Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Σ΄ ευχαριστώ πατέρα που με συνάντησες !




Τα μάτια μου υγράνθηκαν,τα δάκρυα έκαναν την γνωστή διαδρομή τους
 μέχρι που η γεύση τους έφθασε στα χείλη, αφήνοντας να με κυριεύσουν αισθήματα αγάπης.

Καθώς βάδιζα στο μονοπάτι, χαμένος κυριολεκτικά στις σκέψεις μου, βρέθηκα από σύμπτωση σ’ ένα πλάτωμα μεγάλο, να περικλείεται με συστάδες από έλατα.


Ένα κάλεσμα μελωδικό ερχόταν από τα κλαδιά των δένδρων, ακούραστο χωρίς σταμάτημα, να επιμένει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, έδιωξα από μέσα μου όσα με απασχολούσαν στη διαδρομή, βρήκα ένα κορμό δένδρου σε μία άκρη και κάθισα αναπαυτικά . Ένα κάθισμα ιδανικό, ξεχασμένο στο χρόνο για να πάρει την κούραση μου, με συντροφιά το τραγούδι των πουλιών.

Τα χρώματα της φύσης, εναλλάσσονταν μεταξύ τους, με κυρίαρχο το πράσινο της άνοιξης. Τα μικρά αγριολούλουδα ξεμύτισαν διστακτικά, απλώνοντας τον πολύχρωμο μανδύα τους, αντίθεση στο πράσινο κουστούμι του δάσους.

Τα σκυλιά μου έτρεχαν πέρα δώθε ακούραστα, μέχρι που το συνεχές γάβγισμα χαράς κίνησε το ενδιαφέρον μου προς τα εκεί. Ήταν μία πηγή με τρεχούμενο γάργαρο νερό, ένα δώρο του δάσους, για να ξεδιψάσουμε μετά από την κουραστική ανάβαση μας.

Μετά από λίγο χάθηκα να ερευνώ το τοπίο γύρω μου, μέχρι που η ματιά μου στάθηκε σε ένα μικρό εκκλησάκι κρυμμένο ανάμεσα σε πυκνά φυλλώματα των δένδρων.



Χωρίς δισταγμό κινήθηκα προς τα εκεί, άνοιξα το πορτάκι του,  την είσοδο μου υποδέχθηκε μια περίεργη θαλπωρή.


Τα βήματα μου με οδήγησαν σε ένα στασίδι, ακούμπησα για λίγο εκεί να ξαποστάσω, ενώ στα χέρια μου βρέθηκε ένα κερί αναμμένο να το προσφέρω στους αγίους του.

Σε μία κόχη στην άκρη ενός πλαϊνού τοίχου, βρήκα μία μικρή πηγή ν'αναβλύζει δροσερό νερό κι από πάνω του μια μικρή κρυμμένη σχεδόν πινακίδα, να γράφει "αγίασμα Αγίων Ανάργυρων".

Ήταν μέρα γιορτής των Αγίων Ανάργυρων. Έχουν περάσει 9 μήνες από τον θάνατο του πατέρα μου, δεν τον είχα δει ποτέ να μ’επισκέπτεται  στα όνειρα μου. Προχθές  τον συνάντησα, να φέρνει μια γυροβολιά λεβέντικη, όπως έκανε παλιά,χωρίς καπέλο, φορώντας τις γραφικές τιράντες του και το πράσινο πουλόβερ που κράτησα για να έχω κάτι δικό του.


Τα τελευταία χρόνια έχουμε στερηθεί τη γαλήνη, φορτωμένοι ανασφάλεια συντροφεύουμε τον εαυτόν μας στις μοναξιές του, συνομιλώντας μαζί του. Συναισθήματα αγωνίας επιβαρύνουν την ψυχολογία και κάθε επιθυμία για χαρά και ευχαρίστηση, γίνεται σχεδόν αδύνατη. Το κυνήγι της επιβίωσης, έχει διαμορφώσει τον εσωτερικό μας κόσμο, τον έχει κάνει απόμακρο, σχεδόν απλησίαστο, ακόμη και από τα μέλη της οικογένειας μας. 

Οι άγιες μέρες του Πάσχα είναι κοντά. Η προσδοκία του ανθρώπου γίνεται έντονη και ταυτίζεται με την επιθυμία να βρεθεί με την οικογένεια του, να πάει στο χωριό του, να πατήσει τα χώματα της γης που τον γέννησε. Τα έθιμα μαζί με τη νηστεία και τον εκκλησιασμό, έρχονται σε πρώτη προτεραιότητα, είτε από εσωτερική αναζήτηση είτε από παράδοση.

Ένα κεράκι στο εκκλησάκι κάποια στιγμή που θα προκύψει,είναι η εξωτερίκευση του συναισθήματος, που πηγάζει από την ανάγκη και την επιθυμία ν’ αποταθεί κάπου.  Ίσως ακόμη να μη μπορεί να το ερμηνεύσει. Η κίνηση όμως αυτή συμβολίζει την επαφή ,την επικοινωνία.

Αυτές οι μέρες για τον καθένα από εμάς, έχουν τον δικό τους συμβολικό χαρακτήρα. Κάθε χρονιά με την ίδια αφορμή αλλά για διαφορετικούς λόγους και αξίες.

Οι εκκλησιές θα γεμίσουν με κόσμο, ας είναι όμως ο λόγος των ιερέων κατανοητός, χωρίς καμία πρόθεση, απλά με λέξεις αγάπης. Αυτό το βαθύ συναίσθημα έχει ανάγκη ο άνθρωπος.

Σ΄ ευχαριστώ πατέρα που με συνάντησες !


Τάσος Ορφανίδης

2 σχόλια: