Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Όταν συνάντησα τον Jose στο Γεντί Κουλέ



Η συζήτηση με τον Jose Escobar μου άνοιξε ορίζοντες αισιοδοξίας. Ακαδημαϊκός καθηγητής φιλολογίας σε άλλη χώρα . Γεννημένος στην Κούβα έφυγε με την οικογένεια του σε ηλικία 8 χρονών.Κοσμογυρισμένος κι όμως μου είπε το χαρακτηριστικό « είσαι ευτυχής που γεννήθηκες και μεγάλωσες σ’ αυτόν το τόπο , έχεις ιστορία , δεν χάθηκες σε άλλα μέρη»

Ο Jose  όταν τέλειωσε με την ακαδημαϊκή του πορεία και τις υποχρεώσεις του, αναζήτησε να βρει τ’ απάγκιο του. Περιπλανήθηκε στην αναζήτηση του συνειδητά, θέλοντας να γνωρίσει κάθε τόπο, τους ανθρώπους και τις συνήθειες τους. Έψαχνε για  να βρει ανθρωπιά, δεν τον ενδιέφεραν τα μεγάλα τα κοσμικά, τα έζησε, τα χόρτασε. Έψαχνε μια γειτονιά, με τα μικρά μαγαζιά, την ανθρώπινη συμπεριφορά, που όταν  σε κοιτούν στα μάτια σε φωνάζουν με το μικρό όνομα. Να σου προσφέρουν ένα πιάτο φαί απο ευγένεια.  Έτσι απλά, γιατί δεν ξέρουν άλλο τρόπο επικοινωνίας, μόνο την φιλοξενία κράτησαν βαθιά στο πετσί τους.

Η πάνω πόλη στη Θεσσαλονίκη, είναι ο τόπος που του πρόσφερε απλόχερα τα απλά πράγματα που αναζητούσε.

Πόσο μ’ αρέσει να κουβεντιάζω με τον Jose, πόσο μ’ αρέσει που σε κοιτά στα μάτια και χαμογελά  με τα εκφραστικά λάθη του. Γιατί ο Jose βρήκε, δεν ξέρω για πόσο, το καλντερίμι που τον οδηγεί στο σπίτι του χωρίς να φοβάται.Γιατί εδώ δεν έχουν γεμίσει οι δρόμοι με αρουραίους , μόνο γάτες συναντά και τις φωτογραφίζει , έτσι απλά για την ψυχή του.


Τάσος Ορφανίδης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου