Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Τσικνοπέμπτη σήμερα

Της Παρασκευής Κηπουρίδου


Μέρα χαράς,γέλιου,κλίμα οικογενειακό, εορταστικό, εκδηλώσεων, ξεφαντώματος. Ευκαιρία ευθυμίας, σάτιρας, γέλιου, τσικνίσματος και χορού σε δρόμους και πλατείες.Κι ενώ ετοιμάζω κάποια πράγματα για το οικογενειακό τραπέζι,δραπετεύει ο νους και ξεδιπλώνει το κουβάρι των αναμνήσεων.Με οδηγεί στις Απόκριες της καρδιάς μου.

Όμορφα παιδικά χρόνια,όχι αφθονίας υλικών αγαθών,αλλά γεμάτα αγάπη, αθωότητα, ξεγνοιασιά. Απόκριες στο χωριό που με γέννησε και με ανάθρεψε.Με συγγενείς, φίλους, πρόσωπα αγαπημένα.

Σ’ έναν όμορφο τόπο, σκαλωμένο στους πρόποδες του Βερμίου. Χωρίς λαμπερές στολές, αλλά με πολλή ανθρωπιά κι αγάπη.Ρούχα παλιά, υφάσματα, τραπεζομάντηλα, κάρβουνο ή κραγιόν για μακιγιάζ κι ήμασταν έτοιμοι για εξορμήσεις σε σπίτια συγγενών και φίλων.Οι φωτογραφίες ασπρόμαυρες αλλά η ψυχή γεμάτη χρώμα και φως.Τότε που η ζωή τραγουδούσε γύρω μας τραγούδια εύχαρα, ελπιδοφόρα.

Όταν γονείς πήγαιναν σε κάποια χοροεσπερίδα, εμείς τα παιδιά μέναμε στο σπίτι με τη γιαγιά, βυθισμένα στη μαγεία των παραμυθιών της.Συχνά μας έπαιρνε ο ύπνος στη ζεστή της αγκαλιά, σαν κλωσόπουλα που κοιμούνται κάτω από τις φτερούγες της μαμάς κλώσας.

Οι Απόκριες είχαν τη δική τους ομορφιά κι έδιναν ζωντάνια για μέρες στο χωριό. Μικροί, μεγάλοι μασκαρευότανε και τα βράδια επισκέπτονταν συγγενείς και φίλους και ουκ ολίγες φορές ξεστόμιζαν πιπεράτα ‘μασλάτια’ ακατάλληλα γι’ ανηλίκους, σκορπώντας το γέλιο στην παρέα.

Οι κάτοικοι μαζεμένοι στην πλατεία ξεφάντωναν και το γαϊτανάκι καλά κρατούσε. Από τα γύρω χωριά ερχόταν κόσμος, με άμαξες που τις έσερναν πανέμορφα άλογα, στολισμένα με κουδουνάκια και χρωματιστές χάντρες και φούντες. Αξέχαστες μέρες, μέρες μαγικές.

Την τελευταία Κυριακή, το βράδυ, η γιαγιά έκανε το έθιμο με το αυγό, κι εμείς μαζεμένα γύρω της, με τα χέρια πίσω, προσπαθούσαμε να το αρπάξουμε με το στόμα. Εκεί να δεις διασκέδαση.Η γιαγιά έλεγε πως μετά το αυγό ξεκινάει πλέον η νηστεία.

Όμορφες στιγμές,αξέχαστες,χαραγμένες ανεξίτηλα.Θησαυροί ανεκτίμητοι σήμερα,που πολλοί από τους αγαπημένους έχουν φύγει και το όμορφο χωριό εξακολουθεί να παίρνει υπόσταση μονάχα μέσα στις καρδιές και τις μνήμες μας,αφού στην πραγματικότητα σήμερα είναι κρανίου τόπος.

Φυλακισμένη στην απόχη του χρόνου, αφουγκράζομαι τον απόηχο στιγμών που πέρασαν, ανασύροντάς τες από την μυστική σπηλιά των αναμνήσεων, προσπαθώντας να απαλύνω τον καημό που σιγοκαίει στου χρόνου το αέναο καμίνι.

3 σχόλια:

  1. Θαυμάσιο κείμενο Παρασκευή μου, με ανεξίτηλες αναμνήσεις !!

    Φυλακισμένη στην απόχη του χρόνου, αφουγκράζομαι τον απόηχο στιγμών που πέρασαν, ανασύροντάς τες από την μυστική σπηλιά των αναμνήσεων, προσπαθώντας να απαλύνω τον καημό που σιγοκαίει στου χρόνου το αέναο καμίνι.

    Δυνατός επίλογος.. εύγε !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ,Τάσο μου για την τιμή!!!!Την εκτίμηση και την αγάπη μου από καρδιάς!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το κείμενο σου Παρασκευή αγγίζει ευαίσθητες χορδές και ανασύρει μνήμες από το χρονοντούλαπο μας, σε ευχαριστούμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή