Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Τα μονοπάτια

Χριστίνα Σαραφιανού

Our paths are not mapped; they are made. ~Priya Ardis


Περπάταγα αργά στον δρόμο, τα πόδια μουσκεμένα απ’ τη βροχή είχαν γίνει βαριά και τα βήματα μετρούσαν καθυστερημένα τη χλόη στο πάτημα τους. Τα δένδρα άρχισαν να κάνουν γύρω χωρίς να το προλαβαίνω, να μπερδεύονται με τις λιγοστές καλύβες στον κάμπο, να γίνονται ένα, μέχρι που ένιωσα το χώμα στο στόμα μου μέσα στα λασπόνερα. Το νερό τους ήταν εκείνο που με συνέφερε γρήγορα στο ξαφνικό πέσιμο μου, δώρο απρόσμενο στη κούραση μου. 

Ένιωθα το σώμα μου κομμάτια, χέρια πόδια να μη μπορώ να τα κουνήσω, το κεφάλι βαρύ, όλα να γυρίζουν ακόμη, δύσκολο να τα βάλω στη θέση τους. Κάποιο πόδι μ’ έσπρωξε απαλά και μια μαγκούρα ένιωσα να με χτυπά νωχελικά στο σώμα. Όταν άνοιξα τα μάτια αντίκρισα μια μαυροφορεμένη γερόντισσα να μου χαμογελά χαϊδεύοντας με απαλά στο μέτωπο.
Ανασηκώθηκα δεν με ρώτησε δεν της είπα, παρά μόνο έφερα το χέρι στη καρδιά κι έσκυψα το κεφάλι με ευγνωμοσύνη στο πέρασμα της και σεβασμό στη παρουσία της.

Το κονάκι μου ήταν λίγα βήματα πιο πέρα, το έβλεπα από μακριά και η επιθυμία να βολευτώ  δίπλα στο τζάκι, να εισπράξω κάτι από τη θαλπωρή του αναμμένου ξύλου με ξεπερνούσε. 

Τα σκυλιά μου με υποδέχθηκαν με ανησυχία καθώς ήταν η μόνη φορά που δεν με συνόδευσαν στον περίπατο μου.Ήταν μια μοναχική βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα του ουρανού, τη μυρωδιά του καμένου ξύλου και την υγρασία του κάμπου.

Με παρέα το μελαγχολικό κελάηδισμα των πουλιών και το ανησυχητικό 
γάβγισμα των σκύλων, ο περίπατος είχε τα δικά του αναγνωριστικά στοιχεία. Κουβαλούσε τις προσωπικές ανταύγειες της ψυχής αναζητώντας να τις παντρέψει με κάθε λογής χρώματα της φύσης. Το ζευγάρωμα τους ήταν ατίθασο, αλλά τόσο συναινετικό όταν συναντήθηκαν στο ίδιο μονοπάτι.

"Κάθε μονοπάτι, έχει την δική του ιστορία.
Χιλιάδες βήματα ,εκατομμύρια πατημασιές.
Πολλές αναμνήσεις, αναρίθμητες ευχές".


Τάσος Ορφανίδης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου