Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Ο Χρήστος , έφυγε βιαστικά


Η μέρα ήταν πλούσια σε εικόνες αλλά και σε συναισθήματα. Αυτή την φορά όλα συνδέονταν με την απώλεια αγαπημένου, που  κάποτε συναντηθήκαμε στον δρόμο  για μικρές  αποστάσεις.

Η απώλεια του Χρήστου ήταν γροθιά στο στομάχι, χωρίς αναπνοές. Δάσκαλος, μαθηματικός. Απρόβλεπτο το ταξίδι του.Δύσκολα καταπίνεται η βιαστική αναχώρηση του. Αδύνατο να το χωνέψει ανθρώπινο μυαλό .

Τι να πεις για  κάποιον που φεύγει άτσαλα, απρόβλεπτα, άδικα. Μόνο ένα γεια. Στην οικογένεια του, τη μάνα του, τα αδέλφια του, ποιος θα τους πει ένα γεια χωρίς να κλάψει, πως θα μπορέσει να κρύψει το δάκρυ του; Η μάνα δεν αντέχει τέτοιο πόνο, δεν το χωράει ο νους.    

Ψηλός, ατσούμπαλος με μια περίεργη γοητεία στο βλέμμα, απ’ της Φλώρινας τα μέρη. Γαμώτο μου, ωραίος τύπος ο Χρήστος, όπως η οικογένεια του. Η Χρύσα και  ο Θόδωρος τα αδέλφια του και μια μάνα στα γεράματα  να μαθαίνει τον θάνατο του παιδιού της.

Από φοιτητές στα δύσκολα χρόνια, μια οικογένεια γροθιά μέχρι σήμερα .Ο Χρήστος ο μικρότερος απ’ τα αδέλφια .Τον έφερνα  με τον Άσιμο, στα ίδια μέρη μεγάλωσε κι εκείνος, την Κοζάνη. Θα συναντηθούνε να λένε τα τραγούδια του, να στήσουνε μια παρέα με τον Παπάζογλου και μπόλικο κρασί απ' τη Γουμένισα  του Θανάση,να βρέχουν τον δρόμο που κάνανε. 

Γεια σου ρε φίλε 

Δεν είναι το γέλιο που μαράζωσε αλλά το χαμόγελο που ‘λειψε ξαφνικά απ’ τα χείλη. 

Τάσος Ορφανίδης 

2 σχόλια:

  1. Καλό Παράδεισο να έχει..
    Ο λόγος σου παρήγορος και θαυμάσιος..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλο ταξιδι στον Χρηστο, Τασο μου ! Πολυ ομορφο αυτο που εγραψες...πολυ τρυφερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή