Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

εξομολόγηση

Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης 
Αχ και να μπορούσα ! ούτε αυτό φθάνει
Από την μια έρχεται η καταιγίδα, απ’ την άλλη είσαι εσύ.
Θα έβαζα σ’ ένα σακί εφόδια, να ‘μενα για μέρες στο σπίτι.
Μόνος, χωρίς εσένα να κρυφοκοιτάζεις την κατάντια μου,θα ‘πρεπε να κρυφτώ στο υπόγειο.

Ξέρεις ότι όταν συναντώ τα μάτια σου περιέχουν ερωτήματα, δεν είμαι έτοιμος για απαντήσεις,τις έχω θάψει.
Φοβάμαι ότι αν αρχίσεις να συλλέγεις τις στιγμές μου, θα έχει μείνει το κουφάρι μου, δεν είναι κρίμα .Θα μ’ έχουν λεηλατήσει οι αμαρτίες μου, θα σταματήσω να περιφέρομαι στα σκοτεινά δωμάτια και το φως απ τις χαραμάδες θα με σταυρώνει.

Αχ και να μπορούσα ! 
Μια ηλιαχτίδα να καθόταν πλάι μου, να πιάναμε κουβέντα, να ένιωθα το απαλό της χάδι στο πρόσωπο σαν ένα φιλί  νομίζω, θα ήταν η πρώτη μου ειλικρινής  σχέση.


Τάσος Ορφανίδης  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου