Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

μια σημαδιακή μέρα


Ήταν ηλιόλουστη μέρα και τα πουλιά ξεμύτισαν στα κλαδιά των δένδρων, με το φτερούγισμα τους να φέρνουν εικόνες ζευγαρώματος, χαράς, σε όλη την πλάση.  


Χάθηκα με το να χαζεύω πέρα δώθε τα κτίρια, τους ανθρώπους.Το βλέμμα μου σκαρφάλωσε σ' ένα ζευγάρι αρκετά γερασμένο, καθώς περπατούσε  χέρι χέρι, χωρίς να δίνουν την εντύπωση ότι στήριζε ο ένας τον άλλον, αλλά υπήρχε μια θαλπωρή οικειότητας στο βάδισμα τους. Η γυναίκα είχε μία χάρη παρά την προχωρημένη ηλικία της κι ο άντρας πρόσεχε το βήμα του,με σταθερή πατημασιά που κάθε τόσο γύριζε, της έριχνε μια τρυφερή ματιά κι έδινε συνέχεια στον παλμό τους. 

Πιο πέρα σταμάτησα με περιέργεια σε μια βιτρίνα, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο φιλιόταν επί ώρες, μα ήταν τόσο ζωντανό που αρχικά ξεγελάστηκα όπως και τόσος κόσμος που κοντοστέκοταν με περιέργεια. Ένα λεπτό χεράκι χώθηκε στη φούχτα μου και με τράβηξε από τις σκέψεις μου. Συνειδητοποίησα ότι ένα μικρό αγοράκι στεκόταν δίπλα μου με την Μάνα του και την αδελφή του, οι οποίες ήταν απορροφημένες από το θέμα της βιτρίνας. Μου έσκασε ένα χαμόγελο κι έτρεξε να χωθεί με ντροπή στην αγκαλιά της Μάνας του, που με υποδέχθηκε με το χαμόγελο της. 

Προχώρησα με κατεύθυνση τη θάλασσα, κοντοστάθηκα και πάλι μπροστά σ’ ένα παγωτατσίδικο, όπου γινότανε χαμός. Η εικόνα των παγωτών στην βιτρίνα, ήταν ένας κράχτης χωρίς αντίσταση. Περίμενα υπομονετικά στη σειρά μου, να πάρω το χωνάκι με το παγωτό της αρεσκείας μου. Ένα καρότσι σκόνταψε πάνω μου, λες και ήθελε να με προσπεράσει, αλλά του πρόσφερα ευγενικά τη σειρά μου. Μια Μάνα με τέσσερα μικρά, ίσως να ταν κοντά σε ηλικία μεταξύ τους, ζήτησε συγνώμη για την απροσεξία της, αλλά η λαχτάρα των μικρών ζιζανίων για παγωτό, δεν άφηνε αντιρρήσεις στη σειρά προτεραιότητας τους. Το γλυκό της χαμόγελο και τα τρυφερά της μάτια, ήταν η εικόνα της μέρας μου. 

Η γυναίκα μου έμεινε στο σπίτι, να φροντίζει τις μικρές κόρες μας Δέσποινα και  Λουκία, ενώ εγώ ως συνήθως είχα χαθεί στις εικόνες μου.
Κάπως έτσι ήρθε στα μάτια μου η δική της εικόνα πριν αρκετά χρόνια. Είχα φθάσει σ’ ένα παλιό κτίριο, δυο τετράγωνα παρακάτω από την στάση μου για παγωτό,, ανέβηκα στον πρώτο όροφο και κοντοστάθηκα για λίγο. Έστησα αυτί ακούγοντας ομιλίες, γέλια, φωνές χαρούμενες, παιχνιδιάρικες, ερχόντουσαν από μέσα. Η αρχική μου ιδέα να χτυπήσω την πόρτα , εγκαταλείφθηκε αμέσως. Γύρισα το χερούλι και μπήκα,πήρα το σοβαρό μου ύψος με το διακριτικό μου χαμόγελο και ρώτησα σχετικά αν είμαι στο σωστό μέρος. Μια μελαχρινή κοπέλα με μακριά μαλλιά κι ευγενικό πρόσωπο μου χαμογέλασε και μου επιβεβαίωσε ότι βρίσκομαι στο σωστό χώρο.Ήμασταν κάπου στα 18.

Η κοπέλα αυτή μεγάλωσε, έγινε γυναίκα, γέννησε τις δυο μου κόρες
Ήταν σημαδιακή μέρα, που συνάντησα την Μάνα των παιδιών μου, όπως το νερό που τρέχει στο ρυάκι, προσφέροντας την δροσιά του σε διψασμένα χείλη.

Τάσος Ορφανίδης  

1 σχόλιο:

  1. Να είστε πάντα υγιείς και ευτυχισμένοι..
    Να γεράσετε στο ίδιο προσκεφάλι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή