Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

Μια φωτογραφική μηχανή «ο από μηχανής θεός»!, γράφει ο Τάσος Ορφανίδης



Μια φωτογραφική μηχανή «ο από μηχανής θεός»!

Ίσως τις περισσότερες φορές να αδημονούμε να φθάσουμε κάπου. Αυτός ο προορισμός επιφυλάσσει εκπλήξεις, με πολλές συγκινήσεις .Η ατμόσφαιρα όμως φορτώνεται και ο λογισμός τρέχει.

Αυτές τις μέρες η ψυχολογία των περισσοτέρων είναι χάλια . Είναι ν’ απορείς γιατί να συμβαίνει .Όλα γύρω λάμπουν , τ’ αγαπημένα πρόσωπα, τα χαμόγελα, οι φωνές των παιδιών που λένε τα κάλαντα. το τραπέζι πλούσιο. Κι όμως ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται η μοναξιά , ίσως και η μελαγχολία, ιδιαίτερα αν λείπει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο η κάποιοι στερούνται τα ελάχιστα .

Την περίοδο των Χριστουγέννων είχα μια άρνηση να δω τα μηνύματα μου, να ανταλλάξω ευχές, δεν απολάμβανα την παρουσία των δικών μου. Μου μοίρασαν χαμόγελα, πήρα ευχές, μάζεψα δώρα ,τίποτα , ένα μεγάλο τίποτα. Πατημένος κάτω, μαντρωμένος μέσα στα μαύρα συναισθήματα. Απλωμένα χέρια γύρω μου να με ζεστάνουν, αλλά η καρδιά  μου παγωμένη .Μου θύμισαν τις  φορές που προσπαθώ να ζεστάνω τα παγωμένα πόδια μου, ενώ  φοράω κάλτσες μάλλινες την ώρα του ύπνου.



Πώς να τονωθεί η καρδιά όταν δεν υπάρχει κυκλοφορία Πώς να ζεσταθεί όταν οι σκέψεις και τα αισθήματα παγώνουν το αίμα. Αναρωτιέμαι γιατί, μα η απάντηση βρίσκεται στα εξωτερικά ερεθίσματα.

Παλαιότερα όταν μπούκωνα από αρνητικά συναισθήματα, έβγαινα στο βουνό και άφηνα ελεύθερες τις κραυγές μου. Σήμερα πήρα τα δυο σκυλιά μου, όπως έκανα παλαιότερα κάθε μέρα και τράβηξα στο βουνό. Οι γιατροί μου λένε να μη ανεβαίνω κορυφές, αλλά υπάρχουν και πλαγιές, μονοπάτια που δεν οδηγούν απαραίτητα στην κορυφή.

Ζω στον πιο όμορφο τόπο του πλανήτη. Το δάσος Σειχ Σου είναι ένας παράδεισος. Χαραγμένες διαδρομές , ρυάκια ,γεφυρούλες παγκάκια και  τραπέζια από κορμούς δέντρων, χρώματα, ήχους από πουλιά και ζώα, πεζοπόρους, ποδηλάτες , λάτρεις της φύσης, ζωή, μόνο ζωή .Είναι μια μαγεία. Γεμίζουν τα πνευμόνια με καθαρό αέρα και η καρδιά τις μπαταρίες της για να ξαναπάρει τον δρόμο της επιστροφής.






Βγείτε λοιπόν και χαθείτε στην φύση, να πάρετε δόσεις από ζωή. Αυτό έκανα εγώ, το είχα ξεχάσει παρασυρμένος από τις ψευδαισθήσεις του διαδικτύου η μαγεμένος από την φαντασία της δημιουργίας. Μια βόλτα, ένας περίπατος είναι αρκετά. 

Με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, πήρα δόση ζωής. Τελευταίο δώρο από την οικογένεια μου  για ν’ αποθανατίζω  τις ομορφιές, που είχα συνηθίσει να βλέπω εικονικά .Τα αληθινά συναισθήματα βρίσκονται εκεί που μπορεί να ταξιδέψει ο νούς με εικόνες πραγματικές, όταν η δυνατή αγκαλιά αγγίξει την καρδιά.


Κι εγώ αναρωτιόμουν γιατί !

Τάσος Ορφανίδης






5 σχόλια:

  1. Υπέροχο, Τάσο μου και το κείμενο και οι φωτο!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θαυμάσιο το κείμενο και ο εσωτερικός απολογισμός σου Τάσο.. εύγε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φωτογραφίες και λόγια ζωγραφιές Αγαπημένε μου φίλε Τάσο!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για σου αδελφέ μου ,να είσαι καλά και να κάνεις τους περιπάτους όπως λες αλά , υπάρχει το αλά ,θα μου παίρνεις τηλέφωνο μια ώρα νωρίτερα και θα το κάνουμε μαζί και όχι μόνος .Κατάλαβες ; είμαι μεγαλύτερος και θα με ακούς .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πόσο απρόσεκτα τα πόδια κλωτσάνε τις πέτρες, αλλού βρίσκονται οι καλές μέρες ,ευχαριστώ !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή