Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

«Αλλοτινές μέρες»

«Αλλοτινές μέρες»

Καθώς βαδίζω αργά, το αφηρημένο μου βλέμμα πέφτει πάνω στα θαλασσοπούλια, να παρακολουθεί το μακροβούτι τους , συναντώ τα σύννεφα στο μακρινό ταξίδι τους, μετρώ την μία πλάκα μετά την άλλη, μέχρι που θα σκοντάψω στο πρώτο δενδρί, τα κλαδιά του θα μ’ αγκαλιάσουν με συντροφιά τον άνεμο .
Μα τέτοια αγάπη που την ξανάδα; Ναι θυμάμαι στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, με χάλια διάθεση ,ήταν τότε που με προσπέρασε αδιάφορα σαν να μη με γνώρισε ποτέ.
Πάλι εδώ όμως, στο ίδιο μέρος με την θύμηση να με κυνηγά και να ζητά ταξίδια πίσω στον χρόνο. Ήσουν θυμάμαι ντυμένη στα κόκκινα, με παραξένεψε η εμφάνιση σου.Με πρόλαβες και μου θύμισες παιχνιδιάρικα ότι πλησιάζει το Πάσχα.
Στοίχειωσαν οι σκέψεις από επιθυμίες και στην άκρη  φέγγει ακόμη τρεμάμενο το φως.Δεν άντεξαν τον άνεμο να στροβιλίζει μέσα στις θημωνιές, πως θα ρημάξει το αδύναμο κάστρο τους.

Γύρισα αργά στο σπίτι ,ένα ντιβάνι και το κάρβουνο στην φωτιά  να σιγοκαίει.


Τάσος Ορφανίδης

3 σχόλια:

  1. Υπέροχο κείμενο, Τάσο μου, συναίσθημα και νοσταλγία γεμάτο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το συναισθημα πλεκεται με την νοσταλγια στην ποιητικη ψυχη.Πολυ ωραιο κειμενο. Αριστομενης λαγουβαρδος

    ΑπάντησηΔιαγραφή