Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Καθημερινά με σκέψεις και με λόγια Τ.Ο


Όταν βυθίστηκα στις έννοιες, βρέθηκα σε φίλια νερά
ήθελα να νιώθω λεύτερος !
Όταν ταξίδευα με πυξίδα την γνώμη τους
συνήθως έριχνα το σκάφος στα βράχια.
Θέλησα να βρω την δική μου ρότα,
εκεί συμφιλιώθηκα με τις αμφιβολίες μου!
Πρόσεξε φίλε αφουγκράσου τον εαυτόν σου,
ίσως αναγνωρίσεις τη δική σου φωνή !


Ανάμεσα σε σένα και σε μένα βρίσκεται το βλέμμα μας,
άλλο είναι εκείνο που προσκαλεί κι άλλο εκείνο που προκαλεί.
Η διαφορά τους είναι κάτι ανάμεσα σε θάλασσες και βουνά,
σε λίμνες και ποτάμια 


Σαν φουκαράς και κουρελής,λούστηκα με ψέμα,
έδυσε ο ήλιος της καρδιάς,απόκαμε και δεν παλεύει


Αχ θάλασσα μου δεν μπορώ να σ’ αγκαλιάσω με τα χέρια μου,
αλλά σ’ έχω φυλάξει με τα μάτια μου


Ανάμεσα στον τρόπο σκέψης των άλλων εσύ κράτησε τον δικό σου


Βροντοφώναξε ένας απελπισμένος κι οι υπόλοιποι φταρνίστηκαν,
λογίζομαι μήπως είχε τη σκέψη του πάνω τους!


Στα λάθη μετράνε οι πληρωμές,
ακριβό βγαίνει το ποτό που μας μέθυσε


Ο θάνατος όσες φορές μ’ επισκέφθηκε,
με βρήκε αξιοθρήνητο και με παράτησε.
Έτσι όπως πάμε θα την γλυτώνω συνέχεια!


Κρυμμένες κάπου εκεί στο βάθος της ομίχλης,
οι διαδρομές ανοίγονται μπροστά μας


Σκιάστηκα σήμερα,
ένιωσα ότι γέρασα
και δεν πρόλαβα να σας γνωρίσω.


Τώρα αρχίζει η επόμενη μέρα,
όταν η βροχή κοπάσει τα δάκρυα ξενυχτάνε.


Μου έχουν απομείνει γνώριμοι,
ο άνεμος και το κύμα.
Μας έχει συμφιλιώσει η αγρίμια μας.


Κι εγώ που νόμιζα ότι ταξίδευα.
Ήταν ο χρόνος απατηλός,
που μ’ άφησε μέσα στο ψέμα να ζω με νοσταλγία.


Για σήμερα ήταν να χαρείς, μη το λησμονήσεις.
Το μεθύσι, ξαργυρώνεται με καλό κρασί.


Θυμήθηκαν τα δάκρυα πως πόνεσαν.
Το μαχαίρι δεν υπολογίζει θύματα,
πονάει στο κόψιμο.


Έκρυψα το πρόσωπο μου,
για να αποφύγω τη σκέψη σας.


Στη φωτιά καίγονται οι λεπτοδείκτες,
με ρακί και νότες.
Καθώς κυλά η ώρα έκανα ταίρι με την μαγεία,
ένιωσα να μοιράζομαι με το παιχνίδι των λέξεων,
αλλά με ξεπέρασε η παρουσία σας με δάκρυα στα μάτια!


Με κέρασαν ποτό
αλλά εγώ το προσπέρασα.
Αρκέστηκα σε παλιό μεθύσι.


Έμεινα αρκετά εκτεθειμένος,
συχνά μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό.


Tο ομολογώ φοβάμαι, όσο κι αν θαρραλέα συμπεριφέρομαι.
H ταυτότητα μου δεν έχει σημασία,είμαι αυτό που νομίζεις.


Τι συμβαίνει με τόσες απορίες;
γιατί τόσο βιασύνη;
Η πόρτα μαντάλωσε και το κλειδί έμεινε απ'έξω ,
ποιον να φωνάξω, όλοι φύγανε.


Oι κουβέντες μας έμειναν κρεμασμένες πίσω απ' τη πόρτα.
Καμιά φορά μέσα στο μισοσκόταδο λαθεύω την σειρά τους.


Όταν χρειάστηκε κάπου να ακουμπήσω,
εσύ μ' άφησες να γυροφέρνω.
Έγειρα παρέα με τα νυχτοπούλια,
το ζευγάρωμα απ' τις γάτες
κι έναν τύπο που μ' άφησε να μοιραστούμε το παγκάκι του!


Μόνο οι σελίδες ενός διαβασμένου βιβλίου,
μπορούν να μου θυμίσουν ότι πέρασα από εκεί.


Βαριεστημένες σέρνονται οι ώρες και οι μέρες,
έμειναν να παλεύουν με τις παλιές συνήθειες.


Ας ήταν του χεριού μου την ατιμία να πετροβολήσω,
αυτή η κακούργα θα μάζευε τις πέτρες
και θα τις έκανε σαμάρι.


Ανάμεσα στα χρώματα του φθινοπώρου,
διάλεξα αυτό που ταιριάζει με τα μάτια σου.


Μη περιμένεις να σου πω καληνύχτα,
θα παραμείνω ξάγρυπνος.


Η τυχερή σου μέρα το νούμερο 7.
7 μέρες,7 χάριτες,7 αμαρτίες,7 αρετές.


Ακόμη  δεν έμαθα να διαβάζω ,
κρίμα που πέρασα τόσα χρόνια αμόρφωτος.

Άνοιξε καημένε μου την πόρτα  να φύγουν τα φαντάσματα, ξημέρωσε!
Πίσω απ’ τις κουρτίνες οι πρώτες ακτίνες  σε καλημερίζουν,
σου ‘κλεισαν το μάτι πονηρά και σου χαμογέλασε το φως της μέρας !


Ανάμεσα στους 12 κανόνες συμπεριφοράς που μου σέρβιραν,
διάλεξα το Νο 6, έτσι γιατί μου άρεσε !
Άρπαξα την ευκαιρία, απόφαση είναι αυτή δεν πάει χαρισμένη!
Εξάλλου πάντοτε μόνος στην ερημιά βάδιζα,
κάθε όαση μου χαλούσε την διάθεση.
Μόνο  μια καμήλα μου χάρισε το χαμόγελο της
όταν υπέκυψα στη γοητεία της!


Μου είναι δύσκολο να πετάξω, 
μα αν τα καταφέρω είμαι βέβαιος ότι θα βρεθώ ανάμεσα σας.
Η συντροφιά βρίσκεται όπου την αναζητήσεις.
Για τα συναισθήματα αγάπης δεν πήρε κανείς αποκλειστικότητα.


Τάσος Ορφανίδης 



1 σχόλιο: