Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

μια καλή συνάδελφος έφυγε



Το τηλέφωνο χτύπησε αρκετές φορές μέχρι να το σηκώσω. Συνήθιζα τελευταία να το κλείνω λόγω της ενοχλητικής κατάστασης με την προώθηση προϊόντων. Αυτή τη φορά όμως απάντησα. Στο βάθος ακούστηκε μια γνωστή φιλική φωνή του Ιωσήφ Κοέν.

Το κατάλαβα αμέσως, η χροιά της φωνής του δεν ήταν ίδια με την δική μου, στην υποδοχή του τηλεφωνήματος. Ακουγόταν λυπημένος, στενοχωρημένος.
"Η Ευτυχία Πετράτου έφυγε" αυτό μόνο θυμάμαι, απ' ότι είπαμε. 

Με πόνο πληροφορήθηκα την απώλεια αγαπημένης παλιάς συναδέλφου, που είχα χρόνια να δω. Η λαλιά κόπηκε, δεν ήξερα τι να πω. Απορημένος και σαστισμένος για το βιαστικό φευγιό της, ήταν πολύ νεότερη μου. Την θυμάμαι νέα, όμορφη ,σαν το κρύο το νερό,με πείσμα δεν άφηνε να πέσει πέτρα κάτω.

Μεγάλη εβδομάδα, διάβηκε την μεγάλη πόρτα για το μακρινό ταξίδι της. Η φρεσκάδα του προσώπου της και το χαμόγελο της, θα μείνουν βαθιά μέσα μας να την θυμόμαστε. Έφυγε νωρίς, όπως φεύγουν οι περισσότεροι χωρίς διαβατήριο. Δεν πρόλαβε να το βγάλει ακόμη για το ταξίδι στα ουράνια, σε παραδείσους άγνωστους τόπους, είχε χρόνια μπροστά της. Έφυγε απρόσμενα και δύσκολα για τους οικείους της.

Θα 'θελα να σε θυμάμαι Ευτυχία χαρούμενη όπως σε γνώρισα, αλλά δυστυχώς φεύγεις λυπημένη σ’ αυτό το δύσκολο μοναχικό ταξίδι σου.



Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου