Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Περιπλανώμενος στην πόλη μου


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Ανέβηκα  στην ακρόπολη,   
μπερδεύτηκα μέσα  σε σοκάκια και σε  κουτούκια, 
στο κέφι και στο πιοτό με πήρε ο κατήφορος

μέχρι που οι μικρές βαρκούλες, έγραψαν πάνω στο κύμα τα τραγούδια τους,
με χάιδεψε η αύρα της θάλασσας,
το βλέμμα μου περιπλανήθηκε  ανάμεσα
στα περιστέρια πάνω σε μπαλκόνια ,
στο ζευγάρωμα απ’ τις γάτες ,
στους  αδέσποτους, αραγμένους σε παγκάκια και πεζούλια,
στη μάνα, που έσερνε  το καροτσάκι με τη μικρή από δίπλα ,
στο παλιό σκαρί, που έσκιζε τα κύματα της θάλασσας,


μέχρι που  ένα ποδήλατο, σκούντηξε την απροσεξία μου
και ο γκρίζος κατά τα άλλα λευκός πύργος,φάνηκε πελώριος μπροστά  μου .

Τότε εκείνη τη στιγμή κοίταξα προς τα πάνω,
θόλωσαν τα μάτια απ' τα δάκρυα μου, 
κόντεψα να ξεχάσω την αφετηρία μου!

Τάσος Ορφανίδης  

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα



  Καθώς  πλησιάζω τα 65, αφουγκράζομαι τις ανησυχίες από το σώμα μου , συνομιλώ μαζί του.Όταν ρετάρει το καλοπιάνω, μήπως και καλμάρω τις αντιστάσεις του, ίσως και τις φοβίες μου. 

Πώς να τιθασεύσεις τον χρόνο που αμείλικτος στρέφεται πάνω σου, απλώνεται σαν στο σπίτι του και βάζει το ένα πόδι πάνω στο άλλο, κάνοντας άσκηση στην αριθμητική. Μετράει τους πόνους, τις ρυτίδες τα μαλλιά που έχασα, τις φύτρες που έσβησαν, το αγκομαχητό και στο τέλος την ηλικία .

Οι κόρες μου χαίρονται κάθε φορά που διακρίνουν το χαμόγελο μου η άλλοτε ακούν το τρανταχτό μου γέλιο. Άρχισαν όμως κι αυτά να αργοπεθαίνουν.  




Ο δρόμος έχει πάρει την κατηφόρα. Αραχτός στη βαθιά πολυθρόνα,  ατενίζω την κορυφή του Άθωνα επιβλητική, να μου θυμίζει τις μέρες που έφθασα εκεί πάνω, ενώ την έβλεπα να καθρεφτίζεται στην θάλασσα. Δεν έχει πολλά χρόνια,  το 2012 ήταν  που με τον φίλο μου τον Στέφανο και τον γιο του Θοδωρή πατήσαμε την  κορυφή του. Ένιωθα γερός, ικανός να κατακτήσω και άλλες κορυφές, όπως αργότερα τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν ο Γράμμος και ο Σμόλικας η προηγούμενα ο Όλυμπος και τόσες άλλες μικρές και μεγάλες κορυφές. 

Είναι περίεργο που τα θυμάμαι όλα αυτά, καθώς βλέπω τον εαυτόν μου να γέρνει λίγο από τα βάρη, αν και πίστευα ότι δεν θα μου συμβεί ποτέ αυτό.

 

Η θύμηση μου πήγε ακόμη πιο πίσω στα χρόνια της αθωότητας, όταν κάθε πρωί ενώ ετοιμαζόμουν για να φύγω στο σχολείο, άκουγα τον πατέρα μου να κατεβαίνει τις σκάλες του πέτρινου διώροφου σπιτιού μας στη Θεσσαλονίκη. Καπνιστής φανατικός με τρία πακέτα την μέρα, ξυπνούσε το πρωί με τον άγριο βήχα, να του τρώει τα σωθικά. Σταματούσε στην αυλή έβαζε το χέρι στο ενυδρείο του , προσπαθώντας να χαϊδέψει τα ψάρια, άνοιγε την περιστερώνα του να γεμίσει η αυλή με φτερουγίσματα, καμιά φορά μύριζε τις ανθισμένες τριανταφυλλιές και άραζε στη σεζλόνγκ που έπιανε μόνιμη θέση, για ν'απολαύσει τον πρωινό καφέ του.

Παγκόσμια μέρα του Πατέρα διάβασα το πρωί στο ίντερνετ, μικρή γιορτή δεν έχει την αίγλη της Μάνας. Πόση αξία έχει άραγε στα αισθήματα μας αν μια γιορτή είναι μεγάλη η μικρή, αν είναι καν παγκόσμια. 

Αυτός ο λεβέντης που τότε ήταν 30 χρονών έφυγε στα 90 του κι εγώ που είμαι 65 άρχισα να βαρυγκωμώ .  


Ο πατέρας μου τα κατάφερε, ισχύει άραγε το ίδιο και για μένα!

Έφυγε πριν ένα χρόνο γαλήνιος μέσα  στην αγκαλιά των εγγονών του. Η πορεία μας καθορίζεται από τις επιλογές μας και όσα αγαθά έχουμε να δώσουμε. Δεν έχει καμία αξία το χρήμα, ούτε οι περιουσίες, όταν η στοργή και η αγάπη είναι απούσες. Πατέρας είσαι όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, αλλά νιώθεις  την αγάπη των δικών σου, το βλέμμα τους να πέφτει πάνω σου κι εσύ να το ανταποδίδεις με την έγνοια  σου. 

"Λίγο παραπάνω γέλιο το  ήθελα, πόσο όμορφα γεννιέται η μέρα !"


Τάσος Ορφανίδης 


Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ο Νίκος Φιλίππου έφυγε, ένας ακόμη νέος σε ηλικία



Ο Νικολάκης, έτσι τον φωνάζαμε οι μεγαλύτεροι  η αναφερόμασταν στο όνομα του, έφυγε σε νεαρή ηλικία .Ο μικρότερος από τα τρία
   παιδιά του Θόδωρου και της Ζωής. Γειτονόπαιδο, γενναίος από μωρό. Δυσκολεύομαι να γράψω, ο πόνος είναι μεγάλος για ένα νέο άνθρωπο, αγαπημένος  όπως και όλη η οικογένεια του. Το νέο, μας έχει συγκλονίσει .
Ο Νίκος Φιλίππου,σπούδασε δημοσιογραφία στο Αριστοτέλειο, εργάστηκε στην ΕΡΤ3, προβληματισμένος για τα κοινά ,ευαίσθητος ιδιαίτερα για τους πάσχοντες με τη νόσο του Διαβήτη. Ποιητής, μου έστειλε κάποια ποιήματα του, τα διάβασα, έκλαψα με αυτά όπως και τώρα με την είδηση του θανάτου του.
Μεγάλη η απώλεια για την οικογένεια του , για τους φίλους του για τους συντρόφους του.
Καβάλα σ’ ένα παπάκι πάντοτε με το χαμόγελο στα χείλη, δεν παρέλειπε την καλημέρα του .Έτσι ήταν ο Νικολάκης, γενναίος με όλους, αυστηρός με τους ανόητους, αγωνιστής με όσους έμπαιναν εμπόδιο στην προσπάθεια του.
Καλό ταξίδι ,το χαμόγελο σου θα μας λείψει
Σ’Αποχαιρετώ μ’ ένα Δικό σου Ποίημα !

Τάσος Ορφανίδης 

Nikos Filippou/Quantum love


As two digital bits in a byte
You and me
a King and a Queen
like Adam and Eve
we living our love in deep

As two relegation quants
far away from their atom
traveling at different orbits
stay connected
with eternal bond

Physic laws protect quant's bond
as Ero's powers protect our love
even when distance odds
our life is whole
you are mine and I'm yours

Bits and heartbeats
away but together
annoying distance and weather
to share their existence forever
making epic fairytales of faith and love
that everyone adores

Am I falling in love?

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Μαγική βραδιά μπροστά στο Γεντί Κουλέ, με την Παρέα του Τσιτσάνη και τη Λαϊκή ΣυνΩδεία

Φωτογραφίες Τάσος Ορφανίδης και  Nemesys Morpheus


Μαγική βραδιά η σημερινή. Η πανσέληνος έλουζε με το φως της την  «παρέα του Τσιτσάνη» και τη «Λαική ΣυνΩδεία». Η μικρή Αφροδίτη μάζευε το χειροκρότημα με τη  μελωδική φωνή της  και το επέστρεφε πίσω, χαρούμενη με το τραγούδι της.


Οι  πενιές τους κράτησαν το κοινό για τρεις ώρες στην θέση τους. Άλλοι σε καθίσματα, άλλοι στρωματσάδα, όλοι μια παρέα.

Τέτοιες βραδιές γίνονται μοναδικές από το ίδιο το κοινό. Η ατμόσφαιρα έφερε στη μνήμη εικόνες νοσταλγικές  παλαιότερων χρόνων, όπου η μουσική είχε αξία και τα τραγούδια έβγαζαν κάτι γνήσιο.


Χωρίς ψευδαισθήσεις μπροστά στο αλλοτινό Γεντί Κουλέ με θύμισες πολλές, υποδεχθήκαμε κοινό  συνειδητοποιημένο, γι’ αυτό που ήρθε ν’ ακούσει  από τα δύο σχήματα. Η ιστορική τους διαδρομή γνωστή στους περισσότερους και αγαπητοί στο κοινό τους, μας επιφύλαξαν  μια μαγική βραδιά συνεπικουρούμενη από την Πανσέληνο.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων,  φέτος στέφεται για τις δύο βραδιές του προγράμματος του με επιτυχία. Βγήκαμε από την Αρχαία Ρωμαϊκή  Αγορά συγκλονισμένοι, με την Ασκητική του Καζαντζάκη, που ανέβασε το ΚΘΒΕ,στα πλαίσια των εκδηλώσεων μας. 

Η σημερινή βραδιά ξεπρόβαλε δειλά το πρόσωπο της, μέχρι να πάρουν οι μουσικοί τα όργανα τους και να γεμίσουν την ατμόσφαιρα με νότες. Να διώξουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, προσκαλώντας τον κόσμο κι εμάς για την επόμενη φορά. έχοντας την πανσέληνο της βραδιάς να φωτίζει τις προθέσεις μας .

Ευχαριστούμε


Τάσος Ορφανίδης








Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, με την ΑΣΚΗΤΙΚΗ που ανέβασε το ΚΘΒΕ στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά


Ο καιρός έπαιζε με τις ανησυχίες μας, καθώς  οι προβλέψεις ήταν ενάντια στις προσδοκίες. Έπαιξε με την παράσταση και την κράτησε σφιχτά στην 
αγκαλιά του.Τα σύννεφα έσκυβαν από πάνω μας χωρίς να θέλουν να διακόψουν.

Η βραδιά  όπως ήρθε έτσι έκλεισε,μόνο που τα συναισθήματα άλλαξαν. 
Η συγκίνηση μαζί με την ικανοποίηση γίνανε ταίρι, αγκαλιάστηκαν σφιχτά και άφησαν να ξεσπάσουν σε δάκρυα.Η κούραση μηνών και των τελευταίων ημερών, γλίστρησε από πάνω μας, βαρέθηκε τους ώμους μας και άπλωσε τα πόδια της αλλού.

 Οι εξαιρετικοί διάλογοι της συγκλονιστικής παράστασης  ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, έδεσαν με το σφίξιμο της καρδιάς,  που στην εξέλιξη της άρχισε να ξεκουμπώνει ένα ένα τα κουμπιά της, μαζί με κάθε λέξη του μοναδικού αυτού έργου. Το σκηνικό απλό αλλά εντυπωσιακό ,οι ηθοποιοί άψογοι όλοι στον ρόλο τους,  ενώ το στήσιμο της παράστασης στο σύνολο της ήταν εξαιρετικό.

Όλοι μας αγάπησαν , το κοινό , οι ηθοποιοί με την θαυμάσια απόδοση τους, ο καιρός που συμφώνησε μαζί μας , το σκηνικό που συμπλήρωσαν σε κάποια απρόσμενη στιγμή ομάδα από κάργες με το κράξιμο τους  θέλοντας να κερδίσουν την προσοχή μας. 


Η έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Μνημείων Θεσσαλονίκης, στα πλαίσια του οποίου ήταν ενταγμένη η παράσταση, δόθηκε από την εντυπωσιακή Βούλα Πατουλίδου με την ιδιότητα του Προέδρου του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, συνδιοργανωτή του Φεστιβάλ. Τον επίλογο χρωμάτισε με χαμόγελα η Δήμητρα Γρηγοριάδου, μέλος της οργανωτικής ομάδας. Ο καλλιτεχνικός δντής του ΚΘΒΕ κος Αναστασάκης, φαντάζομαι θα μοιραστεί κοινά συναισθήματα ικανοποίησης με τους διοργανωτές του Φεστιβάλ. Μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος, ως μέλος της  ομάδας.

Επιστρέφοντας στο σπίτι ένιωθα να έχω ακουμπήσει κάπου αλλού την κούραση μου , ενώ η επιθυμία μου για ένα ποτό συμπλήρωσε την υπέροχη βραδιά.

Το Σάββατο 10 Ιούνη,στον εξωτερικό προαύλιο χώρο του Γεντί Κουλέ,είναι η δεύτερη μέρα με δρόμους μουσικής. Η "Παρέα του Τσιτσάνη" και η "Λαική ΣυνΩδεία" θα ντύσουν την νύχτα με τις μουσικές τους,έχοντας στη συντροφιά τους την πανσέληνο. 

Καλή συνέχεια


Τάσος Ορφανίδης  


Ενημερωθείτε για  το πρόγραμμα του τριημέρου των εκδηλώσεων μας 


Ενημερωτικό πρόγραμμα για το Διεθνές Φεστιβάλ Μνημείων 

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Πολυχώρος Πολιτισμού της πρώην Σχολής Τεχνών κι Επαγγελμάτων Χαμιδιέ (Ισλαχανέ)



Το συγκρότημα βρίσκεται επί της οδού Ελένης Ζωγράφου 3, απέναντι από τα Κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας και χτίστηκε το 1903. 

Aποτελούσε τμήμα του  ιδρύματος Ισλαχανέ, του Ορφανοτροφείου-Τεχνικής Σχολής, που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο των εκσυγχρονιστικών μεταρρυθμίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σ’ αυτό στεγαζόταν το εργαστήριο της σχολής, μέσα στο οποίο λειτουργούσαν  σιδηρουργείο, ξυλουργείο και εφαρμοστήριο για την εκμάθηση επαγγελματικών τεχνών στα ορφανά παιδιά.

 Στη δεκαετία του ’20, ως ανταλλάξιμη περιουσία, στέγασε για μεγάλο χρονικό διάστημα το Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη. 


Σήμερα, το κτίριο έχει αποκατασταθεί και μετατραπεί σε πολυχώρο πολιτισμού από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Έργων Κεντρικής Μακεδονίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού με συγχρηματοδότηση ΕΣΠΑ. 

Στην πολυμεσική μόνιμη έκθεση που υλοποιήθηκε,  παρουσιάζονται τεκμήρια της οθωμανικής ιστορίας της πόλης, της τεχνικής εκπαίδευσης των ορφανών στον ελλαδικό χώρο, καθώς και της βιομηχανικής ιστορίας της Θεσσαλονίκης.




Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Μοιραία συνάντηση


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Με το καπέλο στραβά, μαύρα γυαλιά, πανταλόνι τζιν και μπλούζα φοβερή, έδειχνε έτοιμος να καμακώσει κάθε θηλυκό περαστικό. 
Του προέκυψε η Ν.., γοητευτική, ναζιάρα, τον έφερνε απ’εδώ τον έφερνε απ’ εκεί, μέχρι τελικά να του κλέψει το χάδι. 
Εκείνος αναθάρρησε και το χάδι πολλαπλασιάστηκε, μέχρι που εκείνη κάθισε κάτω και κόλλησε πάνω του. 
Αυτό ήταν, ένας αιφνίδιος έρωτας γεννήθηκε.
Η μοίρα έπαιξε το δικό της παιχνίδι. 
Η βόλτα  την έφερε πάλι μπροστά του. Εκείνος την αναγνώρισε αμέσως, σήκωσε το χέρι του επιδεικτικά, δείχνοντας  την. 
Οι δυο τους έσμιξαν. 
Eκείνη απλώθηκε μπροστά του επιζητώντας τα χάδια του.
Εκείνος της έριξε πρώτα μια γοητευτική ματιά  και μετά την προσπέρασε,
ψάχνοντας το παιχνίδι του.


Τάσος Ορφανίδης

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Κα Γεωργία, η τελευταία από το σπίτι της Μαλαμάτως

Μου είναι δύσκολο κάθε φορά, ν'αποχαιρετώ αγαπημένα πρόσωπα.Το βαρύ χέρι της κρίσης, υπήρξε ανελέητο σε κάθε ηλικία. Όταν χτύπησε του νέους, παρέσυρε μαζί τους και τα βασανισμένα γηρατειά.
Έφυγε χθες  η τελευταία παλιά κάτοικος  από το σπίτι της Μαλαμάτως. Αναφέρομαι στο πέτρινο, που έχει περιέλθει στην ιδιοκτησία μου εδώ και 17 χρόνια. Κι όμως οι άνθρωποι αυτοί υπήρξαν κομμάτι αυτού του σπιτιού, θεμέλια πέτρα που το κρατούσε όρθιο. Τώρα έπεσε το βάρος σ΄ εμάς, τους τωρινούς κατοίκους του, να το φροντίσουμε για να συντηρεί τις μνήμες όσων πέρασαν απ’ αυτό, για δύο τουλάχιστον αιώνες.
    Η κα Γεωργία στυλοβάτης της οικογένειας της μέχρι τα τελευταία της, αυστηρή με τον εαυτόν της αλλά ανοιχτή αγκαλιά στους άλλους. Πριν απ’ αυτήν, έφυγε ο άντρας της ο κος Βασίλης, άνθρωπος μορφωμένος με το απολυτήριο του Δημοτικού. Όταν πρωτομπήκα στο σπίτι τους στον Πολύγυρο, βρέθηκα σε μια τεράστια ιδιωτική βιβλιοθήκη. Δεν υπήρχε έπιπλο, που να μη φιλοξενεί στη ράχη του, σωρό από βιβλία.Μαθητευόμενος, λογιστής, κτηνίατρος, φιλόσοφος και ότι άλλο θα μπορούσε κάποιος να διακρίνει πάνω του. Πολυδιαβασμένος είχε γνώση για όλα. Πίσω απ’ αυτόν πάντα διακριτικά κρυμμένη θα έλεγα η κα Γεωργία, κρατούσε γερά και διόρθωνε τα λάθη του. Με δυο παιδιά και δυο εγγόνια, η ζωή τους φέρθηκε με πολύ αγάπη αλλά και με σκληρότητα. Δύσκολα τα χρόνια τους, ακόμη πιο δύσκολα τελευταία με την κρίση κατά πόδας στο πλατύσκαλο του σπιτιού, αχόρταγη να ζητάει να απομυζήσει και το τελευταίο μετερίζι.
Έγραφε σ' ένα σημείωμα του ο γιος της Δήμητρης όταν παρουσίαζε στο site του τις δημιουργίες του."Το δέντρο αναγνωρίζεται απ' τους καρπούς του, αλλά η ποιότητα των καρπών του καθορίζεται απ' τις ρίζες του." Θα το παραφράσω για τους γονείς του λέγοντας "οι ρίζες τους υπήρξαν θεμέλιο και οι καρποί που γέννησαν εύγευστοι με  ποιότητα."
Ένα καράβι περιμένει τον καθένα μας, να μας περάσει σε άγνωστα λιμάνια. Τα πανιά του ολοκαίνουργια και το σκαρί γερό.
Καλό ταξίδι αγαπημένη κυρία  Γεωργία .

Τάσος Ορφανίδης

προτίμησα να την αποχαιρετήσω μ' ένα εικαστικό έργο, δημιουργία του γιου της Δημήτρη Κυργιαφίνη



Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

μια σημαδιακή μέρα


Ήταν ηλιόλουστη μέρα και τα πουλιά ξεμύτισαν στα κλαδιά των δένδρων, με το φτερούγισμα τους να φέρνουν εικόνες ζευγαρώματος, χαράς, σε όλη την πλάση.  


Χάθηκα με το να χαζεύω πέρα δώθε τα κτίρια, τους ανθρώπους.Το βλέμμα μου σκαρφάλωσε σ' ένα ζευγάρι αρκετά γερασμένο, καθώς περπατούσε  χέρι χέρι, χωρίς να δίνουν την εντύπωση ότι στήριζε ο ένας τον άλλον, αλλά υπήρχε μια θαλπωρή οικειότητας στο βάδισμα τους. Η γυναίκα είχε μία χάρη παρά την προχωρημένη ηλικία της κι ο άντρας πρόσεχε το βήμα του,με σταθερή πατημασιά που κάθε τόσο γύριζε, της έριχνε μια τρυφερή ματιά κι έδινε συνέχεια στον παλμό τους. 

Πιο πέρα σταμάτησα με περιέργεια σε μια βιτρίνα, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο φιλιόταν επί ώρες, μα ήταν τόσο ζωντανό που αρχικά ξεγελάστηκα όπως και τόσος κόσμος που κοντοστέκοταν με περιέργεια. Ένα λεπτό χεράκι χώθηκε στη φούχτα μου και με τράβηξε από τις σκέψεις μου. Συνειδητοποίησα ότι ένα μικρό αγοράκι στεκόταν δίπλα μου με την Μάνα του και την αδελφή του, οι οποίες ήταν απορροφημένες από το θέμα της βιτρίνας. Μου έσκασε ένα χαμόγελο κι έτρεξε να χωθεί με ντροπή στην αγκαλιά της Μάνας του, που με υποδέχθηκε με το χαμόγελο της. 

Προχώρησα με κατεύθυνση τη θάλασσα, κοντοστάθηκα και πάλι μπροστά σ’ ένα παγωτατσίδικο, όπου γινότανε χαμός. Η εικόνα των παγωτών στην βιτρίνα, ήταν ένας κράχτης χωρίς αντίσταση. Περίμενα υπομονετικά στη σειρά μου, να πάρω το χωνάκι με το παγωτό της αρεσκείας μου. Ένα καρότσι σκόνταψε πάνω μου, λες και ήθελε να με προσπεράσει, αλλά του πρόσφερα ευγενικά τη σειρά μου. Μια Μάνα με τέσσερα μικρά, ίσως να ταν κοντά σε ηλικία μεταξύ τους, ζήτησε συγνώμη για την απροσεξία της, αλλά η λαχτάρα των μικρών ζιζανίων για παγωτό, δεν άφηνε αντιρρήσεις στη σειρά προτεραιότητας τους. Το γλυκό της χαμόγελο και τα τρυφερά της μάτια, ήταν η εικόνα της μέρας μου. 

Η γυναίκα μου έμεινε στο σπίτι, να φροντίζει τις μικρές κόρες μας Δέσποινα και  Λουκία, ενώ εγώ ως συνήθως είχα χαθεί στις εικόνες μου.
Κάπως έτσι ήρθε στα μάτια μου η δική της εικόνα πριν αρκετά χρόνια. Είχα φθάσει σ’ ένα παλιό κτίριο, δυο τετράγωνα παρακάτω από την στάση μου για παγωτό,, ανέβηκα στον πρώτο όροφο και κοντοστάθηκα για λίγο. Έστησα αυτί ακούγοντας ομιλίες, γέλια, φωνές χαρούμενες, παιχνιδιάρικες, ερχόντουσαν από μέσα. Η αρχική μου ιδέα να χτυπήσω την πόρτα , εγκαταλείφθηκε αμέσως. Γύρισα το χερούλι και μπήκα,πήρα το σοβαρό μου ύψος με το διακριτικό μου χαμόγελο και ρώτησα σχετικά αν είμαι στο σωστό μέρος. Μια μελαχρινή κοπέλα με μακριά μαλλιά κι ευγενικό πρόσωπο μου χαμογέλασε και μου επιβεβαίωσε ότι βρίσκομαι στο σωστό χώρο.Ήμασταν κάπου στα 18.

Η κοπέλα αυτή μεγάλωσε, έγινε γυναίκα, γέννησε τις δυο μου κόρες
Ήταν σημαδιακή μέρα, που συνάντησα την Μάνα των παιδιών μου, όπως το νερό που τρέχει στο ρυάκι, προσφέροντας την δροσιά του σε διψασμένα χείλη.

Τάσος Ορφανίδης  

για τη Μάνα μου



Το φως της μέρας χτύπησε στα μάτια μου, μ’ έσπρωχνε να σηκωθώ πιο νωρίς  . Συνήθως με ξυπνάει το σκυλί μου η Νίνα, αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά ,ένα μαγικό φως με χάιδευε το πρόσωπο.


Δεν ακολούθησα τίποτε από τις καθημερινές πρωινές συνήθειες , φόρεσα το μπουφάν μου και βγήκα έξω βιαστικά.

Τα βήματα μου με οδήγησαν έξω από την πόρτα της Μάνας μου. Χτύπησα το κουδούνι στο θυροτηλέφωνο δύο φορές, όπως συνηθίζω για να αφήνει τον Ίκαρο το μικρό της σκυλάκι να κατέβει για την βόλτα του. 

Αργούσε ,γι’ αυτό τον λόγο χτύπησα για δεύτερη φορά. Άκουσα το ξεκλείδωμα της πόρτας στον 2ο όροφο, ενώ ο Ίκαρος δεν σταμάτησε να γαβγίζει.

Ερχόμαστε,φώναξε από πάνω . Οι φωνές του Ίκαρου και το χαρακτηριστικό χτύπημα από το μπαστούνι της, ήταν μια μελωδία παράξενη αλλά γοητευτική.

Το σκυλάκι έφθασε σχεδόν αμέσως κάτω στην είσοδο της οικοδομής που περίμενα, για να του φορέσω το σαμαράκι του, κάνοντας ιδιαίτερη χαρά στα δύο πισινά του πόδια, ενώ ταυτόχρονα χτυπούσε τα μπροστινά σαν παλαμάκια.

Μετά από ώρα έφθασε και η Μάνα, με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπο της . Την είδα όμορφη, να λάμπει το πρόσωπο της, τα μαύρα της ρούχα δεν φορούσαν την ασπίδα τους .

Θα έρθω κι εγώ μαζί σας , καλημέρα

Δεν είχα να της προσφέρω λουλούδια, μου έδωσε όμως η ίδια την αγάπη της με την συντροφιά της.

Πήραμε τον δρόμο για το πάρκο, όπου συνήθως βγάζω βόλτα τον Ίκαρο. Το περπάτημα της, δεν είχε πλέον αυτή την φοβία η την διστακτικότητα, ήταν σταθερό, βέβαιο, χωρίς αμφιβολία η ταραχή, είχα την αίσθηση ότι δεν χρειαζόταν το μπαστούνι της.

Θέλω να έρχομαι κι εγώ μαζί σας, μου είπε αφήνοντας το γλυκό της χαμόγελο να ταξιδέψει πάνω μου.


Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

μια παράσταση


φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 
Κοίτα γύρω σου,
πέταξα τις παλιές μου συνήθειες 
κράτησα τις μικρές ομορφιές
.
Έφτιαξα μια καλύβα από αναμνήσεις ,
τη γέμισα με εικόνες
και η φωτιά στο τζάκι αναμμένη.

Στο λιμάνι είναι δεμένο το σκαρί μου,
η ώρα που θα σαλπάρει είναι σημαδεμένη 
στους λεπτοδείκτες του μεγάλου ρολογιού. 

Τι με κοιτάς,
την ομορφιά δεν θα τη βρεις πάνω μου
γι’ αυτό κυκλοφορώ γυμνός

το καπέλο κρεμασμένο στη κρεμάστρα 
τα παπούτσια έξω από τη πόρτα
και το ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου μπλουζ

το γάβγισμα του σκύλου μου, έδειξε επιμονή 
άνοιξα το ημερολόγιο να σημειώσω την ημερομηνία 
οι λεπτοδείκτες ήταν στην ώρα τους 

άπλωσα τα χέρια να ελευθερώσω τα όνειρα 
η αγκαλιά μου γέμισε μικρές νεράιδες
που μ' έντυσαν καπετάνιο.

 Τάσος Ορφανίδης 

Δίψασα πανάθεμα με

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Δίψασα παναθεμά με, ακούστηκε αδύναμα να λέει.Είπε την κουβέντα κι αγκομαχώντας πλησίασε την παλιά βρύση στην αυλή. Άπλωσε το χέρι του τρεμάμενο να την ανοίξει. Κάποια στιγμή γύρισε το βλέμμα του φευγαλέα πάνω μου.Κάνοντας αυτή την κίνηση, σαν να 'θελε κάτι να μου πει, έπεσε μπρούμυτα στη γούρνα, χωρίς να πιει νερό.

Πάει τέλειωσε,σκέφτηκα αίφνης και  πετάχτηκα αλαφιασμένος. Όρμηξα πάνω του και τον ταρακούνησα. Εκείνος γύρισε το πρόσωπο του αργά, τα μάτια του χωμένα μέσα στις κόγχες με κοίταζαν απορρημένα. Άπλωσε το χέρι του στο δικό μου και ανασηκώθηκε, πιάνοντας αδύναμα  τη βρύση. Κατά λάθος η κίνηση εκείνη την άνοιξε κι άρχισε το νερό να τρέχει με ορμή. 

Εκείνος, σαν νά 'ρθε η ζωή μέσα του, έπεσε πάνω της ρουφώντας κάθε στάλα της, μη αφήνοντας τίποτε να πέσει κάτω. Ένας  θόρυβος πάνω στη σχάρα, αποκάλυψε μία που του ξέφυγε . Εκείνος ξαφνιασμένος έκλαψε γοερά, μαζί με τον ήχο από τη δυνατή ροή του νερού της βρύσης που έτρεχε ασταμάτητα, παρασέρνοντας όλα τα φύλα που μαζεύτηκαν εκεί. 

Με κοίταξε βαθιά στα μάτια .Έπιασε πάλι το χέρι μου για να σηκωθεί, αφήνοντας μια κουβέντα μόνο να πέσει κάτω, στην ίδια διαδρομή του νερού.

Δίψασα πανάθεμα με!

Τάσος Ορφανίδης



Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

πλανεύτρα


Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος 
Στο διάβα μου σ'αντάμωσα με μάτια ερωτευμένα

Θυμήσου το τραγούδι μου, 
το χόρεψες ζεμπέκικο, 
το ‘κανες κρητική μαντινάδα, 
το ‘συρες σε απόκρημνα νησιά, 
πάνω σε κορφοβούνια ,
σ’ απόμερα χωριά, 
σε λίμνες και ποτάμια.

Το αγκάλιασε το κύμα της  θάλασσας, να το σιγομουρμουρίσει ,
σε όσους χάρισαν δάκρυα,
στα λάθη της καρδιά σου.

Ένα αεράκι σκούντηξε  την απροσεξία μου
αδέσποτοι με περιφρόνησαν με το ζευγάρωμα τους
εσύ έμεινες εκεί με το χαμόγελο σου, μια απόμερη ακρογιαλιά.



Τάσος Ορφανίδης 

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

άσε τα βήματα να σε οδηγήσουν στην πόλη σου



 Φωτογραφίες Θάνος Χαρίσης


Όταν ήρθε η άνοιξη, θέλησα να γνωριστώ ξανά με την πόλη μου. Τα βήματα δεν ήταν θαρρετά, τα χαρακτήριζε μια διστακτικότητα. Μόλις  αραίωσαν οι βροχές έβγαλα το πανωφόρι,είχα ανάγκη  μια βόλτα στα σοκάκια που βάδιζα παλιά.

 Το βήμα αρχικά προσπέρασε τα ανθισμένα δένδρα και τα λουλούδια στα παρτέρια, αδιάφορο για την ομορφιά γύρω του,ενώ παρέμεινε εγκλωβισμένο. Η σκέψη δεν φωτίστηκε από τις εικόνες που έντυναν το τοπίο, τους δρόμους που γνώριζα καλά σπιθαμή προς σπιθαμή.

Το καλοκαίρι βρίσκεται μπροστά, ακόμη δεν μπορώ να το ονειρευτώ. Η ψυχή κουβαλά ακόμη την ψευδαίσθηση του χειμώνα, δεν έχει βρει την ζεστασιά της στην άνοιξη.Κι όμως αυτή προκλητικά αφήνεται με τα χρώματα και τ’ αρώματα της στην ματιά  και στις αισθήσεις.

Τα πολιτικά δρώμενα κρατούν το ενδιαφέρον ψηλά, δεν παρακολουθούν όμως τις ανθρώπινες απλές καθημερινές ανάγκες.Κι όμως αυτό το κλίμα επηρεάζει την καθημερινότητα. Η διάθεση παραμένει αρνητική. Χρειάζεται ένα ταξίδι στο παρόν, ένα αντάμωμα με τις ομορφιές της άνοιξης,μια αισιόδοξη ματιά, μια νέα γνωριμία με την πόλη και τις δράσεις της, με αισθήματα δύναμης και ανανέωσης. 


Πόσα σημεία αξίζει κάποιος να επισκεφθεί για να γνωρίσει την πόλη του; Πόσα είναι αυτά που θα μπορούσε να επαναφέρει στη μνήμη του, αφήνοντας να ταξιδέψει η πρόσφατη ματιά του; 

Σαφώς πολλά, κάθε γωνιά και ένα μνημείο, κάθε σημείο και μια γνωριμία, κάθε επαφή και μια θύμηση, κάθε παγκάκι και μια ανάμνηση. Μια βόλτα στην πόλη είναι σίγουρο ότι θα γεμίσει με εκπλήξεις για το νέο ,το διαφορετικό την άλλη ματιά της επίσκεψης.

Χρειάζεται να δραπετεύσεις από τα καθημερινά, να επισκεφτείς μέρη παλιά αγαπημένα, που είχαν αρχίσει καιρό να κοντοστέκονται στην θύμηση σου, σαν ένα όνειρο. Έχεις ανάγκη να γνωρίσεις την πόλης σου, αυτό που έγινε σήμερα ότι διαμορφώνει την σημερινή πραγματικότητα.

Πόσοι θα έλεγαν με την πρώτη σκέψη ότι αγαπούν την πόλη τους και θα μπορούσαν να σου περιγράψουν τους λόγους που την ξεχωρίζουν σήμερα;

Έχουμε χάσει  το κουράγιο για να αντέχουμε το ωραίο, να το ξεχωρίζουμε  από την ασχήμια της καθημερινότητας  μας,παραγνωρίζοντας ότι μια βόλτα στην πόλη που αγαπήσαμε, θα μας έδινε πίσω όσα λησμονήσαμε.


Πόσο δύσκολο είναι να την γνωρίσουμε ξανά, να της δώσουμε την θέση που δικαιούται στην καρδιά μας;

Μήπως οι εκπλήξεις κρύβονται στα καθημερινά μας βήματα, στα γνωστά μέρη , αυτά που προσπερνάμε χωρίς ουσιαστικά να αφήνουμε τη ματιά μας να χαθεί σ' αυτά; Χρειάζεται να σκύψουμε στο μεγαλείο της ν'ανταμώσουμε τη γοητεία της,να την ερωτευθούμε. 

Οι προφάσεις είναι τα παιδιά του καναπέ και  αρνητικές σκέψεις οι φοβίες. Αν πετούσαμε από πάνω μας τα πανωφόρια του χειμώνα,ίσως να βλέπαμε την πόλη μας  ερωτικά! 

Η πόλη σου δεν περιγράφεται μόνο, την γνωρίζεις η την αναγνωρίζεις, αφήνοντας τα βήματα σου να σε οδηγήσουν και τα αισθήματα σου να πλημμυρίσουν από την προσωπική σου ξενάγηση . 

Τάσος Ορφανίδης

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"παλιές συνήθειες"



Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

"παλιές συνήθειες" 

Ήμουν ακουμπισμένος στην μπάρα του αγαπημένου μου  καφέ στα Εξάρχεια κι άκουγα τις μουσικές που συνήθως βάζει, απολαμβάνοντας περισπούδαστα τον εσπρέσο μου.
 Όταν πρωτοκατέβηκα στην Αθήνα από Θεσσαλονίκη, προτιμούσα τον ελληνικό, σε μονό φλιτζάνι του καφενείου. Από τότε που εγκαταστάθηκα για τα καλά άλλαξα συνήθεια, συνοδεύω το τσιγάρο με εσπρέσο. Έχει μια φιλοσοφία αυτός ο καφές, εξάλλου δεν είναι τυχαίο, δημιούργημα  των Ιταλών που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους. 
Η Αθήνα   έχει αυτό το κάτι που την συνδέει με τον πολιτισμό , η και με την μόδα θα ‘λεγα. Κολλητός μου φίλος πάντως έχει πολλά επιχειρήματα για τα καλά  του εσπρέσο.
Έχω επαναλάβει πολλές φορές την ίδια κίνηση, την ίδια σκέψη, την ίδια συνήθεια. Κάθε φορά  έχω την ίδια ανταπόκριση. Είναι  αρκετό ένα νεύμα για να με παρασύρει σε σοκάκια,που όσες φορές κι αν πέρασα δεν τα προσπέρασα. 
Στο φως της μέρας  παίζουν τα χρώματα ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα από τα σύννεφα, έχουν σχεδιάσει την ανατροπή τους στον καταγάλανο ουρανό. Το ίδιο ακριβώς νεύμα ήταν αρκετό για να ξεκουμπώσω το σακίδιο στον ώμο, να βγάλω την μηχανή μου και να πάρω μέρος στο παιχνίδι τους.
 Άλλες φορές έβρισκα προκλητικό το ηλιοβασίλεμα, εκεί στον βράχο που τόσες ιστορίες ειπώθηκαν και τόσα ειδύλλια ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο. Αυτό όμως που με παρασύρει περισσότερο είναι τα μηνύματα που διαβάζω από τα γκράφιτι, είναι αυτά που δεν ξεπερνιούνται με τίποτε. Όχι μόνο θα σταθώ για να διαβάσω, αλλά  κι αν κάτι θα μου λέει θα του κάνω την χάρη να το πάρω μαζί μου με την φωτογραφία φυλαγμένη.
Η μια γειτονιά είναι συνέχεια της άλλης,τα στέκια διαφορετικά αλλά και ίδια. Όλα κουβαλάνε την ιστορία τους κι ας έχει χαθεί στον χρόνο της αδιαφορίας μας. Αυτοί που πάντα στέκονται με σεβασμό μπροστά τους θα είναι παλιοί κάτοικοι που κυνηγάνε τις αναμνήσεις τους, τουρίστες που ξεχνιούνται στην ομορφιά τους, αναζητητές της περιπέτειας και της άλλης ματιάς .
Κι εγώ δεν έκανα κάτι διαφορετικό, ταξίδεψα με την δική μου ματιά ν’ εναποθέσω τις μνήμες μου στα πόδια τους, για να μη τα προσπεράσω με αγένεια .


Τάσος Ορφανίδης

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Η αγωνία μου

Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

Η αγωνία μου

Ζωγράφισα την άχρωμη διαδρομή μου με χρώματα, 
φωτίζοντας  τα μυστικά περάσματα της θάλασσας μέσα μου.  
Άναψα φωτιά για να ζεστάνω τα πουλιά που τραγουδούσαν την ανάγκη μου, μάζεψα ξερά κλαδιά ν’ ακουμπήσω το κορμί μου, 
ήπια τρεχούμενο νερό απ’ την πηγή για να λυθούν τα μάγια.

Σήκωσα τα μάτια ψηλά μα με υποδέχθηκε σκυθρωπός ουρανός ,
άγγιξα τα φυλλώματα των δένδρων, μα δεν αντάμωσα  την θαλπωρή μου.

Πέταξα τα ρούχα από πάνω μου για να φανεί η γύμνια μου, 
ένα σημάδι στον αριστερό ώμο, δύο στο μέτωπο 
και τα γόνατα θρυμματισμένα. 
Ο ανδρισμός μου σημαδεμένος, σκόρπιος, γελούσε τρανταχτά, 
αναγνωρίζοντας με αξιολύπητο.

Σκυφτός τα ομολόγησα όλα, δεν ξανασήκωσα το κεφάλι μου,
έμεινε κρεμάμενο, μέσα στην απόλυτη σιωπή μου

Φυλλοροούσα προσμένοντας μια λάμψη, ένα φως, 
έριξα το βλέμμα μου μακριά,
μέχρι εκεί που αντίκριζα τον φόβο μου.
Σύρθηκα στο βάθος του κάμπου, έρποντας σαν το φίδι, 
για να ρουφήξω την υγρασία του, 
μέχρι που το νερό στο ρυάκι να ‘βρει την ορμή του.

Ένα δάκρυ από τα σύννεφα  κρέμεται πάνω μου  , 
ας μου χαμογελάσει επιτέλους ο ουρανός δείχνοντας το πόσο με λυπήθηκε.


Τάσος Ορφανίδης