Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

με παρέα τη φλόγα απ' το τζάκι !


Οι μέρες του φθινοπώρου το βράδυ στο χωριό, γίνονται κρύες. Ένα κούτσουρο στη φωτιά, είναι αρκετό για να κρατήσει παρέα στη διάθεση της μέρας μέχρι το σούρουπο.

Τις περισσότερες φορές το πρόβλημα βρίσκεται μπροστά σου .Από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα, είτε περνούν απαρατήρητα, είτε στέκονται  αμετακίνητα και ζητούν επειγόντως λύση. Θα μπορούσαν να είναι τα χαρτιά σ’ ένα γραφείο, τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, αλλά και η αδυναμία να πληρώσεις τη δόση δανείου.

Εκεί που έψαχνα τα χαρτιά μου , ξεφυλλίζοντας το ντοσιέ με τα αρχειοθετημένα έγγραφα , σκοντάφτω πάνω σε μια σύμβαση δανείου.

Τα νέα ότι οι τράπεζες άρχιζαν να βγάζουν στο σφυρί ακίνητα, έρχονται να προστεθούν στις δυσκολίες της καθημερινότητας μας και είναι δυσάρεστα. Τα μέτρα αυτά είναι απάνθρωπα, σκληρά και λυσσαλέα.Αν σε βρουν αδύναμο, πρόκειται να σε στριμώξουν στη γωνία. 
Δυστυχώς είσαι  ανήμπορος να αντιδράσεις. Η αξιοπρέπεια σου  
γκρεμίζεται και ολόκληρη η ζωή σου κατρακυλά στην άβυσσο. 
Η μαζική κινητοποίηση κατοίκων που έρχονται αρωγοί στις χτυπημένες οικογένειες  είναι μια σταγόνα δύναμης, που αφήνει λίγη ελπίδα ευαισθησίας να φαίνεται στον ορίζοντα.
Οι τράπεζες που στήριξαν τις ανακεφαλαιοποιήσεις τους  στον οβολό κάθε πολίτη, κρυφογελούν κοροϊδευτικά ξεπουλώντας τα κόκκινα δάνεια τους στα ξένα funds.

 Ευτυχώς έχω τελειώσει με αυτά.Μεγαλύτερη ανακούφιση  δεν υπάρχει, από τη στιγμή που θα είσαι σε θέση να σκίσεις την δανειακή σύμβαση, που υπόγραψες κάποτε. 
Λυπάμαι για τους κατατρεγμένους και ανήμπορους που βρίσκονται μπροστά στην χυδαιότητα του κέρδους και της άσπλαχνης αδιαφορίας. 

Σύμμαχος των κακών οιωνών ο βαρύς χειμώνας, όταν αρχίσει να αφήνει το επισκεπτήριο του στις πόρτες των σπιτικών τους. 

Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα κι εγώ δεν είχα διάθεση να επικοινωνήσω με κανέναν. Ήμουν πατωμένος κυριολεκτικά , διάθεση για κουβέντες και παρέες αρνητική. 
Προτίμησα παρέα με τη σκυλίτσα μου, να ακουμπήσω τις σκέψεις μου προσκύνημα στον υπέροχο χορό της φλόγας, καθώς τα ξύλα συνέχιζαν να κροταλίζουν μέσα στο μισοσκόταδο. 

Η καλύτερη μέθοδος αν θέλεις να μείνεις στα δικά σου, είναι να μη απαντάς στα τηλέφωνα. Μου θύμισε πολλούς φίλους να κρύβονται με αυτό τον τρόπο από τους απρόσκλητους τηλεφωνητές .

Κάτι μου έλεγε ότι θα χαλαστώ. Περισσότερο γαμώτο μου απ’ αυτό που ήμουν δεν γινότανε ,το δοχείο ήταν γιομάτο, θα ξεχείλιζε.

Πήρα τη μασιά κι άρχισα να σκαλίζω αφηρημένα τα ξύλα στη φωτιά, προσπαθώντας να απομονώσω από τη σκέψη και διάθεση μου, τον ήχο του τηλεφώνου. Ήταν μια κακή μουσική σε ένα δωμάτιο φορτωμένο σκιές. 
Ο κρότος των ξύλων που καίγονταν στο τζάκι, κατάφερνε να διορθώνει τις άσχημες νότες του, απομακρύνοντας τις φοβίες μου. 

Ήπια το ποτό μου ήσυχα, ξάπλωσα πάνω στο χαλί, ακούγοντας μόνο τον χτύπο της καρδιάς από τον σκύλο μου .

Τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από την μοναδική στιγμή!
Η επόμενη μέρα θα δείξει!


Τάσος Ορφανίδης




2 σχόλια: