Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Σπύρος Βασιλείου, ένας απο τους δημοφιλέστερους ζωγράφους της γενιάς του '30

Σαν σήμερα, 22 Μαρτίου τo 1985 πεθαίνει ο Σπύρος Βασιλείου



Πολύχρονη η θεατρική διαδρομή του ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου (από το 1929 έως το 1982), ενός από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες της γενιάς του ’30, καθώς και η συμβολή του στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής σκηνικής αισθητικής.
133 παραστάσεις και επτά ταινίες που έγιναν από το 1929 ως το 1984 έχουν τη υπογραφή του Σπύρου Βασιλείου.
«“Ο Πικάσο έλεγε ότι ζωγράφιζε ένα έργο κάθε μέρα”. “Εγώ μπορώ να πω ότι κάνω ένα έργο μέρα παρά μέρα”.  Τα υπολόγιζε τα έργα του πάνω από έξι χιλιάδες λέει η κόρη του σε παλαιότερη συνέντευξη . Οταν τον ρωτούσαν πόση ώρα χρειάστηκε για να ολοκληρώσει έναν πίνακα, απαντούσε:“Σαράντα χρόνια και δύο ώρες”.Η πείρα,βλέπετε,είχε το μεγαλύτερο κομμάτι.




Ως σκηνογράφος στη νεοελληνική σκηνή , ο Σπύρος Βασιλείου ξεκίνησε την πορεία του στο πλάι του Φώτου Πολίτη και συνέχισε κοντά στον Σωκράτη Καραντινό, τον Γιώργο Θεοτοκά, τον Αλέξη Σολομό, τον Τάκη Μουζενίδη, τον Μάνο Κατράκη , τη Ραλλού Μάνου, και άλλους σπουδαίους εργάτες του θεάτρου: ηθοποιούς, σκηνοθέτες, χορογράφους, συγγραφείς.




«Αναλίσκεται μόχθος πολύς και αγάπη αληθινή πάνω σε τούτα τα σανίδια, για να έχει ο σκηνογράφος τη λαχτάρα ν' αφουγκραστεί πίσω από την κουΐντα μέσα στον πυρετό της πρεμιέρας, για να ακούσει αν θα πιάσει, την ώρα που ανοίγει η αυλαία, εκείνο το αδιόρατο "Ααα!" της επιδοκιμασίας» έλεγε από την σκηνή του θέατρου «Βεργή» ο εικαστικός Σπύρος Βασιλείου τον Δεκέμβρη του 1969, περιστοιχισμένος από τους Μάνο Κατράκη, Πέλο Κατσέλη, Έλσα Βεργή, Σωκράτη Καραντινό κ.α.




Χαρακτηριστικό του έργου του είναι το  απόσπασμα  απο παλαιότερη έκθεση στο Μπενάκη

«Το κύριο σκηνογραφικό έργο του Βασιλείου συγκεντρώνεται στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο. Τότε συγκροτείται το αναγνωρίσιμο ύφος του, παράλληλα με το ζωγραφικό, και την ίδια χρονική στιγμή συμπλέει με τους άλλους ζωγράφους της γενιάς του ’30 στους κόλπους του Ελληνικού Χοροδράματος.

Οι αντιπροσωπευτικές σκηνογραφικές καταθέσεις του Βασιλείου και οι πιο χαρακτηριστικές του Ελληνικού Χοροδράματος αφορούν υπαίθριες παραγωγές, είτε σε γραφικές, ιστορικές και αναλλοίωτες ακόμη, αλλά δυνάμει τουριστικά αξιοποιήσιμες, περιοχές είτε στο χώρο του κηποθεάτρου, το φτηνό υποκατάστατο του locus amenus, του εσωτερικού μετανάστη και νεοφώτιστου κατοίκου της Αθήνας. Ο υπαίθριος θεατρικός χώρος, ο λαϊκός λόγω της δυνητικά καθολικής προσβασιμότητας που τον διακρίνει και ο πλησιέστερος στα ιδανικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας, μορφώνεται σε ένα αρραγές σύμπαν με ένα σύνολο σκηνογραφικών διατυπώσεων που δεν μπορούν να νοηθούν έξω από αυτόν.

Έτσι, η αισθητική της σκηνογραφίας του Σπύρου Βασιλείου και της γενιάς του ’30 οικοδομεί την εικόνα του εθνικού χώρου, το ιδανικό περιβάλλον της εθνικής ταυτότητας όπου το κοινό, υπό την έγκριση της καθεστωτικής ιδεολογίας, ταξινομεί τις μνήμες του και αντιλαμβάνεται το περιεχόμενο του οικονομικά προσφορότερου μέλλοντός του. […] Η δημιουργία μιας εθνικής σκηνογραφικής αισθητικής ήταν το τελικό απότοκο της εμπλοκής του Βασιλείου και των υπόλοιπων ζωγράφων της γενιάς του ’30 με τα θεατρικά πράγματα.[…]»






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου