Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Συνάντησα την ασχήμια!

photo Thanos Harisis


"Όταν συνάντησα την ασχήμια" 

"Είναι κλέφτης",ακούω δυνατά μια φωνή από το διπλανό διαμέρισμα .
"Δεν σου το είπα ότι θα την πατήσεις,θα σου κάνει τη ζωή μαρτύριο", συνέχισε.

Ο ήχος της φωνής ήταν τόσο άγριος, σαν ένα θηρίο που το έχουν κλείσει στο κλουβί. Καμία άλλη φωνή δεν ακουγότανε, αναρωτήθηκα αν μιλάει μόνος του.Είναι συνηθισμένο φαινόμενο να μιλάμε μόνοι μας αυτή την εποχή. Περίμενα για λίγο μήπως και επαναληφθεί ο υποτιθέμενος διάλογος αλλά υπήρχε απόλυτη ησυχία .

Με το που άνοιξα την πόρτα νωρίς το πρωί, εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άγνωστος,κοντός, μαυριδερός,με τα χέρια απλωμένα στο πλάι σαν να τον ζόριζαν οι μασχάλες του και το περπάτημα βαρύ και ασήκωτο.

"Μέρα ….."τον ακούω να λέει.
"Καλημέρα"του ανταποδίδω. Με χαιρετούρες  ξεκινά η μέρα σκέφτομαι, νέα γνωριμία με τον καινούργιο γείτονα.Έλειψα δυο εβδομάδες για διακοπές. Η επιστροφή με περίμενε με εκπλήξεις.

Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να τελειώσω με τα ψώνια μου, για να γυρίσω πίσω στο σπίτι. Κόντευε περίπου 10 το πρωί , είναι η ώρα που περνάνε για τα σκουπίδια.Ανέβηκα τρέχοντας δυο δυο τις σκάλες για να προλάβω το απορριμματοφόρο. 

Γυρνώντας το κλειδί στην πόρτα ακούω δίπλα μου  σύρσιμο ποδιών και βαριά την ανάσα κάποιου. Γυρίζω και αντικρίζω με έκπληξη μια ηλικιωμένη κυρία να σέρνεται κυριολεκτικά στα τέσσερα και με νοήματα να προσπαθεί να μου δώσει να καταλάβω.

Η νοηματική ήταν πάντα το δύσκολο μου μέρος. Στο σχολείο όταν μ’ ανέβαζε στον πίνακα ο δάσκαλος να πω το μάθημα, καθότι σκράπας και τεμπέλης, χρειαζόμουν βοήθεια. Ήταν αδύνατο  να διαβάσω τα χείλη των συμμαθητών μου,καθώς προσπαθούσαν να με υπαγορεύσουν το σημείο που κόλλησα.

Με τα πολλά η κυρία μου έδωσε να καταλάβω ότι χρειάζεται βοήθεια μέσα στο σπίτι της. Μόλις το συνειδητοποίησα, χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα σ΄ένα σκοτεινό διαμέρισμα χωρίς φως, με λίγα έπιπλα , ένα ντιβάνι διπλό στο βάθος κι ένα τραπέζι με δυο καρέκλες ακουμπισμένα στο τοίχο δίπλα στη βεράντα .

Η γριά μ’ έπιασε απ’ το χέρι, για να μου δείξει ότι πρέπει να προχωρήσω πιο μέσα. Δίστασα, αλλά δεν είχα επιλογή. Με δυο βήματα βρέθηκα στο διπλανό δωμάτιο. Ήταν σκοτεινά,σχεδόν δεν έβλεπα τίποτε.Μια υπόκωφη φωνή με οδήγησε, σχεδόν σκόνταψα πάνω σ’ ένα πόδι που κείτονταν δίπλα σ’ ένα κρεβάτι. Ενστικτωδώς έβγαλα τον αναπτήρα απ’ το μπουφάν μου για να βρω τον διακόπτη απ’ το φως.

Αυτό που αντίκρισα με σοκάρισε κυριολεκτικά. Μια νέα γυναίκα δεμένη στο κρεβάτι γεμάτη αίματα, το πρόσωπο της σχεδόν σακατεμένο. Εκείνη την στιγμή πρόσεξα ότι φορούσε μόνο τα εσώρουχα της. Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε να κάνω ήταν να την σκεπάσω μ’ ένα πεταμένο ρούχο, να φέρω λίγο νερό απ’ το μπάνιο για να μπορέσει να συνέλθει και να ειδοποιήσω για ασθενοφόρο.

Δεν πρόλαβα, άκουσα την γνώριμη πρωινή βαριά φωνή να λέει αργά « είναι πουτάνα». Δεν απάντησα κοκάλωσα στη στιγμή κι αυτός συνέχισε. «Πηδιέται για ψίχουλα, της έδωσα την ζωή της κι αυτή μου το ανταποδίδει με βρώμα. Βρήκε τον μαλάκα να της τα παίρνει , δεν θα ξεμυτίσει απ’ εδώ κι εσύ δεν θα κάνεις τίποτε»

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα σκέφτηκα.
Χωρίς να πω κάτι, κατευθύνθηκα στο μπάνιο, μούσκεψα μια πετσέτα, γέμισα ένα ποτήρι νερό και την φρόντισα.Απορώ που βρήκα το κουράγιο! Όταν έλυσα τα σχοινιά απ’ του καρπούς της, τα σημάδια έδειχναν ότι ήταν μέρες έτσι. Προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου, διαπίστωσα ότι η κοπέλα ανέκτησε τις αισθήσεις της, με κοίταξε με τρομαγμένο βλέμμα, σαν να με ικέτευε.
Με αργές κινήσεις τα μάζεψα και έφυγα χωρίς κουβέντα.

Η σειρήνα τάραξε την ηρεμία, που για λίγη ώρα δημιούργησε ψευδαισθήσεις γαλήνης.

 "Τα επεισόδια της νύχτας, δείχνουν το πρόσωπο τους στο φως της μέρας" 

Τάσος Ορφανίδης 



3 σχόλια:

  1. Κι εγώ συνάντησα τη δύναμη και την ωριμότητα του λόγου σου Τάσο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξέρω τι να γράψω, αληθινή ιστορία ή όχι, είναι υπέροχη μέσα στην "ασχήμια" της.. πολλά μπράβο Τάσο !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή