Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

"η μέρα κύλησε όμορφα"

Η μέρα κυλούσε αδιάφορα, από τον ένα καναπέ στον άλλο, ακόμη και οι σκέψεις βαριόντουσαν να ξυπνήσουν.
Ανάμεσα σε ένα χαλαρό τέντωμα χτύπησε το κουδούνι.

Η επίσκεψη στη μάνα είναι καθιερωμένη και δεν σχετίζεται με την παγκόσμια μέρα. Εκείνη περιμένει το λουλούδι αλλά περισσότερο νοιάζεται για την επίσκεψη, ο πρωινός καφές να της κλέψει την κούραση της μέρας. Όσο περνούν τα χρόνια, οι ρυτίδες βαθαίνουν στο πρόσωπο, γράφοντας τις ώρες από το ξενύχτι της ανημποριάς.

Όμορφα πρόσωπα που πέταξαν για λίγο την μιζέρια από πάνω τους. Ακούμπησαν σε αγκαλιές και ξεχάστηκαν.

Η ελβετική σοκολάτα που έφερε ο ερχομός του αδελφού, ξύπνησε θύμισες παλιές. Η τσάντα της θείας, μετανάστριας στην Γερμανία γιομάτη σοκολάτες, η κάθε μία για τον καθένα. Δεν πρόφταινε να τις μοιράσει, την προλαβαίναμε εμείς, ψαχουλεύοντας τις βαλίτσες της.

Η συνάντηση με κολλητό φίλο σύντομη. Το σκυλί μου η Νίνα δεν άφησε περιθώρια και σκέψεις για καφέ.Το σώμα της μπολιασμένο απ' τα άγανα, απαιτούσε άμεση καθαριότητα. Ο καφές ας πάει για την επόμενη μέρα.

Στο σπίτι περίμεναν αγκαλιές, ευχές για το Πάσχα που χάθηκαν στον δρόμο, ιστορίες με εγγόνια του αδελφού που γέμισαν τις μέρες. Η ψυχή με μικρά πράγματα γεμίζει, δεν χρειάζεται να φορτωθεί πλούτη και έννοιες, τα έχει για περίσσευμα.

Η μια παρέα συμπλήρωνε την άλλη, η μια επίσκεψη άφηνε θέση στην επόμενη .Το κάλεσμα στο τηλέφωνο, ξεπερνούσε συνήθως το κουδούνισμα στην πόρτα.

Η μέρα βρήκε τον ρυθμό της και η διάθεση ανέβαινε. Το τηλέφωνο διέκοψε αιφνιδιαστικά την ρουτίνα και την ταρακούνησε. Φωνή γνώριμη , κάλεσμα για την απεργία.

Ένα κλικ στο ραδιόφωνο και οι μουσικές επιλογές  γέμισαν το δωμάτιο. Τραγούδια αγαπημένα νοσταλγικά, να θυμίζουν την μέρα της μάνας, να την φορτίζουν συναισθηματικά, ενάντια στις μάχες υποκρισίας στη βουλή, για τη ψήφιση του νομοσχεδίου.

Τι ειρωνεία ! Άντε πάλι κόψιμο σε μισθούς και συντάξεις, πώς να τα συμμαζέψεις για να πληρώσεις αυτά που έρχονται;

Ευτυχώς που το κουδούνι στην πόρτα διέκοψε ευχάριστα τις σκέψεις την ώρα ακριβώς που  σταματάνε τον ρυθμό της μέρας. Επίσκεψη απ’ το εξωτερικό, να συνοδεύεται από  χαμόγελο μωρού. Δεν θυμάμαι το κλάμα του, μόνο τη χαρά, το καλαμπούρι, τα πειράγματα που είχαν ξεχαστεί αραχνιασμένα, να μας παρασύρουν ευχάριστα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες!

Πως βγαίνουν τα άτιμα όταν έχεις δίπλα σου αγαπημένα πρόσωπα, πώς εμφανίζεται απρόσμενα η καλή διάθεση, πως το κρασί ξυπνά τις αναμνήσεις και το γέλιο αφήνει ξεσκέπαστες  τις αδυναμίες.

Μας φτιάξατε τη μέρα ! Αυτός ο ήχος στο κουδούνι της πόρτας και το κάλεσμα του τηλεφώνου, μας έγιναν αγαπητά, κοπιάστε ξανά!


Τάσος Ορφανίδης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου