Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Αποχαιρετισμός!


Ομιχλώδες τοπίο, καλυμμένα τα χνάρια στο σκοτεινό πέρασμα . Στο διάβα το μονοπάτι δυσκολεύει, σκόρπια ανοίγονται φώτα .

 Ένα φως όμως ξεχωρίζει, είναι το δικό σου φως.
Αναμμένο κερί που περιφέρεται ανάμεσα σε νερά, μπερδεμένα περιβόλια και ο παράδεισος της δημιουργίας οδηγός στην άβυσσο της μεγαλοπρέπειας και της οδύνης!

Ξαφνικό, απρόσμενο το φευγιό και το χαμόγελο σου θα μείνει ανάμεσα μας συντροφιά της απώλειας!

Σε πρωτογνώρισα όταν μου χάρισες ένα όμορφο κάτασπρο σκυλί με μπλέ μάτια, που τ' ονόμασα Μορφέα. Χάθηκε χωρίς γυρισμό, φύλακας για το δικό σου πέρασμα. 

Καλό ταξίδι Λίτσα Καμπά

Τάσος Ορφανίδης

1 σχόλιο:

  1. Συγκινητικο το κειμενο σου αγαπητε φιλε Τασο.'' Καθε ανθρωπου ο θανατος λιγοστευει εμενα τον ιδιο,γιατι ειμαι ενα με την ανθρωποτητα.Κι ετσι ποτε σου μη στελνεις να ρωτησεις για ποιον χτυπα η καμπανα. Χτυπαει για σενα.'' [Τζον Νταν-1624]

    ΑπάντησηΔιαγραφή