Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Μια περίεργη συνομιλία με τον πατέρα!

Άπλωσα το χέρι για να τον χαϊδέψω.Ένα δάκρυ του  μόλις έκανε την εμφάνιση του, με πρόδωσε. 

 

Ψέλλισε κάτι, κίνησε αργά  το χέρι του, ήθελε να μ’ αγκαλιάσει.


Νομίζω ότι διέκρινα μικρές χαμογελαστές φατσούλες γύρω απ' το προσκέφαλο του.


Τα λυπημένα μάτια του Ίκαρου κρατάνε συντροφιά σε συνομιλίες που δεν κατανοώ.

Γεια σου πατέρα, εδώ θα είμαι κι ας στέρεψαν τα λόγια μεταξύ μας.Με τον δικό σου τρόπο θα κουβεντιάζουμε!


Τάσος Ορφανίδης  


( ειδικά αφιερωμένο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου