Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

"παλιές συνήθειες"



Φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος

"παλιές συνήθειες" 

Ήμουν ακουμπισμένος στην μπάρα του αγαπημένου μου  καφέ στα Εξάρχεια κι άκουγα τις μουσικές που συνήθως βάζει, απολαμβάνοντας περισπούδαστα τον εσπρέσο μου.
 Όταν πρωτοκατέβηκα στην Αθήνα από Θεσσαλονίκη, προτιμούσα τον ελληνικό, σε μονό φλιτζάνι του καφενείου. Από τότε που εγκαταστάθηκα για τα καλά άλλαξα συνήθεια, συνοδεύω το τσιγάρο με εσπρέσο. Έχει μια φιλοσοφία αυτός ο καφές, εξάλλου δεν είναι τυχαίο, δημιούργημα  των Ιταλών που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους. 
Η Αθήνα   έχει αυτό το κάτι που την συνδέει με τον πολιτισμό , η και με την μόδα θα ‘λεγα. Κολλητός μου φίλος πάντως έχει πολλά επιχειρήματα για τα καλά  του εσπρέσο.
Έχω επαναλάβει πολλές φορές την ίδια κίνηση, την ίδια σκέψη, την ίδια συνήθεια. Κάθε φορά  έχω την ίδια ανταπόκριση. Είναι  αρκετό ένα νεύμα για να με παρασύρει σε σοκάκια,που όσες φορές κι αν πέρασα δεν τα προσπέρασα. 
Στο φως της μέρας  παίζουν τα χρώματα ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα από τα σύννεφα, έχουν σχεδιάσει την ανατροπή τους στον καταγάλανο ουρανό. Το ίδιο ακριβώς νεύμα ήταν αρκετό για να ξεκουμπώσω το σακίδιο στον ώμο, να βγάλω την μηχανή μου και να πάρω μέρος στο παιχνίδι τους.
 Άλλες φορές έβρισκα προκλητικό το ηλιοβασίλεμα, εκεί στον βράχο που τόσες ιστορίες ειπώθηκαν και τόσα ειδύλλια ξεχάστηκαν μέσα στον χρόνο. Αυτό όμως που με παρασύρει περισσότερο είναι τα μηνύματα που διαβάζω από τα γκράφιτι, είναι αυτά που δεν ξεπερνιούνται με τίποτε. Όχι μόνο θα σταθώ για να διαβάσω, αλλά  κι αν κάτι θα μου λέει θα του κάνω την χάρη να το πάρω μαζί μου με την φωτογραφία φυλαγμένη.
Η μια γειτονιά είναι συνέχεια της άλλης,τα στέκια διαφορετικά αλλά και ίδια. Όλα κουβαλάνε την ιστορία τους κι ας έχει χαθεί στον χρόνο της αδιαφορίας μας. Αυτοί που πάντα στέκονται με σεβασμό μπροστά τους θα είναι παλιοί κάτοικοι που κυνηγάνε τις αναμνήσεις τους, τουρίστες που ξεχνιούνται στην ομορφιά τους, αναζητητές της περιπέτειας και της άλλης ματιάς .
Κι εγώ δεν έκανα κάτι διαφορετικό, ταξίδεψα με την δική μου ματιά ν’ εναποθέσω τις μνήμες μου στα πόδια τους, για να μη τα προσπεράσω με αγένεια .


Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου