Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

"οι γειτονιές μας" , Τάσος Ορφανίδης

  


  Οι γειτονιές που αγαπήσαμε από μικρά παιδιά, σήμερα δεν υπάρχουν. Χάθηκαν οι αλάνες που το παιχνίδι γινόταν ζωή και η ζωή φάνταζε με παιχνίδι. Καταπατήθηκαν από το μπετόν και τα μεγάλα συμφέροντα. Στην θέση τους μόνο αποτρόπαια ογκώδη τσιμεντένια οικοδομήματα βρίσκουμε, χωρίς φαντασία και έμπνευση.

  Έχει αλλάξει η φυσιογνωμία τους οριστικά.  Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι, να ανασύρουμε θολές εικόνες που είναι φυλαγμένες βαθιά στην μνήμη μας, για να φιλιώσουμε μαζί τους. Τα συναισθήματα δεν μπορούν να μας φοβίζουν, είναι γεμάτες οι δεξαμενές που χρειάζονται αποσυμπίεση.

  Αν κάποιος που ξενιτεύτηκε γύριζε στο τόπο του μετά από χρόνια, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορούσε να προσανατολιστεί. Οι πέτρες που κλωτσούσε σε κάθε βήμα, γίνανε άσφαλτος και τα μεγάλα δένδρα που άπλωναν την σκιά τους στο διάλλειμα του παιχνιδιού, έγιναν ξυλεία.

  Έτσι είναι, η εξέλιξη δεν φρενάρεται με συναισθήματα. Οι θύμισες κουβαλάνε πόνο αλλά και αγάπη. Ίσως χρειάζεται να αναζητήσουμε τον χαμένο μας θησαυρό, που κρύβει ο καθένας βαθιά στην ψυχή του.

  Ακόμη κι αν επέλθει ο φυσικός θάνατος, μια φωτογραφία κάπου χαμένη στο συρτάρι, θα περιμένει κάποιον να την ανασύρει.Η στιγμή που αποτυπώνεται στο χαρτί, θα επισκεφθεί  το σήμερα για να θυμίσει το τότε, θα σώσει τον χρόνο.

Τάσος Ορφανίδης 

3 σχόλια: