Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

γιατί τόσες ενοχές ; Τάσος Ορφανίδης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Κάθε λέξη δική σου γίνεται δική μου, κάθε τι που το εννοείς το νιώθω.Η αγωνία γεμίζει  ρυτίδες, η αμφιβολία  φαίνεται στα μάτια.

Φορτώθηκα ενοχές και ευθύνες, μα πώς να τις κατανοήσω; Τις έβαλα πάνω στην ζυγαριά, να μετρήσω το βάρος τους. Τις ακούμπησα στον πάγκο, για να τις περιτυλίξω. Τις φόρεσα φιόγκο, για να τις ευχαριστήσω. Αυτές τίποτα, γίνανε  απαιτητικές.

Μου καταλογίζουν ελαττώματα , βάζουν το λεπίδι στην πληγή και με δεξιοτεχνία το στριφογυρίζουν. Αναζητώ βοήθεια και προσθέτω ένα χαλκά ακόμη στην αλυσίδα. Βρίσκω κλειδαρά που δεν έχει αντικλείδια.
Μάτια ορθάνοιχτα μετρούν τις δυνάμεις μου.

Με αφορούν οι ζωντανές ψυχές, τα αντικείμενα, ο τόπος που γεννήθηκα, η γειτονιά που μεγάλωσα. Έχει να κάνει με κάθε άγνωστο που μ’ εμπνέει.Γιατί όχι με όλους αυτούς που βρίσκονται συνοδοιπόροι στο ίδιο μονοπάτι.Αν σταθείς δίπλα μου να προσφέρεις ώμο, θα γείρω το κεφάλι μου να ξαποστάσω.Κι αν η ανάγκη σου γίνει δική μου, πάρε το χέρι μου και κράτησε το σφιχτά.

Δεν αντέχω άλλη κριτική, με κούρασε το αυστηρό βλέμμα.



Τάσος Ορφανίδης 

1 σχόλιο: