Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Στον προθάλαμο ενός ιατρείου


Στον προθάλαμο ενός ιατρείου
Τα περιοδικά στοίβα, χιλιοδιαβασμένα, στο τραπεζάκι μπροστά στο σαλόνι. Oι σελίδες τους κουβαλάνε το άρωμα κάθε ηλικίας και οι άκρες τους τσακισμένες η σαλιομένες από τους γέρους που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς . 
Απέναντι μου δύο πόδια διπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο, αποκαλύπτουν αλλά το προσπερνάω.  Η περισκοπική ματιά μου έπεσε πάνω στην κοπέλα με το τατουάζ, σ’εκείνο το φίδι στον καρπό να ανεβαίνει προς την καρδιά. 
Ένα ξερόβηχας σπέρνει τα μικρόβια στην αίθουσα, με την απολαυστική χειρονομία του χαρτομάντιλου. Το κουδούνι της πόρτας δεν σταματά, κάθε τόσο νέα βήματα , νέες παρουσίες, άλλες αναπνοές. 
H φωνή του γιατρού ανελέητη, σπαρακτική, χωρίς καμία περιστροφή να ενημερώνει για την δύσκολη κατάσταση. Απόλυτη ησυχία  στο ακροατήριο του προθάλαμου. 
Ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν όλα. Οι εικόνες θόλωσαν,ένα κλάμα, μια κραυγή και μετά μια άγρια σιωπή έσκισε τον διάδρομο. Η απελπισία, αφέθηκε να ντύνει τους τοίχους με πισσόχαρτο, μη δρασκελήσει το φως του φεγγαριού. 


Τάσος Ορφανίδης

1 σχόλιο: