Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

ο ιστός της αράχνης

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 

Οι άνθρωποι περπατάνε σαν τα μυρμήγκια 
Μάλλον απλώνεται ο ιστός της αράχνης πάνω μου.

Αντιστέκομαι και το βήμα γίνεται πελώριο, μεγαλώνει σε κάθε προσπάθεια, μέχρι που όταν φθάσει στην άκρη του τείχους θα το γκρεμίσει,  ν’ απλωθεί αναπαυτικά το λαβωμένο πόδι.

Ανακατεύομαι, το στομάχι δεν έχει ανοίξει ακόμη τις πύλες του, αναστατωμένο εκκρίνει τα υγρά του να πνίξουν κάθε εισβολέα . 

Εμπροσθοφυλακή  τα σκόρδα, γιατρικό που το 'μαθα απ’ τη γιαγιά μου.

Δεν πρόσεξα μπροστά μου τη μεγάλη χαβούζα, πνίγηκα στην υγρή αποβάθρα μου.

Αποστρέφομαι την αυριανή μέρα, περιμένω τη νύχτα να λάμψουν τα άστρα, δεν πρόλαβα φέτος το φεγγάρι, με απορρόφησε η σκιά του μεγάλου δένδρου.

Υποκλιθείτε αμαρτωλοί , έρχεται η επόμενη μέρα να λάβετε φως απ' τα πυροτεχνήματα.

Γεννήθηκα με θαυμασμό! ένα αστέρι ξέφυγε απ' τη καρδιά μου, θέλησε να ξεπροβοδίσει τους ανυπότακτους!


Τάσος Ορφανίδης


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου