Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Τα φιλαράκια

 φωτογραφία Θάνος Χαρίσης


"Τα φιλαράκια"

  "Εκεί κάθομαι ακριβώς, ανάμεσα σε τόσους άλλους να μετράνε απουσίες" 

Μαζί παίρναμε την ανηφόρα  για τον καφενέ, εκεί καθόμασταν στο ίδιο τραπέζι αντάμα κάθε μέρα. Το τάβλι σε ημερήσια διάταξη, μια ο ένας έπαιρνε, μια ο άλλος. Είχαμε ορίσει το παράδοξο, ο νικητής να κερνά το ούζο με τον μεζέ. 
Όταν κάποτε μας ρώτησε από περιέργεια ο καφετζής
Γιατί κερνά ο νικητής ;
η απάντηση ήρθε με μιας
Για την τιμή του χαμένου
Η ώρα της επιστροφής ήταν εύκολη παίρναμε την κατηφόρα. Ο δρόμος μας έφερνε πρώτα από το σπίτι του Μανωλάκη.

Το απόγευμα πάλι,  με μια φωνή και οι δύο.
Κουνούσαν το κεφάλι δίνοντας απάντηση ο ένας στον άλλο

Έτσι είναι φίλε μου, τα χρόνια δεν αφήνονται να τα φάει η λησμονιά, κουβαλάνε στιγμές, υπέροχες μοναδικές στιγμές !
Του το υποσχέθηκα,στο τέλος της διαδρομής πάλι θα συναντηθούμε. 


Τάσος Ορφανίδης 

(στη μνήμη του καλού  γείτονα )

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

οικογενειακοί θησαυροί

 Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης



"όταν πέσει ένα ντουβάρι του σπιτιού δεν θα το χτίσουν τα ίδια χέρια"

Κάθε οικογένεια έχει φυλαγμένα  τα δικά της κειμήλια. Από γενιά σε γενιά κληρονομούνται με σεβασμό και αφοσίωση. Είναι καλά κρυμμένα στα σεντούκια, στις καρδιές και στην ψυχή που κουβαλά ο καθένας. Μεταφράζονται σε φωτογραφίες που φέρουν αναμνήσεις, σε μικρά και μεγάλα κομψοτεχνήματα, στα λόγια του παππού και τα παραμύθια της γιαγιάς, στα μαγειρευτά και τα γλυκά της μάνας και στις αυστηρές αρχές του πατέρα με το απαλό του χάδι στο κεφάλι.

Σε δεύτερη μοίρα έρχονται τα περιουσιακά, ακίνητα και τιμαλφή. Είναι χρήσιμα όταν υπάρχουν για την πορεία της ζωής δεν αντιλέγω , βοήθημα ουσίας για να αντιπαρέρχονται οι κακουχίες.

Τα οικογενειακά θέματα συγκαταλέγονται στα κειμήλια, δεν προσπερνιούνται αδιάφορα, περιφρουρούνται όμως μέσα σε κλειστό δωμάτιο. Γι' αυτό τον λόγο  όταν ανοίξει η πόρτα, μαζί με τα περιστέρια βγαίνουν και μαύρα πουλιά.

Φαντάζομαι ότι κάθε οικογένεια έχει καλά κρυμμένα τα δικά της μυστικά, έχει τις δικές της δυσκολίες. Παλαιότερα η δυσκολία κάποιου μέλους γινότανε θέμα για τους υπόλοιπους και όλο αυτό θωρακιζόταν από την οικογένεια. Σήμερα έχουν χαλαρώσει οι δεσμοί ,οι κρίκοι δεν αντέχουν στις δυσκολίες και σπάζουν.

Όταν η οικογένεια καλείται να σεβαστεί τα κειμήλια της, έχει να κάνει με τους θησαυρούς που κληρονομούνται από τη μια γενιά στην άλλη. Είναι όλη αυτή η αγάπη και η κατάθεση ψυχής που ξόδεψαν απλόχερα οι γονείς προς τα παιδιά τους. Είναι οι δεσμοί αίματος που δένουν το κάθε μέλος της, οι ρίζες τους .Οι συνήθειες τους , η ίδια η ταυτότητα τους , που φέρνουν πιο κοντά τον ένα με τον άλλο.

Όταν θα φθάσει η ώρα που θ 'αναζητηθεί η δικαιοσύνη, μέσα στο βάθος της διαδρομής δεν σταθμίζονται τα οικονομικά οφέλη. Αναζητείται και καταγράφεται όλος ο θησαυρός που μαζεύτηκε από τα χρόνια της γέννησης μέχρι θανάτου. Η στάση ζωής όπως εκφράστηκε. Μέσα στα ίδια τους τα λάθη, βρίσκονται οι θησαυροί τους. Αυτή είναι η κληρονομιά που αφήνουν με αξία οι γονείς.

Αν παραμένουν ζωντανά η βραχνή φωνή του παππού και η γλυκιά παρηγοριά της γιαγιάς με τις μυρωδιές απ' τα γλυκίσματα της, το χτύπημα της πόρτας με τον ερχομό του πατέρα, το κρασί στο τραπέζι με τους πλούσιους μεζέδες, το δάκρυ της μάνας στο προσκέφαλο του άρρωστου, ο καυγάς του πατέρα στη ζημιά του απρόσεκτου, ο περίπατος στο βουνό και το ψάρεμα μαζί του με τη βάρκα, τότε η οικογένεια θα έχει καταφέρει να διαφυλάξει τα κειμήλια της.


Τάσος Ορφανίδης

Νοέμβρης, ένα βήμα πριν το τέλος της χρονιάς


Φωτογραφίες Θάνος Χαρίσης


"Νοέμβρης, ένα βήμα πριν  το τέλος της χρονιάς"

Νοέμβρης μήνας, μέρες φθινοπώρου να τρέχουν στο τέλος της σκυταλοδρομίας τους. Τέλος του έρωτα στο παιχνίδι  με τα χρώματα.

Τέλος στην ελπίδα και την αγάπη. Η απογοήτευση φέρνει θλίψη και κατήφεια για χωρισμούς που δεν άντεξαν στην πρόκληση. Όσοι επιβίωσαν αποφασίζουν να κόψουν τα μαλλιά τους.

Τα φθινοπωρινά φύλλα τα παρασέρνει ο άνεμος και τα σκορπάει ανέμελα παντού. Το βλέμμα αφήνεται να παρακολουθεί ανήμπορο, νιώθοντας απέλπιδες τις προσπάθειες στο ξελόγιασμα του χρόνου. 

Νοέμβρης μήνας .Οι ημιθανείς βρίσκονται να εκλιπαρούν στη σωτηρία τους με το μεγάλο στοίχημα της πλάνης. Κάθε χρόνο δείχνουν το ανάστημα τους και μετανοούν στο τέλος για τη  ματαιοδοξία τους. 

 Κι όμως είναι ο μήνας που με γέννησε. Κάθε χρόνο παλεύω να τον μοιράσω σε  μικρά κομμάτια, μήπως και τον ξεγελάσω στον τελικό απολογισμό.

 Πόση τρέλα  μπορεί να φέρουν οι μέρες στην υποδοχή του κρύου χειμώνα;

Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

«με το στανιό»

φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος


«με το στανιό»

Μη περιμένεις άλλο το τρένο,
φουμάρισε  το τελευταίο σου τσιγάρο.
Τα σημάδια το δείχνουν,
οι νύχτες παρέμειναν άγριες.

Πρόκαμαν άλλοι να μας γνωρίσουν χώρια.
Εσύ είσαι το σήμερα κι εγώ το χθες.
Λάβαρα ξεσκισμένα
με λαβωμένη περηφάνια.

Φωνές ακούγονται,
βοή να ξεσηκώνει την γη συν θέμελα.
Κραυγές που ανταμώνουν,
στ' όνομα της κόρης μου «Ελευθερία»

Πίστεψε με,
η πόρτα της φυλακής θ’ ανοίξει με το στανιό. 

Τάσος Ορφανίδης

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

το καναρίνι


Παίρνει κάθε τόσο στα χέρια της με προσοχή, το κλουβί με το καναρίνι. Να το καθαρίσει, να του αλλάξει το νερό, να του βάλει τροφή. Κίτρινο σαν φωτεινή ζωγραφιά, με το που την αντικρίζει αρχίζει το τραγούδι του. Είναι μεγάλη χαρά για εκείνη. Η παρέα του συντροφιά της.

Της κάνει το κέφι με τις μελωδίες του, δεν της χαλά χατίρι. Αν θέλει ησυχία, κρατά τις νότες στα χαμηλά, αν όμως το πλησιάζει χαμογελώντας, ανεβαίνει στα ψιλά.

 Όταν κρυαδίζει ο καιρός, τότε αποφασίζει να μπει μέσα, να πιάσει το πλεκτό της. Αγαπημένη ασχολία, της κάνει καλό. Βάλθηκε να τ’αλλάξει όλα, σε μαύρο.

Γιατί ρε μάνα της λέω καμιά φορά, το μπλε τι πειράζει.
Δεν πειράζει γιε μου, κακός ο κόσμος, σχολιάζει.


Τάσος Ορφανίδης 

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες ζουν για πάντα στην καρδιά μας.

Η σπουδαιότερη κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας δεν είναι υλικά αγαθά αλλά οι εμπειρίες και οι αξίες τους, που συνεχίζουν να υπάρχουν για πολύ καιρό αφού εκείνοι φύγουν.

Οι γιαγιάδες κι οι παππούδες δεν πεθαίνουν ποτέ, η κληρονομιά που αφήνουν συνεχίζει να ζει ήσυχα μέσα στην καρδιά μας.

Σε μια κοινωνία που εστιάζει τόσο πολύ στα υλικά υπάρχοντα, λίγα πράγματα εμπλουτίζουν τη ζωή μας περισσότερο από τις αναμνήσεις στοργής, τις ιστορίες που μοιραστήκαμε και τις ιδιαίτερες στιγμές με τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας.

Πολλοί από μας έχουμε κάποια αγαπημένη γιαγιά ή κάποιον αγαπημένο παππού που θυμόμαστε συχνά. Επιπλέον συνεχίζουν να είναι παρόντες στην οικογένειά μας κάθε φορά που κάνουμε κάτι που τους χαρακτήριζε και ήταν ιδιαίτερο για εκείνους: φτιάχνουμε ένα κέικ χρησιμοποιώντας τη συνταγή τους ή αντιμετωπίζουμε τον πονόλαιμο με κάποια από τις σπιτικές θεραπείες τους.

Κρατάμε τη μνήμη τους ζωντανή εστιάζοντας σε ό,τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή των ανθρώπινων όντων: η μνήμη εκείνων που αγαπάμε και οι άνθρωποι που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία για μας.

Θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε να σκεφτείτε πάνω σε αυτό μαζί μας σήμερα.

Πώς θα πούμε αντίο στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας

Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής είναι όταν πρέπει να πούμε αντίο σε μια γιαγιά ή έναν παππού κατά την παιδική ηλικία. Για εμάς τους ενήλικες η απώλεια έχει διαφορετικό αντίκτυπο, επειδή έχουμε πολλούς πόρους στη διάθεσή μας για να αντιμετωπίσουμε αυτή την οδυνηρή πραγματικότητα της ζωής.

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να βοηθήσετε ένα παιδί να πει αντίο σε κάποια γιαγιά ή σε κάποιον παππού; Θα σας παρουσιάσουμε μια σειρά από βήματα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε.

nomadasfsg 

Όταν τα μικρά πονούν

Κάθε παιδί βιώνει πόνο όταν αντιμετωπίζει την απώλεια κάποιου ατόμου που είναι σημαντικό γι’αυτό. Είναι κάτι που δεν ξεχνιέται και, παρόλο που το παιδί μπορεί να φαίνεται καλά, δίνει ανεπαίσθητα σημάδια κάποιων από τις εσωτερικές διεργασίες που βιώνει.

Οι ειδικοί της παιδικής ψυχολογίας συνιστούν ειλικρίνεια με τα παιδιά και προσοχή στην επιλογή των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Μη χρησιμοποιείτε φράσεις του τύπου «ο παππούς είναι με τους αγγέλους τώρα» ή «η γιαγιά απλώς ξεκουράζεται».
  • Αποφεύγετε τη χρήση φράσεων που μπορεί να μπερδέψουν ένα παιδί. Εφόσον αυτή είναι η πρώτη τους εμπειρία από το θάνατο, θα πρέπει να ξέρουν τι σημαίνει: δεν θα ξαναδούν το πρόσωπο που αγαπούν αλλά θα μάθουν να το θυμούνται με αγάπη κάθε μέρα.
  • Κάτι άλλο που πρέπει να έχετε υπόψη είναι η ανάγκη για απελευθέρωση των συναισθημάτων σας. Μην κρύβετε τη θλίψη σας για να μην επιτρέψετε στα παιδιά σας να σας δουν να πονάτε, διαφορετικά θα αρχίσουν να θεωρούν αποδεκτό και προτιμότερο το να κρατούν μέσα τους τα συναισθήματά τους.
  • Μη φοβηθείτε να εκφραστείτε και αφήστε τα παιδιά να κλάψουν αν το χρειάζονται.
  • Θα πρέπει να μπορούμε να αναγνωρίζουμε πότε πονάει ένα παιδί. Πιθανώς να μην μπορέσουν να επεξεργαστούν αμέσως όσα συνέβησαν. Αυτό φαίνεται από τις ζωγραφιές τους, τη σιωπή τους ή ακόμα και από τους εφιάλτες τους.
  • Ένα άλλο λάθος που κάνουν πολλοί γονείς είναι ότι δεν επιτρέπουν στα παιδιά τους να αποχαιρετίσουν τη γιαγιά ή τον παππού τους ή δεν τα αφήνουν να παρευρεθούν στην κηδεία. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο αποχαιρετισμός μιας γιαγιάς ή ενός παππού που έχει πεθάνει αποτελεί μέρος της διαδικασίας πένθους του παιδιού. 

Προφανώς, η αντίδραση ενός παιδιού απέναντι στο θάνατο μιας γιαγιάς ή ενός παππού εξαρτάται από την ηλικία του. Ωστόσο μπορούμε να υποθέσουμε ότι μετά την ηλικία των 6 ή 7 ετών ένα παιδί μπορεί ήδη να αποδεχτεί αυτή τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής: όλοι τελικά πρέπει να πούμε αντίο στις γιαγιάδες και στους παππούδες μας.

cyd

Η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους

Μια γιαγιά ή ένας παππούς μπορεί να αφήσει πίσω του ένα σπίτι, ένα περιβόλι με μηλιές ή ακόμα και ένα σετ ασημικών εκατό χρονών. Ωστόσο τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία στη γλώσσα της καρδιάς.

Οι γιαγιάδες και οι παππούδες υπήρξαν εκείνοι που μας βοήθησαν να γίνουμε αυτοί που είμαστε σήμερα. Ακόμα κι αν έκαναν λάθη, αυτά δεν αναιρούν όλο το καλό που έκαναν για μας.
  • Η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους οι γιαγιάδες και οι παππούδες είναι επομένως διπλή και τρομερά ισχυρή. Συμβολίζουν τις οικογενειακές ρίζες και μια κοινή ταυτότητα που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ξεχάσουμε.
  • Ένα παιδί θεωρεί για πάντα πολύτιμες τις στιγμές που μοιράστηκε με τις γιαγιάδες και τους παππούδες του. Η σχέση αυτή διαφέρει από εκείνη που έχει με τους γονείς του: είναι ζεστή και καθαρά συναισθηματική.
  • Ένα χαλί υφασμένο από χιλιάδες ιστορίες και απογευματινούς περιπάτους προς το σπίτι μετά το σχολείο που ζουν στη μνήμη μας, όπως το κέικ με το χαρακτηριστικό άρωμα που ακόμα θυμόμαστε και η φωνή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.


xocials

Δεν είναι ποτέ εύκολο να πούμε αντίο σε μια γιαγιά ή έναν παππού που έχει κάνει τόσα πολλά για μας. Ωστόσο εξέλιξη και ωρίμαση σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτούς τους οδυνηρούς αποχαιρετισμούς.

Αν και έχουν αποβιώσει, ζουν αόρατοι μέσα στην καρδιά μας για να συνεχίσουν να μας νοιάζονται και να παραμένουν ζωντανοί μέσα από το πολύτιμο δώρο που μοιραζόμαστε όλοι: την ικανότητα να θυμόμαστε.

Πηγή tilestwra

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Οι γυναίκες της ηδονής

Οι περιβόητες «Σειρήνες» που έκαναν τη διαφορά...


Ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, ιντριγκαδόρικοι χαρακτήρες και κάλλη που δεν κρύβονται: ιδού οι γυναίκες που ακριβοπούλησαν το σώμα τους με αντάλλαγμα χρήμα και εξουσία.
Δεν θα μιλήσουμε για κοινές γυναίκες που επιδόθηκαν στο αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου.
Θα μιλήσουμε αντιθέτως για συναρπαστικές γυναίκες που είχαν ένα κοινό γνώρισμα: σε κάποιο σημείο της ζωής τους, έκαναν το σώμα τους σκεύος ηδονής και το παρέδωσαν προς απόλαυση των αντρών με αντάλλαγμα ακριβό....
Οι γυναίκες της λίστας μας έκαναν τη διαφορά στον «τομέα» τους: κάποιες είναι πασίγνωστες, άλλες είναι σαφώς λιγότερο γνωστές, ενώ κάποιες μπορεί και να τις βρείτε ποταπές και αξιοκαταφρόνητες.
Ένα είναι σίγουρο: δεν πρόκειται για γυναίκες που συναντάμε κάθε μέρα...


Τσιτσιολίνα (1951-)    Από πορνοστάρ, πολιτικός


Η Anna Ilona Staller, γνωστή και ως «Cicciolina», ξεκίνησε την καριέρα της στη βιομηχανία του πορνό στις αρχές της δεκαετίας του '70.
 Γιατί είναι όμως γνωστή πέρα από το γεγονός ότι έκανε σεξ μπροστά στην κάμερα; Μα γιατί το 1987 εκλέχτηκε μέλος της ιταλικής Βουλής!
 Η πολιτική καριέρα της Τσιτσιολίνα (μέχρι το 1991) σημαδεύτηκε από το γεγονός ότι παράλληλα με τα βουλευτικά της καθήκοντα συνέχισε την πορεία της στο σκληρό πορνό, με την πολιτική της δράση να μετρά μια σειρά από «ριζοσπαστικές» προτάσεις με βάση, τι άλλο, το σεξ: ποιος δεν θυμάται ότι πρόσφερε τον εαυτό της ως αντικείμενο ηδονής στον Σαντάμ Χουσεΐν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση ομήρων και την ειρήνη στη Μέση Ανατολή; 
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους πύρινους λόγους που εκφωνούσε με το σιλικονούχο στήθος της εκτεθειμένο σε κοινή θέα; Το 2002 μάλιστα η δραστήρια Τσιτσιολίνα θα ανανεώσει την προκλητική της πρόταση στον Χουσεΐν, ενώ το 2006 θα την επαναλάβει και για τον Οσάμα μπιν Λάντεν: «Μπορεί να με έχει με αντάλλαγμα το τέλος της τυραννίας του. 
Τα στήθη μου έχουν μόνο βοηθήσει ανθρώπους, την ώρα που ο μπιν Λάντεν έχει σκοτώσει χιλιάδες αθώα θύματα»! Όπως θα θυμάστε, ούτε ο Χουσεΐν ούτε ο Οσάμα δέχτηκαν την ειρηνευτική προσφορά της...

Λόρα Μπελ (1829-1894)    Από ιερόδουλη, ιεροκήρυκας


Η Μπελ έγινε γνωστή για την ακτινοβόλα ομορφιά της και το σπινθηροβόλο πνεύμα της, αρετές που χρησιμοποίησε για να δώσει ώθηση στην καριέρα της: ήδη από την εφηβεία της, έγινε μια από τις πλέον περιζήτητες και ακριβοπληρωμένες πόρνες του Δουβλίνου. 
Αργότερα θα μετακόμιζε στο Λονδίνο και θα ζούσε μια ζωή στα πλούτη και τη χλιδή: βόλταρε στο Χάιντ Παρκ με μια επίχρυση άμαξα που την έσερναν δυο λευκά άλογα «ψυχαγωγώντας» πλούσιους δούκες και ευκατάστατους ευγενείς. 
Στα 21 της χρόνια θα μαγέψει με την ομορφιά της τον πρίγκιπα του Νεπάλ Jung Bahadur Rana, ο οποίος της ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα: στις 90 μέρες που θα περνούσαν μαζί, ο πρίγκιπας θα την έλουζε στα πανάκριβα δώρα, πριν επιστρέψει τελικά στη χώρα του. 
Το 1853 ωστόσο η Λόρα θα έκανε στροφή στην καριέρα της: παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της και στράφηκε στη θρησκεία, γινόμενη από «βασίλισσα της λονδρέζικης πορνείας» ευαγγελική ιεροκήρυκας!
 Στα επόμενα χρόνια έβαλε σκοπό της ζωής της να «διαφωτίσει» τους φτωχούς και να τους επαναφέρει στον δρόμο του Χριστού, με δεκάδες ανθρώπους να συνωστίζονται στο σπίτι της για τα καθημερινά κηρύγματά της.
 Ο σύζυγος της Λόρα θα αυτοπυροβολούταν κατά λάθος το 1887, με την ίδια να παραμένει για πάντα πιστή στον αδικοχαμένο σύζυγό της, μέχρι τον θάνατό της το 1894...

Οσία Μαρία η Αιγύπτια (344-421)    Από πόρνη, ερημίτισσα



Η Μαρία ξεκίνησε την περιπέτειά της στην πορνεία από τους κακόφημους δρόμους της Αλεξάνδρειας σε ηλικία 12 ετών. Παρά το γεγονός ότι ζούσε σαν ζητιάνα, η Μαρία διέθετε μια ακόρεστη σεξουαλική επιθυμία (κατά δήλωσή της), παίρνοντας γενναία απόλαυση από τη δουλειά της. 
Δεκαεφτά χρόνια αργότερα, η πόρνη Μαρία μαθαίνει ότι εκατοντάδες προσκυνητές ταξίδευαν στην Ιερουσαλήμ με αφορμή την Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, γεγονός που της φάνηκε πρώτης τάξεως ευκαιρία να αυξήσει την πελατεία της. Φτάνοντας βέβαια στην πόλη και ερχόμενη σε επαφή με τα διδάγματα του Ιησού, η Μαρία θαμπώθηκε από τον άλλο αυτό τρόπο ζωής και υπέστη δραματική θρησκευτική μεταστροφή: πέρασε τον Ιορδάνη ποταμό και περιπλανήθηκε στην έρημο, όπου και παρέμεινε σε πλήρη απομόνωση για τα επόμενα 48 χρόνια.
 Όταν ένας ιερέας τη συνάντησε χρόνια αργότερα, η γηραλέα Μαρία, γυμνή και σε κατάσταση σοκ από την αφυδάτωση, θα του εκμυστηρευόταν την ιστορία της, τα χρόνια της πορνείας, τα θρησκευτικά της οράματα, τα πάντα.
 Η Μαρία θα πέθαινε λίγα χρόνια αργότερα, ενώ σήμερα είναι γνωστή ως «Οσία Μαρία η Αιγύπτια» και θεωρείται η προστάτιδα της μεταμέλειας...

Μάτα Χάρι (1876-1917)    Από εξωτική χορεύτρια, κατάσκοπος-εταίρα


Σε ηλικία 18 ετών, η πανέμορφη και ασυνήθιστα ψηλή Margaretha Zelle παντρεύτηκε έναν άντρα κατά 22 χρόνια μεγαλύτερό της, τον οποίο και γνώρισε από αγγελία «μοναχικών καρδιών». 
Πρόλαβαν να σκαρώσουν δύο παιδιά, όλα τους ωστόσο θα υπέφεραν από σύφιλη, την οποία και κόλλησαν από την έκλυτη ζωή του πατέρα τους, με το μεγαλύτερο να πεθαίνει λίγο αργότερα. Η Margaretha χώρισε από τον άσωτο σύζυγό της το 1902, με το όνομά της ωστόσο να διασύρεται σε τέτοιο βαθμό που θα έχανε την επιμέλεια της κόρης της και θα έμενε στην ψάθα.
 Στράφηκε λοιπόν πρόσκαιρα στην πορνεία, μέχρι να μαζέψει τα απαραίτητα για να μετακομίσει στο Παρίσι, όπου και ξεκίνησε καριέρα στον αισθησιακό χορό. Τέτοια ήταν η αίσθηση που έκανε στην παριζιάνικη νύχτα που οι άντρες συνωστίζονταν για να την απολαύσουν, με την ίδια να επεκτείνει το σόου της σε Ισπανία, Γερμανία και Μόντε Κάρλο.
 Προοδευτικά βέβαια θα έχανε την αίγλη της, με νεότερες κοπέλες να της κλέβουν τη δόξα, θα αναγκαζόταν λοιπόν να γίνει εταίρα, μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες μάλιστα της Ευρώπης, με δούκες, ηγεμόνες και άλλους ευγενείς να κάνουν ουρά για να απολαύσουν τις υπηρεσίες της! 
Δυστυχώς, μέσα από ένα ασαφές σύνολο περιστάσεων, θα καταδικαζόταν για κατασκοπεία και θα εκτελούταν στο απόσπασμα στις 14 Οκτωβρίου 1917. Παραμένει ακόμα και σήμερα ζητούμενο αν υπήρξε πράγματι κατάσκοπος ή αν αντίθετα κατασυκοφαντήθηκε από τις βρετανικές και γαλλικές μυστικές υπηρεσίες. 
Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ένας από τους κατηγόρους της θα παραδεχτεί: «Δεν είχαμε ποτέ αρκετές αποδείξεις εναντίον της»...


Yu Xuanji (844-868)    Η παλλακίδα-ποιήτρια που εκτελέστηκε για φόνο


Η Yu Xuanji μεγάλωσε στην πρωτεύουσα της δυναστείας Τανγκ, όπου και δούλευε ως παλλακίδα από νεαρή ηλικία. 
Το ταλέντο της στην ποίηση το εξάσκησε καθ' όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής της, ενώ πρόλαβε να κυκλοφορήσει και μια ποιητική συλλογή, που χάθηκε όμως αργότερα. Σε ηλικία 16 ετών, η Yu Xuanji έγινε προσωπική παλλακίδα του αξιωματούχου Li Yi, με την αθεράπευτη ζήλια της γυναίκας του ωστόσο να τον κάνει να την παρατήσει σε βραχώδη περιοχή της Νότιας Κίνας, για να πεθάνει. 
Η παλλακίδα θα σωζόταν βέβαια και θα επέστρεφε στην πρωτεύουσα, συνεχίζοντας να δουλεύει ως εταίρα, μέχρι να έρθει σε επαφή με τα διδάγματα του Ταοϊσμού και να γίνει ιέρεια. 
Κλείστηκε σε γυναικεία μονή, ο ταραχώδης βίος της δεν θα είχε ωστόσο αίσιο τέλος: σε έναν καυγά της με μια υπηρέτρια της μονής, θα τη σκότωνε και θα την έθαβε στην αυλή, με το πτώμα να εντοπίζεται λίγο αργότερα. Η Yu Xuanji θα καταδικαζόταν σε θάνατο με αποκεφαλισμό, αν και ποτέ δεν αποδείχτηκε ότι εκείνη είχε σκοτώσει πράγματι την άτυχη υπηρέτρια...

Sally Salisbury (1692-1724)   Η περίφημη πόρνη που πέθανε στη φυλακή


Σε ηλικία 9 ετών, η Sarah Priddon μαθήτευε σε μια μοδίστρα, πριν αφήσει τη ραφτική εξαιτίας του βάναυσου πατέρα της και εγκαταλείψει το σπίτι της. 
Μην έχοντας τρόπο να επιβιώσει, στράφηκε στην πορνεία, και μέχρι τα 14 της είχε γίνει μια από τις πλέον περίφημες ιερόδουλες του Λονδίνου, με τους ευκατάστατους ευγενείς να συνωστίζονται για να απολαύσουν τις υπηρεσίες της «Sally Salisbury», όπως έμεινε γνωστή. 
Ο άσωτος βίος και η τάση της για χρέη θα την έφερναν αντιμέτωπη πολλές φορές με τη δικαιοσύνη, περνώντας καιρό στη φυλακή. Κι αν δεν την ερωτεύονταν σχεδόν πάντα οι δικαστές, η τύχη της θα ήταν αναμφίβολα διαφορετική!
 Το 1723, σε συμπλοκή με πελάτη της, η Sally θα τον μαχαίρωνε, χωρίς ωστόσο να τον σκοτώσει. Παρά το γεγονός ότι ο πελάτης τη συγχώρεσε και δεν αξίωσε τη δίωξή της, η Salisbury θα καταδικαζόταν σε έναν χρόνο φυλάκισης. Πέθανε στη φυλακή, πιθανότατα από σύφιλη...

Barbara Payton (1927-1967)   Από τηλεοπτική «Σειρήνα», πόρνη του δρόμου

Όμορφη, γαλανομάτα και πλατινέ ξανθιά, η Barbara Payton ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο σε περιοδικά και πασαρέλες, πριν περάσει στο Χόλιγουντ και εκτοξευτεί η φήμη της, κερδίζοντας περισσότερα από 10.000 δολάρια την εβδομάδα. 
Η δεκαετία του '50 της ανήκε απόλυτα, τα χρόνια της στο σινεμά θα τέλειωναν ωστόσο απρόοπτα το 1963, εξαιτίας του άσωτου βίου της, των σχέσεών της με παντρεμένους άντρες και του αλκοολισμού της. 
Ο θυελλώδης βίος της από κει κι έπειτα σημαδεύτηκε από μια σειρά συλλήψεων για πορνεία, μικροκλοπές και ναρκωτικά. Θα κατέληγε άστεγη, πουλώντας τον εαυτό της για 5 δολάρια στην περίφημη Sunset Boulevard, με την πτώση της να μην έχει τέλος: βίαιοι ξυλοδαρμοί από τους πελάτες της, προβλήματα με ναρκωτικά και δεν συμμαζεύεται. 
Όταν μάλιστα οι γονείς της προσφέρθηκαν να τη στείλουν σε κέντρο αποτοξίνωσης, εκείνη απάντησε αποστομωτικά: «Προτιμώ να πιω και να πεθάνω». Η Payton επέστρεψε στο πατρικό της το 1967, όπου και θα βρεθεί λίγο αργότερα νεκρή στο πάτωμα του μπάνιου...


Sada Abe (1905-1970...)  Από γκέισα, δολοφόνος και νεκρόφιλη


Η Sada Abe γεννήθηκε σε μια μεσοαστική οικογένεια του Τόκιο το 1905. Σε ηλικία 15 ετών θα βιαζόταν από οικογενειακό φίλο, με τον πατέρα της να την πουλά σε οίκο ανοχής δύο χρόνια αργότερα. 
Το παρουσιαστικό της δεν τη βοήθησε στα νέα της καθήκοντα, περιοριζόμενη σε μπατιρο-πελάτες για τα επόμενα 5 χρόνια, όταν και θα κολλούσε σύφιλη. Τότε ήταν που αποφάσισε να αφήσει το «σπίτι» και να βγει στους δρόμους, στην προσπάθειά της να κερδίζει περισσότερα. 
Έπειτα από μια σειρά ειδυλλίων με παντρεμένους άντρες και προβλήματα με τον νόμο, η εταίρα θα γνώριζε τον παντρεμένο Kichizo Ishida, ο οποίος ήταν -κατά δήλωσή της- ο πρώτος άντρας που γνώριζε που μπορούσε να την ικανοποιήσει σεξουαλικά. 
Τον ερωτεύτηκε, έπρεπε ωστόσο να τον μοιράζεται με τη νόμιμη σύζυγό του, γεγονός απαράδεκτο για εκείνη: στις 18 Μαΐου 1936, θα τον στραγγάλιζε στον ύπνο του, όταν και θα ξεκινούσε μια φρικιαστική ιστορία με το πτώμα του άτυχου άντρα: σκάλισε το όνομά της στο αριστερό του χέρι, έκοψε τα γεννητικά του όργανα (τα οποία και αποθήκευσε στην τσάντα της) και έφυγε από το δωμάτιο που ξενοδοχείου που είχε καταλήξει το παράνομο ζευγάρι. 
Στις 3 μέρες που μεσολάβησαν μέχρι τη σύλληψή της, επιδόθηκε σε νεκροφιλικό σεξ με το ευνουχισμένο μέλος του νεκρού εραστή της. Θα περνούσε μάλιστα μόνο 5 χρόνια στη φυλακή, και όταν απελευθερώθηκε θα εξαφανιζόταν από προσώπου γης...

Θεοδώρα (500-548)  Από εταίρα , αυτοκρατόρισσα του Βυζαντίου


Η Θεοδώρα ξεκίνησε να δουλεύει σε οίκο ανοχής της Κωνσταντινούπολης όταν ήταν ακόμα παιδί, Μέχρι τα 14 της χρόνια, θα κέρδιζε φήμη από τα γυμνά της σόου στον ιππόδρομο, ενώ στα 20 της, όταν την εγκατέλειψε ο εραστής της, θα στρεφόταν για παρηγοριά στη θρησκεία. 
Υιοθέτησε μια απλή χριστιανική ζωή, εξασκώντας την «ταπεινή» τέχνη του γνεσίματος μαλλιού, όταν και θα έμπαινε στο ερωτικό μάτι του Ιουστινιανού, διαδόχου του βυζαντινού θρόνου. Οι δυο τους παντρεύτηκαν το 525, ενώ δύο χρόνια αργότερα το ζεύγος θα ανέβαινε στο ύπατο αξίωμα της βυζαντινής αυτοκρατορίας. 
Η Θεοδώρα θα γινόταν προοδευτικά η πλέον ισχυρή γυναίκα της βυζαντινής ιστορίας, εγκαινιάζοντας μια σειρά μέτρων προς όφελος των δικαιωμάτων της γυναίκας, όπως η θανατική ποινή για βιασμό, το δικαίωμα στο διαζύγιο και την κατοχή περιουσίας από τη γυναίκα κ.λπ. 
Παρά το γεγονός ότι έκανε πολλές καλές πράξεις, σύμφωνα με κάποιους μελετητές η Θεοδώρα μπορούσε να μετατραπεί σε αδίστακτη και κακόβουλη γυναίκα όταν απειλούταν, δηλητηριάζοντας ή βασανίζοντας τους εχθρούς της. Θα πέθαινε σε ηλικία 49 ετών...
  
Ching Shih (1775-1844)    Από σκλάβα οίκου ανοχής, πειρατίνα


Το 1801, η Ching Shih εργαζόταν ως σεξουαλική σκλάβα σε πλωτό οίκο ανοχής, όταν θα την έπαιρνε όμηρο ο κουρσάρος ναύαρχος Zheng Yi. 
Γοητευμένος από την ομορφιά και το ασυνήθιστο ύψος της, ο πειρατής θα τη ζητούσε σε γάμο, με την επιτήδεια Ching Shih να συμφωνεί υπό τον όρο ότι θα έπαιρνε το 50% από κάθε λεία του κουρσάρου, την ώρα που θα περιερχόταν ένας από τους κουρσάρικους στόλους του στην κατοχή της. 
Ο ερωτοχτυπημένος καπετάνιος συμφώνησε αμέσως, με το ζευγάρι να μετατρέπει σε τρία μόλις χρόνια τον στόλο του στην πλέον διαβόητη πειρατική αρμάδα της Κίνας, με περισσότερα από 1.500 πλοία! Το 1807, ο Zheng Yi θα σκοτωνόταν και η Ching Shih θα τον αντικαθιστούσε στο τιμόνι της κουρσάρικης αρμάδας. 
Μέσα στον επόμενο χρόνο, ο στόλος με την κόκκινη σημαία θα γινόταν ένας από τους μεγαλύτερους της οικουμένης, με την αδίστακτη πειρατίνα να επιβάλει τον δικό της νόμο, κατατροπώνοντας ακόμα και βρετανικές και πορτογαλικές αρμάδες. Το 1810, η κινεζική κυβέρνηση δεν είχε πλέον άλλη επιλογή από το να παραδεχτεί την ήττα της: έδωσε αμνηστία στην Ching Shih και τους πειρατές της και τους επέτρεψαν να κρατήσουν τη λεία τους, με αντάλλαγμα τον πειρατικό τους στόλο. 
Η ζάπλουτη και νομοταγής πλέον Ching Shih θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή της «ζάχαρη», μέχρι τον θάνατό της σε ηλικία 69 ετών...

Πηγή: newbeast

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Θεατρικό στασίδι η Ζώγια, με τον Κύριο Γιώργο Σεφέρη του ΚΘΒΕ

 Φωτογραφίες & video Τάσος Ορφανίδης

«Μου φτάνει για σήμερα, παράσταση μιας ώρας σαν νάτανε στιγμή»


Τα νιάτα είναι ζωή που την καταθέτουν όπου κι αν βρίσκονται. Ένας ζεστός μικρός χώρος, το καφέ της Ζώγιας στην Σβώλου, έγινε θεατρικό στασίδι. Θαμώνες, ηθοποιοί γίνανε ένα, να απαγγέλλονται  ποιήματα σε κάθε γωνιά. 
Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος, κατάφεραν να παρασύρουν το κοινό τους στην δική τους παράσταση. Μόλις τέλειωνε ο ένας κάπου σε μια γωνιά του μαγαζιού , ξεπηδούσε ο άλλος από κάπου αλλού  και όλοι μαζί χορός.
Ένας ξέφρενος ρυθμός γεμάτος θέρμη και ψυχή από νεαρά παιδιά, που ερμήνευσαν με πάθος !
Ο Γιάννης Ρήγας και οι σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ παρουσίασαν τον "Κύριο Γιώργο Σεφέρη"  Ένας βαθύσκιωτος και εντεψίζης Έλληνας. Αναφορά στον μεγάλο μας ποιητή με κλεφτές ματιές!

Ήταν κάποτε ένας άντρας, με μνήμες τραυματισμένες. Και προσπάθησε να τις επουλώσει παίζοντας με τη ζωή, με τα παιδιά, με τις γυναίκες.  Ήταν κάποτε ένα άντρας που ζούσε σ’ έναν τραυματισμένο τόπο. Και προσπάθησε να τον επουλώσει ζώντας πολιτικά, με τρόπο καίριο και ουσιαστικό. Ήταν κάποτε ένας άντρας που ζούσε σ’ έναν τραυματισμένο καιρό. Και προσπάθησε να τον επουλώσει γράφοντας ποίηση. Γιατί, τελικά, «ποίηση είναι αυτό που απομένει»..
Σύνθεση κειμένου: Γιώργος Φράγκογλου, Σκηνοθεσία / Διδασκαλία: Γιάννης Ρήγας, Κοστούμια: Χρήστος Μπρούφας, Κίνηση: Ειρήνη Καλογηρά, Μουσική και μουσικές επιλογές: Δημήτρης Μήτρου.

Η Ζώγια παραμένει, ένας αγαπημένος φιλόξενος χώρος πολιτισμού!

Τάσος Ορφανίδης


















Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

57ο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Λαίδη Μάκμπεθ / Ουΐλιαμ Όλντροϊντ


Η Λαίδη Μάκμπεθ του θεατρικού σκηνοθέτη Ουΐλιαμ Όλντροϊντ, ίσως είναι από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ που είδα μέχρι σήμερα. Με ελάχιστα εξωτερικά πλάνα, η ταινία περπάτησε σε θεατρικό σανίδι και συγκίνησε.
Ο σκηνοθέτης κράτησε το ενδιαφέρον του κοινού μία ώρα μετά το τέλος της προβολής, απαντώντας ευγενικά σε ερωτήσεις τους.
Η μεγαλύτερη ευτυχία ενός σινεφίλ είναι να παραβρεθεί σε ανάλογο σκηνικό. Προσωπικά το απόλαυσα .
Δεν θα ήθελα να παραλείψω την παρουσίαση στο κοινό του σκηνοθέτη και της ταινίας του  από  τον δντή του φεστιβάλ , Ορέστη  Ανδρεαδάκη.
  
Εντυπωσιακό φιλμ, αναφέρεται στην Αγγλία το 1865 . Bασισμένo στη νουβέλα του 19ου αιώνα Lady Macbeth of Mtsensk District του Νίκολαϊ Λέσκοφ, που αργότερα μεταφέρθηκε σε όπερα.
Η ασφυχτικά κλεισμένη μέσα στο σπίτι της Κάθριν, σε ένα γάμο χωρίς ενδιαφέρον, με σύζυγο υποχείριο του πατέρα του, βρίσκει διέξοδο ερωτικό και συναισθηματικό στην αγκαλιά ενός νέου εργάτη. Η επιθυμία της να ζήσει τον έρωτα της ,την κάνει έρμαιο αδίστακτων αποφάσεων.

Σκληρή εποχή, άγρια καταπιεσμένα πάθη, κλειστή κοινωνία. Πως θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν το κλοιό η Κάθριν;


Τάσος Ορφανίδης