Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

η χαμένη μου Ατλαντίδα


«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρξε μια γη εύφορη, όμορφη, πλούσια, πολιτισμένη, γιομάτη ευτυχία. Το όνομα της Ατλαντίδα.Μια μέρα, ο λαός της δέχθηκε την οργή των θεών, που την εξαφάνισαν σε μία νύχτα" 

Όχι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα.
Όταν το φως της μέρας μπαίνει κρυφά στο σπίτι, δεν μπορεί να λησμονηθεί. Οι αχτίνες του ήλιου λάμπουν να δίνουν χαρά, μα καίνε όσους δεν συνήθισαν τη ζεστασιά τους. 

Καθώς κυκλοφορώ καθημερινά στο βουνό νιώθω ότι πατώ σε ξένα χώματα, αναζητώ τη χαμένη μου Ατλαντίδα. Δεν σφύζει από κόσμο ,ίσως μαγεύτηκαν από την ομορφιά της παραλίας και την αύρα της θάλασσας.

 Οι ρομαντικοί βέβαια θυμούνται με παράπονο και ανατρέχουν σε παλιές θύμησες για να ξορκίσουν το άγριο σήμερα, με χρώματα και μουσικές του δάσους. 

Ας βαδίζω στο πράσινο,ας συνοδεύουν τη βόλτα μου τα πουλιά με το τραγούδι τους, ας τρέχουν ανάμεσα στους θάμνους και στα δένδρα τα αγρίμια, παίζοντας κρυφτό με τις αναμνήσεις μου.

Νιώθω ότι άφησα την δική μου Ατλαντίδα, κάπου εκεί στ' αγνάντι σε γλυκομίλητες σιωπές, ανάμεσα   στα κύματα και τη φουρτουνιασμένη θάλασσα του Θερμαϊκού.

Πολλές οι ώρες οι νωχελικές, ξέμειναν από δάκρυα μόνες και λησμονημένες να μαζεύουν τις σταγόνες της βροχής !


Τάσος Ορφανίδης

1 σχόλιο:

  1. Υπέροχο το κείμενο,Τάσο μου!!!!Όλοι κάπου έχουμε αφήσει τη δική μας Ατλαντίδα να γλυκοτραγουδάει ακόμη τα τραγούδια που κάποτε τραγουδούσαμε μαζί!!!!Κι όποιος είναι τυχερός και μπορεί εκεί καταφεύγει στα δύσκολα !!!!!Ως παρουσία ή ως ανάμνηση!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή