Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Το σανίδι εισπράττει το χειροκρότημα του ;


Το τοπίο παραμένει μέχρι σήμερα θολό !

Ο ίδιος ο Κουν όταν παρουσίασε το 1959 στο φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο ,γιουχαΐστηκε από το κοινό με έξαλλες διαμαρτυρίες, ενώ στο φεστιβάλ των εθνών στο Παρίσι τρία χρόνια αργότερα το ίδιο έργο  βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο εισπράττοντας διθυραμβικές κριτικές. Ο μέγας αυτός σκηνοθέτης στον τόπο του εισέπραξε χλευασμό και από τον υπόλοιπο κόσμο εκτίμηση.Έλαβε πρόσκληση το 1967 από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας και σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέττα» χαρακτηρίζοντας την οι κριτικοί την καλύτερη Σαιξπηρική παράσταση της τελευταίας δεκαετίας.

Ο Κουν έλεγε πως "δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος".

Το θέατρο είναι ο κλάδος της τέχνης που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, αλλά και της μουσικής και του χορού. Μπορεί να έχει διάφορες μορφές, όπως ο μονόλογος, η όπερα, το μπαλέτο, η παντομίμα κ.ά. αναφέρει ηWikipedia.

Το θέατρο δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην αρχαία Αθήνα, σαν μια εξέλιξη του διθυράμβου, ενώ οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα.

Το 1962, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, καθιερώθηκε η 27η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Ο θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Brett Bailey σε μήνυμα του το 2014 με αφορμή την παγκόσμια μέρα θεάτρου, μεταξύ άλλων είπε 

«Όπου υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία, εκδηλώνεται το ακαταμάχητο Πνεύμα της Παράστασης. Γεννημένο μέσα από την κοινότητα, φοράει τις μάσκες και τα κοστούμια των ποικίλων παραδόσεών μας. Αξιοποιεί τις γλώσσες μας και τους ρυθμούς μας και τις κινήσεις μας και ανοίγει ένα χώρο ανάμεσά μας.
Και εμείς, οι καλλιτέχνες που εργάζονται με αυτό το αρχαίο πνεύμα, αισθανόμαστε την ανάγκη να το διοχετεύσουμε μέσα από τις καρδιές μας, τις ιδέες μας και τα σώματά μας, για να αποκαλύψουμε τις αλήθειες μας σε όλο τους τον υλισμό και το ακτινοβόλο μυστήριό τους»

 Κι όμως, στο θέατρο πηγαίνουμε για να κοιτάξουμε μέσα μας ,να συναντήσουμε τα αισθήματα μας. 

Μια μερίδα θεατών προτιμά τα θέατρα γνωστών πρωταγωνιστών κυρίως από την τηλεόραση, άλλη τα θέατρα ρεπερτορίου.Δεν χρειάζεται να διαλέξουμε, το θεατρόφιλο κοινό δεν πρέπει να χειραγωγείται αν και επηρεάζεται δραστικά από τα μέσα ενημέρωσης που παρακολουθεί.

 Ο ηθοποιός χρειάζεται το χειροκρότημα και το θέατρο την θέση του στην κοινωνία όπως γεννήθηκε, μέσα από τις αλήθειες της διαδρομής του. 

Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου