Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Εγωισμός η Aλτρουισμός

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Τα κτίρια φαντάζουν γκρίζα χωρίς ίχνος ζωής.Τα φωτεινά χρώματα χαθήκαν.Κυριαρχεί το άσπρο/μαύρο στις εικόνες. Η μουσική άρχισε να δυσανασχετεί.Τα πουλιά δεν κελαιδούν και τα τετράποδα δεν μπερδεύονται στα πόδια, αναζητώντας ένα χάδι.

Στην ατμόσφαιρα περιρρέει η περιέργεια κι ο εγωισμός.Τίποτε δεν προσπερνιέται εύκολα. ‘Όλα τα πράγματα έχουν ντυθεί με ένα χαμόγελο προσποίησης, ενώ στην ουσία κρύβεται αυτό το μειδίαμα της δυσανασχέτησης.

Μη με ενοχλείτε.
Δεν μ’ αφορά ότι σας αφορά .
Δεν είναι δικό μου το πρόβλημα.

Κρυμμένοι στον ατομικισμό και στον άκρατο εγωισμό, αποστρέφεται το βλέμμα απ’ την δυστυχία των άλλων. Τα προβλήματα τους δεν  αγγίζουν .

Τίποτα το περίεργο σε όλα αυτά. Η εξέλιξη της κοινωνίας, έχει μέσα της την φύτρα της απομόνωσης.Λείπουν τα χαρακτηριστικά της επικοινωνίας, της επαφής, της προσέγγισης. Είναι βαθιά ριζωμένη η ανασφάλεια, το κατοχικό σύνδρομο, η περιθωριοποίηση. Οι έννοιες κοινωνία, αλληλεγγύη είναι χαντακωμένες σε μεγάλα βάθη.

Το εγώ είναι  ισχυρό και κυρίαρχο μέσα στις σχέσεις. Κάθε σκέψη να γίνει ένα βήμα πίσω, για να επέλθει ισορροπία είναι αφημένη στην άκρη. Με εφόδια  ισχνά συντηρούνται οι σχέσεις και η οικογενειακή θαλπωρή γίνεται εφιάλτης, μόλις εμφανιστεί το πρόβλημα. Οι αντοχές έχουν ισοπεδωθεί και τα επιχειρήματα απουσιάζουν. Όσα υπάρχουν στηρίζονται στο ψέμα, ενώ η αντιμετώπιση της αλήθειας αποφεύγεται, σαν την κάνη του όπλου όταν είναι στραμμένη πάνω σου.

Γιατί όλα αυτά ; Νομίζω ότι χάθηκε η πίστη και η επαφή είναι επιφανειακή. Οι φιλίες έχουν χάσει το ιστό που τις κρατούσε γερά δεμένες, εφόσον υπάρχει μόνο περιχαράκωση γύρω απ’ το άτομο. Κάθε φωνή που καλεί για βοήθεια, προσπερνιέται αδιάφορα.Στις οικογένειες στηρίζουν ο ένας τον άλλον μέχρι να χάσουν τις αντοχές τους, ενώ οι σχέσεις ξεχνάνε τον έρωτα που τους έδεσε.

Τρομερός εφιάλτης ! Μόνο που τα φαντάστηκα και τα έγραψα ανατρίχιασα. Κι όμως είναι κοντινός  ο κίνδυνος. Πως θα μπορούσες να σταθείς απέναντι στον αδελφό σου, τον φίλο σου, τον σύντροφο σου, την οικογένεια σου; 

Ίσως  ένα χαμόγελο ν'αρκεί, ένα χέρι να δίνει κουράγιο. Η διάθεση να μοιραστείς, πιάνει τον σφιγμό και οι παλμοί θα μπορούσαν να επανέλθουν.

Οι καρδιές επικοινωνούν με την αγάπη και η φιλία βρίσκει καταφύγιο στην ανοιχτή αγκαλιά.Ένα φύλλο πέφτει το φθινόπωρο, για να φανεί την άνοιξη .Ένα λουλούδι θ' ανθίσει για να χαρίσει το άρωμα  του.Μια φωνή θα καλέσει κι η αλλη θ'ανταποκριθεί με το κελάιδισμα των πουλιών.
Πολύχρωμα σχέδια θα ντύσουν τα κτίρια στους δρόμους.

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 


Τάσος Ορφανίδης   

1 σχόλιο: