλπωρή γίνεται εφιάλτης, μόλις εμφανιστεί το πρόβλημα. Οι αντοχές έχουν ισοπεδωθεί και τα επιχειρήματα απουσιάζουν. Όσα υπάρχουν στηρίζονται στο ψέμα, ενώ η αντιμετώπιση της αλήθειας αποφεύγεται, σαν την κάνη του όπλου όταν είναι στραμμένη πάνω σου.

Γιατί όλα αυτά ; Νομίζω ότι χάθηκε η πίστη και η επαφή είναι επιφανειακή. Οι φιλίες έχουν χάσει το ιστό που τις κρατούσε γερά δεμένες, εφόσον υπάρχει μόνο περιχαράκωση γύρω απ’ το άτομο. Κάθε φωνή που καλεί για βοήθεια, προσπερνιέται αδιάφορα.Στις οικογένειες στηρίζουν ο ένας τον άλλον μέχρι να χάσουν τις αντοχές τους, ενώ οι σχέσεις ξεχνάνε τον έρωτα που τους έδεσε.

Τρομερός εφιάλτης ! Μόνο που τα φαντάστηκα και τα έγραψα ανατρίχιασα. Κι όμως είναι κοντινός  ο κίνδυνος. Πως θα μπορούσες να σταθείς απέναντι στον αδελφό σου, τον φίλο σου, τον σύντροφο σου, την οικογένεια σου; 

Ίσως  ένα χαμόγελο ν'αρκεί, ένα χέρι να δίνει κουράγιο. Η διάθεση να μοιραστείς, πιάνει τον σφιγμό και οι παλμοί θα μπορούσαν να επανέλθουν.

Οι καρδιές επικοινωνούν με την αγάπη και η φιλία βρίσκει καταφύγιο στην ανοιχτή αγκαλιά.Ένα φύλλο πέφτει το φθινόπωρο, για να φανεί την άνοιξη .Ένα λουλούδι θ' ανθίσει για να χαρίσει το άρωμα  του.Μια φωνή θα καλέσει κι η αλλη θ'ανταποκριθεί με το κελάιδισμα των πουλιών.
Πολύχρωμα σχέδια θα ντύσουν τα κτίρια στους δρόμους.

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 


Τάσος Ορφανίδης   

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

ΤΟ ΙΣΛΑΧΑΝΕ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ /ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΩΝ ΟΡΦΑΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

  Με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που εφαρμόστηκε στα μισά του 19ου αιώνα εισάγεται ο θεσμό̋ς των επαγγελματικών-τεχνικών σχολείων, τα οποία αποτέλεσαν την «πολιτικά ορθή» λύση του οθωμανικού κράτου̋ς για τη μέριμνα των ορφανών.

Το τζαμί Νουμάν Πασά. Στα δεξιά του διακρίνονται τα δύο από τα τρία κτίρια του Ισλαχανέ (Islahane). Ο υπομνηματισμός̋ του ταχυδρομικού δελταρίου είναι λανθασμένο̋. (Αρχείο Κέντρου Ιστορίας̋ Θεσσαλονίκης̋).

  Έτσι, τον ρόλο του παλιού μεντρεσέ θα αναλάβει το τεχνικό σχολείο-ορφανοτροφείο Ισλαχανέ. Ένα μακρόστενο,τριώροφο κτίριο, πολύ κοντά στο τζαμί του Νουμάν Πασά και σε επαφή με την εσωτερική παρειά του ανατολικού τείχου̋ς (στο ύψος̋ περίπου τη̋ς σημερινή̋ς οδού Ολυμπιάδος, απέναντι από τα κοιμητήρια Ευαγγελίστριας̋) , αποτελεί το πρώτο κτίριο που στεγάζει το Ισλαχανέ τη̋ς 
Θεσσαλονίκη̋ς. Στο επιβλητικό για την εποχή του κτίριο φιλοξενούνται όλε̋ς οι λειτουργίε̋ς του Ισλαχανέ, δηλαδή οι κοιτώνε̋ς του ορφανοτροφείου, οι αίθουσες̋ διδασκαλίας̋, καθώ̋ς και οι απαραίτητοι βοηθητικοί χώροι.


Φωτογραφία γύρω στο 1890. Διακρίνεται το τριώροφο κτίριο του Ορφανοτροφείου Ισλαχανέ και η πύλη εισόδου του που διαπερνούσε το Τείχος̋. Σε δεύτερο πλάνο φαίνεται το τζαμί του Numan Pasha.(πηγή Danacioglu, E., Χεκίμογλου, Ευ., 1998, Αρχείο Πανεπιστημίου Κωνσταντινούπολης).

  Η χρονολογία έναρξη̋ς λειτουργία̋ς του Ισλαχανέ τη̋ Θεσσαλονίκη̋ τοποθετείται ανάμεσα στα 1874 και 1876, σύμφωνα με τι̋ διαθέσιμε̋ς, συχνά αντιφατικέ̋ς, πληροφορίες̋.Βιβλιογραφικέ̋ς πηγέ̋ςτων αρχών του αιώνα στηρίζουν την άποψη ότι το Ισλαχανέ χτίστηκε στα 1876
  Οι ηλικίες̋ των παιδιών που φιλοξενούνταν στα Ισλαχανέ ήταν μεταξύ πέντε και δεκατριών ετών. Έτσι πολλά ορφανά και άπορα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα ασφαλέ̋ς και υγιέ̋ς περιβάλλον υπό την εποπτεία του κράτου̋ς, αποκτώντας̋ ταυτόχρονα ένα επάγγελμα που θα του̋ς εξασφάλιζε την επιβίωσή τους̋.


Το ξυλουργείο, των εργαστηρίων του Ισλαχανέ. (Αρχείο Ιωάννη Μέγα, αρχική δημοσίευση στο Al. Van De Brule (1904).Le bluff Macédonien. Paris: F.Juven, σ. 165).

  
  Τα Ισλαχανέ είχαν σημαντική θεσμική υποστήριξη,καθώ̋ς παρείχαν εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό στην αυτοκρατορία, εξυπηρετώντας̋ έτσι την προσπάθεια για ανάπτυξη τη̋ αστική̋ς βιομηχανικής̋ δραστηριότητα̋ς. Η εκπαίδευση που προσφερόταν ήταν σε πρωτοβάθμιο επίπεδο, ενώ οι τέχνε̋ς που διδάσκονταν προσαρμόζονταν σύμφωνα με τι̋ ανάγκες̋ τη̋ κάθε περιοχή̋ς. Η οικονομική ενίσχυση των ιδρυμάτων προερχόταν από δωρεέ̋ς και δημόσιου̋ς φορεί̋ς, όμω̋ το 1/3 των δαπανών του̋ς καλύπτονταν με δικά τους̋ μέσα, από τη δική τους̋ παραγωγή.

 
Το σιδηρουργείο, των εργαστηρίων του Ισλαχανέ. (Αρχείο Ιωάννη Μέγα, αρχική δημοσίευση στο Al. Van De Brule (1904).Le bluff Macédonien. Paris: F.Juven, σ. 169).
 
Ο όρο̋ς Ισλαχανέ συχνά μεταφράζεται ω̋ Maison de Correction δηλαδή Σωφρονιστήριο– Αναμορφωτήριο. Ωστόσο, δεν υιοθετείται με τη σημερινή έννοια τη̋ς τιμωρία̋ς σε ένα κατάστημα εγκλεισμού, καθώ̋ς οι τρόφιμοι δεν ήταν ανήλικοι παραβάτες̋, αλλά ορφανά και άπορα παιδιά. Ο χαρακτήρα̋ς των ιδρυμάτων αυτών ήταν κυρίω̋ς εκπαιδευτικό̋ς και παράλληλα εξυπηρετούσε στη διατήρηση τη̋ς τάξης̋ στα αστικά κέντρα, καθώ̋ς απέτρεπε πολλά ορφανά παιδιά από την επαιτεία και την αλητεία με την εξασφάλιση στέγης̋ και εκπαίδευση̋ς σε ένα τεχνικό επάγγελμα. Ο Al. Van de Brule, σχολιάζοντα̋ς την ίδρυση του Ισλαχανέ τη̋ς Θεσσαλονίκης̋ γράφει ότι είχε στόχο «να χαρίσει στα ορφανά ένα επάγγελμα
που να του̋ς επιτρέπει να κερδίζουν έντιμα τη ζωή του̋ς» και ότι αποτελούσε μέρο̋ς μιας̋ σειρά̋ς σημαντικών εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που συνέβησαν στην πόλη τη̋ Θεσσαλονίκης̋ τα τελευταία χρόνια τη̋ Οθωμανική̋ κυριαρχία̋ς.


Το εφαρμοστήριο στο μηχανουργείο των εργαστηρίων του Ισλαχανέ. (Αρχείο Ιωάννη Μέγα, αρχική δημοσίευση στο Al. Van De Brule (1904). Le bluff  Macédonien. Paris: F. Juven, σ.168 ).

Στη σχολή διδάσκονταν διάφορες̋ τέχνες̋, όπω̋ η τυπογραφία, η λιθογραφία, η ξυλουργική, η λεπτουργική (δηλ. ξυλογλυπτική), η υφαντουργική, η υποδηματοποιΐα, η ραπτική και προγραμματιζόταν η δημιουργία και πρόσθετων τμημάτων για τη διδασκαλία και άλλων τεχνών, ενώ η φοίτηση  προφανώς̋  ήταν εντελώ̋ς δωρεάν. Οι μαθητές̋ παρακολουθούσαν επίση̋ς τα εξής̋ μαθήματα: κοράνι, στοιχεία θρησκευτικών επιστημών, ανάγνωση τουρκικών, ορθογραφία και καλλιγραφία, αριθμητική, οθωμανική γραμματική, γεωμετρία,γεωγραφία, ζωγραφική, αλλά και γαλλικά, αραβικά και περσικά. Γνωρίζουμε ακόμα ότι
η σχολή διέθετε και τη δική τη̋ς μουσική μπάντα.

Salut de Salonique. École des arts et métiers Hamidie à Salonique. Πρόκειται για το δεύτερο κτίριο του Ισλαχανέ, αυτό που στέγαζε το σχολείο. (Αρχείο Κέντρου Ιστορία̋ Θεσσαλονίκη̋).

Το Ισλαχανέ γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και καθιερώνεται ω̋ς ένα από τα σημαντι-
κά εκπαιδευτικά ιδρύματα τη̋ πόλη̋ς.

Η συνεχή̋ς παρουσία του συγκροτήματος̋ του Ισλαχανέ και η ποικιλία των χρήσεων
που στεγάστηκαν στα κτίρια του, παρ’ όλε̋ς τις̋ διαδοχικές̋ αλλαγές̋ που πραγματοποιήθηκαν στο ιδιοκτησιακό καθεστώ̋ς και τη μετατροπή του, από οθωμανική τεχνική σχολή ορφανών, σε κατάλυμα προσφύγων, σε δημόσιο ελληνικό εκπαιδευτήριο, καθώς̋ και σε ιδιωτικό ελληνικό εργοστάσιο, δημιουργούν μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδρομή στην ιστορία του συγκροτήματος̋, από το 1874 μέχρι σήμερα. Η πορεία του μέσα στο χρόνο υποδηλώνει τη διαχρονικότητα και την πολυποικιλότητα της̋ Θεσσαλονίκης̋ και μας̋ υποβάλλει
να σεβαστούμε και να αναγνωρίσουμε το ρόλο του ιστορικού αυτού ιδρύματο̋ς, καθώς̋ υπήρξε άμεσα συνδεδεμένο με την ιστορία τη̋ς ίδια̋ς της̋ πόλης̋.
 
Η περιοχή του Ισλαχανέ κατά το 1924. (Αρχείο Ε.Ν.Μ.Κ.Μ., σχέδιο Ευαγγελία Μεσοχωρίτη)

ΠΗΓΗ:μελέτη που δημοσιεύτηκε σε επιστημονική επετηρίδα του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης των
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΣΟΧΩΡΙΤΗ + ΑΝΝΑ ΣΥΡΓΙΑΝΝΗ +ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΟΥ

Στους χώρους του έχουν φιλοξενηθεί τα τελευταία 150 χρόνια εξαιρετικοί τεχνίτες όλων των ειδικοτήτων: από τη σιδηρουργία και την ξυλουργική μέχρι την υποδηματοποιία και τη ραπτική. Το Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη ή «Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων Χαμιδιέ», όπως είναι επίσης γνωστό, και τα χιλιάδες εργαλεία του αποτυπώνουν τη βιομηχανική –και όχι μόνο– ιστορία της Θεσσαλονίκης στον 20ό αιώνα και είναι έτοιμα να την αφηγηθούν στο κοινό το 2015.

Το κτίριο του Μηχανουργείου Αξυλιθιώτη στην οδό Ελένης Ζωγράφου 3, κοντά στην οδό Αγίου Δημητρίου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης έχει χαρακτηριστεί το 1992 ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο μαζί με τον εξοπλισμό του, καθώς αποτελεί ως σύνολο ένα πολύ αξιόλογο δείγμα της νεοελληνικής βιομηχανικής κληρονομιάς με συνεχή λειτουργία από το 1915 ως σήμερα.

Εντός του κτιρίου βρέθηκαν 2.858 εργαλεία, εργαλειομηχανές και άλλα αντικείμενα, από τα οποία το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων κήρυξε  ως κινητά μνημεία τα 1.256. Από αυτά η πλειοψηφία προέρχεται από το χυτήριο, όπως χειροποίητα καλούπια για υδραυλικά εξαρτήματα, πρέσες, μοντέλα και κάσες χύτευσης, και τα υπόλοιπα από τα άλλα τμήματα του εργαστηρίου.

Εργαλειομηχανές κοπής (τόρνος, φρέζα, δράπανος, πριόνι), εργαλεία επεξεργασίας (δίδυμος τροχός, τύμπανο καθαρισμού χυτών) και άλλα αντικείμενα, όπως καρότσια, ζυγαριές, μέγγενες και κλειδιά, αποτυπώνουν την ιστορία του κτιρίου και τις ποικίλες εργασίες που εκτελούνταν στο εσωτερικό του.

Τα εργαλεία που κηρύχθηκαν επιλέχθηκαν με βάση τις θεματικές ενότητες της έκθεσης, την αντιπροσωπευτικότητα, την παλαιότητα και την ιστορικότητά τους, τη σημασία και το ρόλο του καθενός από αυτά στην εξέλιξη των παραγωγικών δραστηριοτήτων, τη θέση τους στη γραμμή παραγωγής και τη συμβολή τους στην τεκμηρίωση της συνολικής παραγωγικής διαδικασίας.

Τα κηρυγμένα αντικείμενα θα εκτεθούν στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Σχολή Χαμιδιέ- Πρώην Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη», όπου θα προβάλλεται η ιστορία των τεχνικών σχολών που λειτουργούσαν στο πλαίσιο ορφανοτροφείων, θα παρουσιάζεται η ιστορία της χύτευσης, όπως γινόταν στη δυτική πτέρυγα του συγκροτήματος, και θα γίνεται αφήγηση της ιστορίας και των τεχνικών των μηχανουργείων και άλλων εργαστηρίων που άνθησαν από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα στον ελλαδικό χώρο.

Για την αποκατάσταση του μνημείου και τη μετατροπή του σε πολυχώρο διεξάγονται ήδη εργασίες από την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας, που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ. Όπως εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η αρχιτέκτονας της Εφορείας, Αναστασία Βαλαβανίδου, το έργο βρίσκεται στο στάδιο της αποκατάστασης της στέγης και αναμένεται η μόνιμη έκθεσή του να είναι έτοιμη στο τέλος Σεπτεμβρίου του 2015. 

Σχέδιο που απεικονίζει το κτιριακό συγκρότημα μετά την αποκατάστασή του


Η εξωτερική εγκατάσταση της καμίνου Cupola του Μηχανουργείου Αξυλιθιώτη για την τήξη του μετάλλου


Άποψη του χυτηρίου, όπως βρέθηκε όταν το κτιριακό συγκρότημα παρελήφθη από την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας

Ξύλινο μοντέλο βάνας
Ξύλινο καλούπι συνδέσμου


φωτογραφίες.Υπουργείο Πολιτισμού/Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ (Μαρία Κουζινοπούλου).
archaiologia.gr

Υ.Γ σημειώνεται ότι αντίθετα με την πρόβλεψη της κας Βαλαβανίδου το έργο δεν είναι ανοιχτό ακόμη στο κοινό