Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

οικογενειακά κειμήλια

"
Θάνος Χαρίσης

"όσες φορές κλώτσησα μια πέτρα , αυτή με βρήκε πισώπλατα"

Κάθε οικογένεια κουβαλά τα δικά της κειμήλια, που η μία γενιά φροντίζει να κληρονομεί στην επόμενη.Τα οικογενειακά θέματα περιφρουρούνται μέσα σε κλειστό δωμάτιο. Όταν ανοίξει η πόρτα, μαζί με τα περιστέρια βγαίνουν και μαύρα πουλιά.

Όσοι τα καταφέρνουν στη ζωή, συνεχίζουν την πορεία τους δυναμικά, αλώβητοι, μέσα στις κακουχίες της καθημερινότητας. Όταν οι αδύναμοι κρίκοι σπάσουν, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα , βαρίδια ασήκωτα.

Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει οικογένεια που να έχει διαχειρισθεί τα θέματα με απόλυτη δικαιοσύνη η χωρίς να βλάψει έστω κατά το ελάχιστο κάποιο μέλος της. Οι γονείς παράδειγμα, στην προσπάθεια τους να βοηθήσουν κάποιο αδύναμο παιδί τους, οδηγούνται να γίνονται άδικοι για τα άλλα, χωρίς να το θέλουν.
Το ερώτημα είναι σαφές, τα λάθη θα μπορούσαν να διορθωθούν;
Μήπως είναι προτιμότερο ν'αντιμετωπίζονται με αυταπάρνηση;

Η διαφορετική θεώρηση των θεμάτων, που στην πορεία γίνονται βάρος μα και εφιάλτης, συναντά ανυπέρβλητα εμπόδια.Χρειάζεται σύνεση και σύμπραξη των μελών της οικογένειας.Τα επιχειρήματα σε κάθε διαφορετική άποψη για το ίδιο θέμα, γίνονται ισχυρά. Αν γίνει το λάθος να προταχθεί ο εγωισμός, τότε εξελίσσονται χειρότερα.

Η οικογένεια που μπόρεσε να κρατήσει όλους τους κρίκους στον κύκλο της, κατάφερε να διαφυλάξει τα κειμήλια της.

"Μάζεψα τις πέτρες που σημάδεψαν την ατιμία, τις έκανα προσκεφάλι για φυλαχτό!"


Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

μέσα από τις γρίλιες


Θάνος Χαρίσης 
"Τα λόγια έρχονται πρόσχαρα  και η καρδιά  ανοιχτό βιβλίο"


 H φύση έχει πάρει τα φθινοπωρινά χρώματα της, ενώ το γρασίδι έχει γεμίσει από φύλλα, στρωσίδια ανακούφισης ότι ο καιρός κυλά μέσα στις ισορροπίες του. Η μία εποχή παραδίδει σκυτάλη στην επόμενη, συνεπής στον κύκλο που ορίζει τη φύση και την ίδια την ζωή.

Καθώς φεύγει η ώρα,μέσα σε μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα τα λόγια έρχονται πρόσχαρα, η κουβέντα φέρνει γέλια χαράς, ευχαρίστησης. Κάποιες άλλες στιγμές άλλα λόγια, με το ρακί να ρέει ακόμη, να χαϊδεύει τη γλώσσα κι αυτή να λύνεται.Μια παρανυχίδα έκφρασης, εισβάλει σαν γρανίτης που δεν τεμαχίζεται. Τα λόγια  φυλλορροούν  σε αστάθμητες αφορμές. Τα πολεμοφόδια στερεύουν όταν οι εστίες πάθους γίνονται πολλές.

Όσες φορές προσπαθώ να φιλιώσω με τον εαυτόν μου, έχω να κρατήσω τον φόβο στην απέναντι όχθη.Ο θυμός δεν είναι καλός σύμβουλος κι ο εγωισμός κατάρα, δεν συμπλέουν με σύνεση ούτε  με περηφάνια. 

Γι' αυτό τον λόγο παίρνω μαζί μου στο ταξίδι, τη σύμπνοια και την  ομόνοια, είναι καλοί οδηγοί.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, φρόντισα τα ζωντανά . Πρόσεξα έξω στην αυλή συμφιλίωση, ο σκύλος με την γάτα τρώγανε μέσα απ’ το ίδιο πιάτο !!



Τάσος Ορφανίδης





Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

«THE PACMAN PROJECT» της Αναστασίας Περδίκη θα ανέβει στις φυλακές Διαβατών την 1η Νοεμβρίου και στον Πολυχώρο "ΕΝΩ" Ερμού 11, στις 12 και 13 Νοεμβρίου


Φωτογραφίες & video Τάσος Ορφανίδης


 Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που«THE PACMAN PROJECT» της  Αναστασίας Περδίκη  θα ανέβει στις φυλακές Διαβατών την 1η Νοεμβρίου και στον Πολυχώρο "ΕΝΩ" Ερμού 11, στις 12 και 13 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ από την ομάδα του θεατρικού εργαστηρίου "Εξω από τα τείχη".
Όταν παρακολούθησα πριν από λίγους μήνες τη μαύρη κωμωδία της, έφυγα ενθουσιασμένος για αρκετούς σημαντικούς λόγους.Ήταν ένα θεατρικό έργο που έγραψε μια δικιά μας συντοπίτισσα και  το σκηνοθέτησε ο αδελφός της Γιάννης Περδίκης στο "Θέατρο έξω από τα Τείχη", που σήμερα  δεν υπάρχει μετά από πολλά χρόνια λειτουργίας του. Δυστυχώς ένας θεατρικός παράδεισος του εναλλακτικού θεάτρου, ένα αποστακτήριο της κοινωνίας, υποχρεώθηκε από τον Δήμο Νεαπόλεως- Συκεών να βάλει κλειδαριά,λόγω μη ανανέωσης του μισθωτηρίου της παράγκας στην Ευαγγελίστρια.

Βγαίνοντας από το θέατρο έγραψα στην ιστοσελίδα μου "σκέψεις"
 Το έργο της Αναστασίας με συγκίνησε, διέκρινα την καθημερινότητα μου, γνώρισα τον διπλανό μου, τον απέναντι, κοίταξα  παραπέρα και αφουγκράστηκα, πήγα πιο εκεί για ν’ αναπνεύσω . Βρέθηκα  στην ίδια την γειτονιά μου με τα μικρά και τα μεγάλα της προβλήματα .Πολλές ήταν οι φορές  που αναρωτήθηκα, για τα ίδια θέματα που επεξεργάσθηκε στο έργο της.

Κάθε φορά που στα δύσκολα στριμώχνεσαι και αναγκάζεσαι ν΄ αποκαλυφθείς, κάθε φορά στήνεται το παιχνίδι. Αυτό το παιχνίδι έστησε στη μαύρη της κωμωδία η Αναστασία με ένα πείραμα σε βάρος άλλων ανθρώπων που το ονόμασε «THE PACMAN PROJECT», ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου. Ανάμεσα σ' ένα ζευγάρι αρχιτεκτόνων, έναν άνεργο, μια ιδιοκτήτρια μπαρ, ένα πολιτικό,μια μπαλαρίνα, δυο νεαρών κοριτσιών, ποιος θα επιχειρηματολογήσει πειστικότερα για να σώσει την ζωή του; Τα επιχειρήματα εκφράζονται με απλό λόγο, συναισθηματικό , αληθινό μα και ψεύτικο. Ο σκηνοθέτης Γιάννης Περδίκης  επεξεργάζεται την απάντηση με ευρηματικό τρόπο, που  οδηγεί στην λύση.

Ένα έργο που αξίζει να το δει κανείς, ένα έργο δροσερό, νεανικό, ευχάριστο , που αναζητεί απάντηση ζωής. Το βρήκα εξαιρετικό στην γραφή του και θαυμάσιο στην σκηνοθετική προσέγγιση του. Με λίγα λόγια το απόλαυσα.

Στη μικρή γειτονιά γίνονται σπουδαία πράγματα, που όσο ζουν θα εκφράζουν πολιτισμό!
Με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης στις φυλακές Διαβατών και στον πολυχώρο "ΕΝΩ" μέσα στον Νοέμβρη, σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να μη χάσετε την ευκαιρία με ελεύθερη συνεισφορά!


Τάσος Ορφανίδης




Δείτε τα παρακάτω video


Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Καθημερινά με σκέψεις και με λόγια Τ.Ο


Όταν βυθίστηκα στις έννοιες, βρέθηκα σε φίλια νερά
ήθελα να νιώθω λεύτερος !
Όταν ταξίδευα με πυξίδα την γνώμη τους
συνήθως έριχνα το σκάφος στα βράχια.
Θέλησα να βρω την δική μου ρότα,
εκεί συμφιλιώθηκα με τις αμφιβολίες μου!
Πρόσεξε φίλε αφουγκράσου τον εαυτόν σου,
ίσως αναγνωρίσεις τη δική σου φωνή !


Ανάμεσα σε σένα και σε μένα βρίσκεται το βλέμμα μας,
άλλο είναι εκείνο που προσκαλεί κι άλλο εκείνο που προκαλεί.
Η διαφορά τους είναι κάτι ανάμεσα σε θάλασσες και βουνά,
σε λίμνες και ποτάμια 


Σαν φουκαράς και κουρελής,λούστηκα με ψέμα,
έδυσε ο ήλιος της καρδιάς,απόκαμε και δεν παλεύει


Αχ θάλασσα μου δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω με τα χέρια μου,
αλλά σ’ έχω φυλάξει με τα μάτια μου


Ανάμεσα στον τρόπο σκέψης των άλλων εσύ κράτησε τον δικό σου


Βροντοφώναξε ένας απελπισμένος κι οι υπόλοιποι φταρνίστηκαν,
λογίζομαι μήπως είχε τη σκέψη του πάνω τους!


Στα λάθη μετράνε οι πληρωμές,
ακριβό βγαίνει το ποτό που μας μέθυσε


Ο θάνατος όσες φορές μ’ επισκέφθηκε,
με βρήκε αξιοθρήνητο και με παράτησε.
Έτσι όπως πάμε θα την γλυτώνω συνέχεια!


Κρυμμένες κάπου εκεί στο βάθος της ομίχλης,
οι διαδρομές ανοίγονται μπροστά μας


Σκιάστηκα σήμερα,
ένιωσα ότι γέρασα
και δεν πρόλαβα να σας γνωρίσω.


Τώρα αρχίζει η επόμενη μέρα,
όταν η βροχή κοπάσει τα δάκρυα ξενυχτάνε.


Μου έχουν απομείνει γνώριμοι,
ο άνεμος και το κύμα.
Μας έχει συμφιλιώσει η αγρίμια μας.


Κι εγώ που νόμιζα ότι ταξίδευα.
Ήταν ο χρόνος απατηλός,
που μ’ άφησε μέσα στο ψέμα να ζω με νοσταλγία.


Για σήμερα ήταν να χαρείς, μη το λησμονήσεις.
Το μεθύσι, ξαργυρώνεται με καλό κρασί.


Θυμήθηκαν τα δάκρυα πως πόνεσαν.
Το μαχαίρι δεν υπολογίζει θύματα,
πονάει στο κόψιμο.


Έκρυψα το πρόσωπο μου,
για να αποφύγω τη σκέψη σας.


Στη φωτιά καίγονται οι λεπτοδείκτες,
με ρακί και νότες.
Καθώς κυλά η ώρα έκανα ταίρι με την μαγεία,
ένιωσα να μοιράζομαι με το παιχνίδι των λέξεων,
αλλά με ξεπέρασε η παρουσία σας με δάκρυα στα μάτια!


Με κέρασαν ποτό
αλλά εγώ το προσπέρασα.
Αρκέστηκα σε παλιό μεθύσι.


Έμεινα αρκετά εκτεθειμένος,
συχνά μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό.


Tο ομολογώ φοβάμαι, όσο κι αν θαρραλέα συμπεριφέρομαι.
H ταυτότητα μου δεν έχει σημασία,είμαι αυτό που νομίζεις.


Τι συμβαίνει με τόσες απορίες;
γιατί τόσο βιασύνη;
Η πόρτα μαντάλωσε και το κλειδί έμεινε απ'έξω ,
ποιον να φωνάξω, όλοι φύγανε.


Oι κουβέντες μας έμειναν κρεμασμένες πίσω απ' τη πόρτα.
Καμιά φορά μέσα στο μισοσκόταδο λαθεύω την σειρά τους.


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα παρέα με τα νυχτοπούλια,
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που μ' άφησε να μοιραστούμε το παγκάκι του!


Μόνο οι σελίδες ενός διαβασμένου βιβλίου,
μπορούν να μου θυμίσουν ότι πέρασα από εκεί.


Βαριεστημένες σέρνονται οι ώρες και οι μέρες,
έμειναν να παλεύουν με τις παλιές συνήθειες.


Ας ήταν του χεριού μου την ατιμία να πετροβολήσω,
αυτή η κακούργα θα μάζευε τις πέτρες
και θα τις έκανε σαμάρι.


Ανάμεσα στα χρώματα του φθινοπώρου,
διάλεξα αυτό που ταιριάζει με τα μάτια σου.


Μη περιμένεις να σου πω καληνύχτα,
θα παραμείνω ξάγρυπνος.


Η τυχερή σου μέρα το νούμερο 7.
7 μέρες,7 χάριτες,7 αμαρτίες,7 αρετές.


Ακόμη  δεν έμαθα να διαβάζω ,
κρίμα που πέρασα τόσα χρόνια αμόρφωτος.

Άνοιξε καημένε μου την πόρτα  να φύγουν τα φαντάσματα, ξημέρωσε!
Πίσω απ’ τις κουρτίνες οι πρώτες ακτίνες  σε καλημερίζουν,
σου ‘κλεισαν το μάτι πονηρά και σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Ανάμεσα στους 12 κανόνες συμπεριφοράς που μου σέρβιραν,
διάλεξα το Νο 6, έτσι γιατί μου άρεσε !
Άρπαξα την ευκαιρία, απόφαση είναι αυτή δεν πάει χαρισμένη!
Εξάλλου πάντοτε μόνος στην ερημιά βάδιζα,
κάθε όαση μου χαλούσε την διάθεση.
Μόνο  μια καμήλα μου χάρισε το χαμόγελο της
όταν υπέκυψα στη γοητεία της!


Μου είναι δύσκολο να πετάξω, 
μα αν τα καταφέρω είμαι βέβαιος ότι θα βρεθώ ανάμεσα σας.
Η συντροφιά βρίσκεται όπου την αναζητήσεις.
Για τα συναισθήματα αγάπης δεν πήρε κανείς αποκλειστικότητα.


Τάσος Ορφανίδης 



Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

το κονάκι μου, ένα καταφύγιο ζωής


Η ψυχή αγαλλιάζει στην διαδρομή των αναμνήσεων.

Mέρα συννεφιασμένη, με τη σόμπα αναμμένη, το ραδιόφωνο στον 9,58 να παίζει χαμηλά, έμεινα στις σκέψεις μου να συνοδεύονται από λέξεις. Συχνά χανόμουν στις σκέψεις μου, μέχρι που μου έγινε συνήθειο.

Κάποτε ονειρευόμουν να φτιάξω ένα δικό μου κονάκι ,κατάδικο μου. Το ‘χα απ’ εδώ το ‘χα από εκεί, μέχρι που τα κατάφερα. Βρέθηκα από σύμπτωση να απολαμβάνω τη ζεστασιά του σπιτιού  φίλων μου σ’ ένα από τα πιο παλιά χωριά της ορεινής Χαλκιδικής, με το περίεργο όνομα Βραστά η Βράσταμα. 

Η κουβέντα το ‘φερε και το σπίτι των ονείρων μου, φάνηκε μπροστά μου να περιμένει υπομονετικά την απόφαση μου.Δύο αιώνες πριν υπολογίζεται η ζωή του.

Η γριά Μαλαμάτω φάνταζε με τη μαγκούρα της να κυνηγά τις σαύρες, τα φίδια, τα ποντίκια, συγκάτοικους της στο πέτρινο  με τα ντουβάρια το χοντρά , τα ακατέργαστα δοκάρια ,τις αγκριδιές και τα σινάζια. Τα ξύλινα πατώματα του έτριζαν σε κάθε βήμα, λες και μας περίμενε από κάτω η γριά για να μια διώξει, ανεπιθύμητους επισκέπτες. Μέσα από τις μεγάλες τρύπες της κεραμοσκεπής του, αγνάντευες τον ουρανό που χαμογελούσε ειρωνικά στο παιχνίδι των εντυπώσεων μας. 

Ένα κρεβάτι μονό μας έκανε χώρο να καθίσουμε, εκεί που ο  εγγονός της έβαζε το χέρι του ανάμεσα στα κάγκελα  για να του φεύγει η φαγούρα. Παραθύρια μεγάλα και μικρά,με  σπασμένα τα τζάμια στα περισσότερα, άφηναν να περνούν αλώβητες οι φωνές αυτών που το κατοίκησαν, να μας καλωσορίζουν. Πολλές οι οικογένειες που πέρασαν από εδώ μα εγώ προτίμησα να κρατήσω το όνομα της γριάς Μαλαμάτως. Έτσι το ονόμασα το κονάκι μου, έδωσα το όνομα της στη μνήμη της "το σπίτι της Μαλαμάτως"

Μια γέρικη μουριά με τη μεγάλη κουφάλα της κατέγραφε τους σπάνιους επισκέπτες της αυλής.Κάποτε οι μεταξοσκώληκες ζούσαν τις οικογένειες με το μικρό εισόδημα που τους πρόσφεραν.Η ετοιμόρροπη αποθήκη του στην είσοδο της αυλής φάνταζε το μεγαλείο της εποχής της.



Στάθηκα απ’ έξω να το καμαρώσω κι οι άλλοι με κοιτούσαν περίεργα λέγοντας «το γκρέμι καμαρώνεις,τι του βρίσκεις». Κι όμως εγώ ήξερα.Με την πρώτη ματιά έφερα στη μνήμη μου το παλιό μας σπιτικό στη Θεσσαλονίκη,πέτρινο διώροφο που κατέληξε οικοδομή την εποχή της τσιμεντοποίησης των πάντων. Εδώ στο πέτρινο του χωριού, θα επανέφερα παλιές μνήμες από το σπίτι που αγάπησα, που αρνιόμουν την κατεδάφιση του, αλλά κανένας δε μ’ έλαβε υπόψη του, είχαν προτεραιότητα οι ανάγκες της οικογένειας .
Πλησίασα πάλι στην ετοιμόρροπη εξώπορτα, είχε μια σκάλα μισογκρεμισμένη που οδηγούσε στον πάνω σπίτι, εκεί όπου στεγάζονταν τα δωμάτια για κάθε οικογένεια . Στο βάθος του ισόγειου ήταν ο στάβλος για τα ζώα, ενώ το δάπεδο είχε στρώματα κοπριάς μέχρι που αποκαλύφθηκε ένα μοναδικής αξίας καλντερίμι. Στο διπλανό χώρο φυλάσσονταν το κάρβουνο και τα άχυρα. 

Όταν καταφέραμε ν’ ανεβούμε στο πάνω μέρος του σπιτιού, βρεθήκαμε σε τέσσερις χώρους χωρισμένους με τσατμάδες, ενώ ο κάθε χώρος είχε το τζάκι του. Εκεί ζούσαν τέσσερις οικογένειες, κάθε μία είχε το δικό της δωμάτιο. Η γριά Μαλαμάτω με τους γιους της και τα παιδιά τους. Οι προσθήκες και μετατροπές του σπιτιού σύμφωνα με τις ανάγκες τους ήταν αναμενόμενο κακό, ενώ στην ανακατασκευή του με δυσκολία το επανέφεραμε περίπου στο αρχικό του σχέδιο.
Στον όροφο έμειναν δύο δωμάτια, τα άλλα δύο ενώθηκαν σ’ ένα μεγάλο σαλόνι, ενώ εξυπηρετούνται από μία τουαλέτα. Κάθε χώρος κράτησε το τζάκι του όπως ήταν. Τα δύο μπαλκόνια του έχουν θέα προς τη θάλασσα. Η παλιά σκάλα αντικαταστάθηκε με μία κρεμαστή σκάλα με πολύ καλό πάτημα σε κάθε σκαλοπάτι. Πρωτότυπη τεχνική από έναν Αλβανό τεχνίτη.Το πάτωμα ξύλινο, ενώ η βάση σε κάθε τζάκι στο ξύλινο δάπεδο είχε υποστυλωθεί με πηλό. Όταν ο επισκέπτης  παρατηρεί από το ισόγειο τη ξύλινη βάση του, αναρωτιέται τι είναι ετούτο! 
Στο ισόγειο, ο στάβλος έγινε κουζίνα με τον προθάλαμο του σπιτιού, ενώ οι αποθήκες μετατράπηκαν σε δύο δωμάτια και μία τουαλέτα.Ο βράχος στο ένα δωμάτιο έγινε πέτρινο κρεβάτι και τα σκαλοπάτια από τη παλιά σκάλα καρφώθηκαν στον τοίχο για να επικοινωνεί το κάτω δωμάτιο με το επάνω μέσω μίας γκλαβανί (καταπακτή).
Δύο πολύ μεγάλα τζάκια προστέθηκαν για να πρόσφερουν θαλπωρή με τη ζεστασιά τους.

Το αγαπημένο μου σημείο του σπιτιού, είναι ο χώρος του γραφείου μου, δίπλα στο παραθύρι με θέα τα σπίτια του χωριού, την θάλασσα μακριά και τους γύρω λόφους. Ένα τζάκι σιγοκαίει τον χειμώνα, να μου κρατά παρέα στις σκέψεις και τις λέξεις μου. 
Το αγαπημένο μέρος της παρέας είναι το  δωμάτιο στο ισόγειο, με ένα μεγάλο κυκλικό καναπέ και το τζάκι στην γωνία.Το καλό κρασί η μουσική και οι κουβέντες της παρέας δεν τελειώνουν ποτέ, όσο κρατά η διάθεση.Ατέλειωτες νύχτες φιλοξένησαν καλές παρέες, με συζητήσεις γύρω από τα επίκαιρα θέματα, παιχνίδια επιτραπέζια, ποτό με εξαιρετικό σπιτικό μεζέ.Συνήθως κάποιος βρισκόταν στη παρέα να παίζει κιθάρα η κάτι άλλο, άλλος να σιγοτραγουδά για να παρασέρνει τους υπόλοιπους στην γλυκιά ατμόσφαιρα, με νότες τη χαρά και την ευχαρίστηση.

Θυμάμαι με συγκίνηση τον φίλο μου Παναγιώτη που μας άφησε πρόωρα , να έχει κουβαλήσει τα εργαλεία του και την ξυλεία στο άδειο δωμάτιο, με μαθητή εμένα που δεν χαμπάριαζα από κατασκευές τότε. Τώρα μπορώ να ισχυρισθώ ότι έχω μάθει.
Καναπέδες, το μεγάλο τραπέζι της κουζίνας, πιατοθήκη, κάβα για τα ποτά, κρεμάστρες ήταν λίγα από τα πολλά που κατασκευάσαμε. 
Για τις οινοποσίες των καλών ημερών, επιδιορθώσαμε  το καδί έξω στην αυλή δίπλα στην ψησταριά.Ατέλειωτες ώρες μεθυσιού χαμένες στον πάτο του ποτηριού!



Όταν ήταν να ντύσουμε το σπίτι, κουβαλήσαμε όλα τα παλιά που είχαμε εμείς και οι φίλοι μας από τα σπίτια  παππούδων και γονιών.Οι αγορές επίπλων ήταν ελάχιστες.Τα μοναδικά έπιπλα που αγοράστηκαν, ήταν μια βιβλιοθήκη και ένα καναπεδάκι.Όλα τα παλιά έπιπλα περάστηκαν από τα χέρια μας σε αποκατάσταση τους  με διαβρωτικό, μέχρι την αποκάλυψη του ξύλου.Φαρμάκι,νέα  βαφή και αλλαγή υφασμάτων ήταν το επόμενο στάδιο. Με πολύ προσπάθεια και κόπο μάθαμε τη τεχνική με τη γυναίκα μου.Στρώματα στους καναπέδες  αλλάχθηκαν με προσωπική εργασία. 

Η συντήρηση γενικά του σπιτιού απαιτούσε τουλάχιστον δύο εβδομάδες  κάθε χρόνο συνολικά.Θυμάμαι ότι προγραμματίζαμε να παίρνουμε άδεια τριών εβδομάδων από την εργασία μας, για να περισσεύει μία για διακοπές.


Όταν παίρνω στα χέρια μου τις παλιές φωτογραφίες, δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω στο θαύμα της ανάστασης του. Η ανακατασκευή του πήρε 10 μήνες με πολύ προσωπική δουλειά και λιγότερα χρήματα.Όσα χρειάστηκαν συμπληρώθηκαν από τη Τράπεζα.

Είναι αλήθεια ότι αν μου έλεγαν μετά από 16 χρόνια που πέρασαν, να το ξανακάνουμε σήμερα το εγχείρημα, είμαι βέβαιος ότι δεν θα το προσπαθούσαμε! 


Παρ΄ όλα αυτά  θα έλεγα σε κάθε φίλο, "αν κάτι το ονειρεύεται να το τολμήσει,πολλά πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο φαντάζουν αρχικά ". 

Οι φίλοι όταν τους νιώθεις κοντά σου, αντλείς δύναμη από την παρουσία τους.Το μάνταλο στην πόρτα έχει μοιράσει πολλά αντικλείδια και τα μοσχολούλουδα στρώνουν χαλί με το άρωμα τους.Η ομορφιά δεν μπορεί να μένει κλειδωμένη σε σεντούκια, οι αγκαλιές χρειάζονται να γεμίζουν με ζωή!

Όλα τα χαμόγελα μου τα έχω δώσει προσφορά στον χρόνο, που μου χαρίζει μέρες για το κονάκι μου! Χρειαζόμουν κάπου ν'ακουμπήσω.Το σήμερα θα κουβαλάει πάντοτε το χθες,το αύριο είναι αυτό που θα παραμένει άγνωστο.
'Όταν καμιά φορά αραχνιάζει η εικόνα στη σκέψη μου,βιάζομαι να σύρω το φως της μέρας, τρέμουν τα χέρια μου με τη σκέψη αναπόφευκτη.

Μια αυλή πάντοτε, χρειάζεται το γέλιο για να ξεκουραστεί! 


Τάσος Ορφανίδης

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Τα μονοπάτια

Χριστίνα Σαραφιανού

Our paths are not mapped; they are made. ~Priya Ardis


Περπάταγα αργά στον δρόμο, τα πόδια μουσκεμένα απ’ τη βροχή είχαν γίνει βαριά και τα βήματα μετρούσαν καθυστερημένα τη χλόη στο πάτημα τους. Τα δένδρα άρχισαν να κάνουν γύρω χωρίς να το προλαβαίνω, να μπερδεύονται με τις λιγοστές καλύβες στον κάμπο, να γίνονται ένα, μέχρι που ένιωσα το χώμα στο στόμα μου μέσα στα λασπόνερα. Το νερό τους ήταν εκείνο που με συνέφερε γρήγορα στο ξαφνικό πέσιμο μου, δώρο απρόσμενο στη κούραση μου. 

Ένιωθα το σώμα μου κομμάτια, χέρια πόδια να μη μπορώ να τα κουνήσω, το κεφάλι βαρύ, όλα να γυρίζουν ακόμη, δύσκολο να τα βάλω στη θέση τους. Κάποιο πόδι μ’ έσπρωξε απαλά και μια μαγκούρα ένιωσα να με χτυπά νωχελικά στο σώμα. Όταν άνοιξα τα μάτια αντίκρισα μια μαυροφορεμένη γερόντισσα να μου χαμογελά χαϊδεύοντας με απαλά στο μέτωπο.
Ανασηκώθηκα δεν με ρώτησε δεν της είπα, παρά μόνο έφερα το χέρι στη καρδιά κι έσκυψα το κεφάλι με ευγνωμοσύνη στο πέρασμα της και σεβασμό στη παρουσία της.

Το κονάκι μου ήταν λίγα βήματα πιο πέρα, το έβλεπα από μακριά και η επιθυμία να βολευτώ  δίπλα στο τζάκι, να εισπράξω κάτι από τη θαλπωρή του αναμμένου ξύλου με ξεπερνούσε. 

Τα σκυλιά μου με υποδέχθηκαν με ανησυχία καθώς ήταν η μόνη φορά που δεν με συνόδευσαν στον περίπατο μου.Ήταν μια μοναχική βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα του ουρανού, τη μυρωδιά του καμένου ξύλου και την υγρασία του κάμπου.

Με παρέα το μελαγχολικό κελάηδισμα των πουλιών και το ανησυχητικό 
γάβγισμα των σκύλων, ο περίπατος είχε τα δικά του αναγνωριστικά στοιχεία. Κουβαλούσε τις προσωπικές ανταύγειες της ψυχής αναζητώντας να τις παντρέψει με κάθε λογής χρώματα της φύσης. Το ζευγάρωμα τους ήταν ατίθασο, αλλά τόσο συναινετικό όταν συναντήθηκαν στο ίδιο μονοπάτι.

"Κάθε μονοπάτι, έχει την δική του ιστορία.
Χιλιάδες βήματα ,εκατομμύρια πατημασιές.
Πολλές αναμνήσεις, αναρίθμητες ευχές".


Τάσος Ορφανίδης 

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

αλκολίκι

"αλκολίκι"

Η ρακί σήμερα ήταν καλή φίλη.
Τον γλυκοκοίταζε και του μιλούσε
κι αυτός την χάιδευε.
Δεν το ‘παιρνε το βλέμμα του απ’ εκεί,

μια αυτός μια αυτή, παρεάκι ήταν.

Στο βάθος του ποτηριού,
έβλεπε  τον πάτο μεθυσμένο,
ταιριαστό με τα σκοτάδια του. 
Με δάκρυα δεν γέμισε ποτέ τις αδυναμίες του!


Τάσος Ορφανίδης 

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Μηχανορραφήματα , παιδικό έργο των Δήμητρα Μητρέντση και Λουκίας Ορφανίδου

arive.gr φωτογραφία του Τάσου Θώμογλου

« Είμαι η Αγάπη,Μόνο η Αγάπη , Αγάπη δώσε,Αγάπη νιώσε…» 
Η μελωδική φωνή της Δήμητρας με βρήκε χωμένο στο βαθύ κάθισμα μου να συλλογιέμαι, όταν συνάντησα τη Φιλία και την Αγάπη  πόσες φορές τις αναγνώρισα.

Τα φώτα έσβησαν, οι φωνές χαμήλωσαν μέχρι που σίγησαν. Σκιές πάνω στη σκηνή.Το πιάνο συνέχισε  να παίζει με τη συνοδεία του βιολιού και της κιθάρας.Παιδικές φωνές άφηναν την καρδούλα τους να πετάξει, σπάζοντας τη σιγαλιά της σκοτεινής αίθουσας.Τα συναισθήματα εύκολα αιχμαλωτίζονται όταν συναντούν τη φαντασία, για να ζωγραφίσουν τα όνειρα τους.

Φαίνεται όμως ότι το όνειρο λάθεψε τη μέρα και τον τόπο. Με ταξίδεψε σε άλλες παραστάσεις, με το ΔΗΠΕΘΕ  Βέροιας μαζί με  10000 μικρούς φίλους

Κυριακή πρωί 16 Οκτώβρη,ο καιρός συννεφιασμένος και η διάθεση περίεργη για να υποδεχθώ ένα νέο ξεκίνημα της κόρης μου Λουκίας και της Δήμητρας στην πόλη μας, με το παιδικό έργο τους Μηχανορραφήματα.

Η μέρα όμως κρατούσε καλά κρυμμένα τα δικά της μυστικά ! 
Όταν σήκωσα το τηλέφωνο, ακούστηκε η τρυφερή φωνή της κόρης μου να προσπαθεί να με χαϊδέψει απαλά λέγοντας « δεν θα ανέβει η παράσταση ».

Τα φώτα της σκηνής στο ΑΥΛΑΙΑ δεν άναψαν.Η παιδική σκηνή χρειάστηκε τους προβολείς της, μα αυτοί παρέμειναν σβηστοί. 
Η μέρα πρεμιέρας 16 Οκτώβρη για τα Μηχανορραφήματα , έμεινε να θυμίζει μια Λαθεμένη μέρα. 

Εδώ σταματά το όνειρο, να ξαποστάσει για λίγο, να φυλάξει το θησαυρό του! Τα τραγούδια αγάπης και φιλίας,τα πήραν οι αγέρηδες στην αγκαλιά τους!Θα έρθουν επόμενες μέρες για το έργο της Δήμητρας και της Λουκίας, να κεράσουν το χαμόγελο τους!

Τάσος Ορφανίδης
   

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

με παρέα τη φλόγα απ' το τζάκι !


Οι μέρες του φθινοπώρου το βράδυ στο χωριό, γίνονται κρύες. Ένα κούτσουρο στη φωτιά, είναι αρκετό για να κρατήσει παρέα στη διάθεση της μέρας μέχρι το σούρουπο.

Τις περισσότερες φορές το πρόβλημα βρίσκεται μπροστά σου .Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα, είτε περνούν απαρατήρητα, είτε στέκονται  αμετακίνητα και ζητούν επειγόντως λύση. Θα μπορούσαν να είναι τα χαρτιά σ’ ένα γραφείο, τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, αλλά και η αδυναμία να πληρώσεις τη δόση δανείου.

Εκεί που έψαχνα τα χαρτιά μου , ξεφυλλίζοντας το ντοσιέ με τα αρχειοθετημένα έγγραφα , σκοντάφτω πάνω σε μια σύμβαση δανείου.

Τα νέα ότι οι τράπεζες άρχιζαν να βγάζουν στο σφυρί ακίνητα, έρχονται να προστεθούν στις δυσκολίες της καθημερινότητας μας και είναι δυσάρεστα. Τα μέτρα αυτά είναι απάνθρωπα, σκληρά και λυσσαλέα.Αν σε βρουν αδύναμο, πρόκειται να σε στριμώξουν στη γωνία. 
Δυστυχώς είσαι  ανήμπορος να αντιδράσεις. Η αξιοπρέπεια σου  
γκρεμίζεται και ολόκληρη η ζωή σου κατρακυλά στην άβυσσο. 
Η μαζική κινητοποίηση κατοίκων που έρχονται αρωγοί στις χτυπημένες οικογένειες  είναι μια σταγόνα δύναμης, που αφήνει λίγη ελπίδα ευαισθησίας να φαίνεται στον ορίζοντα.
Οι τράπεζες που στήριξαν τις ανακεφαλαιοποιήσεις τους  στον οβολό κάθε πολίτη, κρυφογελούν κοροϊδευτικά ξεπουλώντας τα κόκκινα δάνεια τους στα ξένα funds.

 Ευτυχώς έχω τελειώσει με αυτά.Μεγαλύτερη ανακούφιση  δεν υπάρχει, από τη στιγμή που θα είσαι σε θέση να σκίσεις την δανειακή σύμβαση, που υπόγραψες κάποτε. 
Λυπάμαι για τους κατατρεγμένους και ανήμπορους που βρίσκονται μπροστά στην χυδαιότητα του κέρδους και της άσπλαχνης αδιαφορίας. 

Σύμμαχος των κακών οιωνών ο βαρύς χειμώνας, όταν αρχίσει να αφήνει το επισκεπτήριο του στις πόρτες των σπιτικών τους. 

Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα κι εγώ δεν είχα διάθεση να επικοινωνήσω με κανέναν. Ήμουν πατωμένος κυριολεκτικά , διάθεση για κουβέντες και παρέες αρνητική. 
Προτίμησα παρέα με τη σκυλίτσα μου, να ακουμπήσω τις σκέψεις μου προσκύνημα στον υπέροχο χορό της φλόγας, καθώς τα ξύλα συνέχιζαν να κροταλίζουν μέσα στο μισοσκόταδο. 

Η καλύτερη μέθοδος αν θέλεις να μείνεις στα δικά σου, είναι να μη απαντάς στα τηλέφωνα. Μου θύμισε πολλούς φίλους να κρύβονται με αυτό τον τρόπο από τους απρόσκλητους τηλεφωνητές .

Κάτι μου έλεγε ότι θα χαλαστώ. Περισσότερο γαμώτο μου απ’ αυτό που ήμουν δεν γινότανε ,το δοχείο ήταν γιομάτο, θα ξεχείλιζε.

Πήρα τη μασιά κι άρχισα να σκαλίζω αφηρημένα τα ξύλα στη φωτιά, προσπαθώντας να απομονώσω από τη σκέψη και διάθεση μου, τον ήχο του τηλεφώνου. Ήταν μια κακή μουσική σε ένα δωμάτιο φορτωμένο σκιές. 
Ο κρότος των ξύλων που καίγονταν στο τζάκι, κατάφερνε να διορθώνει τις άσχημες νότες του, απομακρύνοντας τις φοβίες μου. 

Ήπια το ποτό μου ήσυχα, ξάπλωσα πάνω στο χαλί, ακούγοντας μόνο τον χτύπο της καρδιάς από τον σκύλο μου .

Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από την μοναδική στιγμή!
Η επόμενη μέρα θα δείξει!


Τάσος Ορφανίδης




Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Αντίο καλέ μας παλιέ συνάδελφε Θοδωρή


Τον Θοδωρή δεν τον γνώρισα πιο κοντά, αυτός Αθήνα εγώ Θεσσαλονίκη, αποστάσεις που κόντεναν στις γενικές συνελεύσεις μας.

Με ξάφνιασε η ξαφνική αποχώρηση του.  Ίσως κούνησε το δάχτυλο να υπενθυμίσει ότι τίποτε δεν προγραμματίζεται, όλα γίνονται αυθόρμητα και απρόβλεπτα.
Ακόμη κι αυτός ο θάνατος είναι μια απουσία που σημειώνεται όπως στον μαυροπίνακα του σχολείου, όταν κρατούσαν παρουσίες. Μόνο που του Θοδωρή δεν άντεξε η καρδιά στα 52 του και τράβηξε δύσκολη πινελιά.

Τόπος καταγωγής του η όμορφη Σάμος. Τόπος διαμονής η Νίκαια.Πήγαινε στο 9ο Λύκειο Αθηνών. Δούλεψε στην Μαρφίν Εγνατία Τράπεζα. 
Έβγαλε την Ανωτάτη Πεζοδρομιακή και στο μονοπάτι της διατριβής του έφαγε μια κουτουλιά. Η καρδιά του εγκατέλειψε την ώρα που έκανε τ'αστεία του, ότι σχεδίαζε τα μεσάνυχτα στον ύπνο του.

Για μας τους συναδέλφους θα είναι μια απώλεια ανάμεσα στις άλλες που προηγήθηκαν. Όλοι μιλάνε για τα γλυκά του κι εγώ φαντάζομαι τη γλυκύτητα στο πρόσωπο του, θυμάμαι τις ατάκες που αφιέρωνε διαδικτυακά.

Για τους δικούς του, δεν μπορεί να είναι μια πινελιά στον μαυροπίνακα, θα είναι μια ζωγραφιά που θα παραμένει ανέπαφη στη χαραμάδα από το μισάνοιχτο παραθύρι του δωματίου του.


Αντίο καλέ μας παλιέ συνάδελφε Θοδωρή

Τάσος Ορφανίδης 
(λυπημένος, χωρίς διάθεση)

το παραπάνω  βίντεο το διάλεξε για τον Θοδωρή,όπως είδα στο προφίλ του, ο φίλος Μιχάλης Ματζαβίνος