Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

λεπτοδείκτες

Φωτογραφία Τάσος Ορφανίδης 
Είχε ανοιχτό το παραθύρι, ένα μικρό αεράκι ταξίδευε τις κουρτίνες πέρα δώθε.Με τα χέρια ακουμπισμένα στο περβάζι, νευρικά χωρίς έλεγχο,
φούμαρε μετρώντας τις πεταμένες γόπες στο δάπεδο.
Ποτέ του δεν κατάλαβε πως μαζεύτηκαν τόσες σκέψεις. Φαίνεται ο χρόνος να τον εξαπάτησε,αλλάζοντας τους λεπτοδείκτες.
Έμεινε να κοιτάζει απορημένος.Ένα κενό τον έπνιγε .Αγνόησε τελικά την εξέλιξη αυτή, παίρνοντας  την υπόθεση στα χέρια του.
Έπιασε την καρδιά του ,ήταν στη θέση της
Μέτρησε τον σφυγμό του, ήταν στα όρια
Έβαλε το χέρι στο μέτωπο, ήταν φυσιολογικός.
Απελπίστηκε, δεν έβρισκε απαντήσεις στα ερωτήματα του. 
Με συναισθήματα τσαλακωμένα , τα μάτια σκυθρωπά ,το χαμόγελο στεγνό  στα χείλη και το βλέμμα του απλανές, σκόνταφτε σε κάθε γκρίζο αντικείμενο.
Απόρησε για άλλη μία φορά, όπως άλλες τόσες.
Με μια απελπισμένη κίνηση, έσπρωξε δυνατά το ρολόι, που ήταν ακουμπισμένο πάνω στο κομοδίνο.Έβγαλε όλο τον θυμό του πάνω του.Έγινε κομμάτια μπροστά στα μάτια του. Του θύμισε τα χρόνια που έκανε βάρδια και μετρούσε τους ανελέητους χτύπους του ρολογιού, για να περάσει η ώρα. Άρχισε να τα μαζεύει  ένα ένα και να τα βάζει σε μια πλαστική σακούλα. Ήθελε να κόψει την αναπνοή τους να μη ακούει τις ανάσες τους. 
Δυο δάκρυα κύλησαν στα μάτια του.Μαντάλωσε το παντζούρι με κρυφούς λυγμούς από ντροπή, για τις αγριεμένες μέρες που θέριεψαν .
Αυτό ήταν, ούτε τικ τακ ούτε λεπτοδείκτες.
Δεν κατάλαβε πότε ο χρόνος τον προσπέρασε,καθώς έτρεχε απελπισμένα. 


Τάσος Ορφανίδης 

1 σχόλιο: