Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

μέχρι εκείνη τη στιγμή

φωτογραφία Μιχάλης Ματζαβίνος
Δεν δίστασε ούτε λεπτό. Χωρίς δεύτερη σκέψη ,πέταξε στη βάρκα το καπέλο του για να μη το πάρει η θάλασσα και βούτηξε στα βαθιά. Με λίγες απλωτές πλησίασε κοντά, ενώ το κοριτσάκι χτυπιόταν απελπισμένα . Το μικρό του κεφάλι άλλοτε χανόταν και άλλοτε εμφανιζόταν με τα πλούσια μαλλιά του να δίνουν το στίγμα του.   

Όταν πλησίασε κοντά ήταν βέβαιος ότι βρισκόταν μπροστά σ’ ένα τρομαγμένο παιδί, που τα κύματα της θάλασσας ήταν έτοιμα να το καταπιούν ..Στο προσωπάκι του ήταν ζωγραφισμένα ο φόβος και η αγωνία.  Ζύγωσε ακόμη λίγο προσεκτικά και την δύσκολη στιγμή της απόφασης τα μακριά της μαλλιά μπλέχτηκαν στα χέρια του, χωρίς καν να το αντιληφθεί. Αυτό ήταν, τα υπόλοιπα ήταν εύκολα Έφερε το κεφαλάκι της στην σφιχτή αγκαλιά του, αποφεύγοντας τα χέρια της να τυλιχτούν πάνω του.

 Προσπαθώντας να το ηρεμήσει, άκουσε την φωνή του να βγαίνει δυνατή πιο πάνω από το κύμα, μαλακή όμως σαν χάδι.Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε αν το κλάμα ήταν το δικό του η του μικρού παιδιού.Άρχισε σιγά να κατευθύνεται προς τη βάρκα. Τα χέρια των φίλων κρεμόντουσαν στην κουπαστή, έτοιμα να τους σύρουν πάνω. Ένιωσε το σώμα του ελαφρύ, τα ποδαράκια του παιδιού να χτυπούν την θάλασσα, βοηθώντας τον να προχωρήσουν. 

Φαίνεται πως τα παιδιά, μπορούν με δυνατές κραυγές τον φόβο να ξαποστείλουν . Ένιωσε να έχει στην αγκαλιά του ένα πλάσμα δυνατό.Πολλές φορές μέχρι σήμερα αναρωτήθηκε, που βρήκε την δύναμη να κρύψει τον φόβο του, να παλέψει τον πανικό του.Έψαχνε λόγια ενθάρρυνσης που έκρυβαν την δική του αγωνία. Όταν πλησίασαν, βρέθηκαν σε στιβαρά χέρια να τους σέρνουν ψηλά, για ν’ ακουμπήσουν στα σωθικά της βάρκας ασφαλείς.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε αντιληφθεί τις απελπισμένες φωνές της μάνας , δεν άκουσε τον χαμό που γινόταν γύρω του. Ακούμπησε την πλάτη του στα πλευρά της βάρκας, άπλωσε τα πόδια του και αναζήτησε αμήχανα το καπέλο του, σαν να ήταν ο μοναδικός κρίκος που θα τον επανέφερε  στους ρυθμούς του. 

Έριξε μια  ματιά ανακούφισης στο κοριτσάκι του, χάιδεψε τα υπέροχα μακριά μαλλιά της, άφησε δάκρυα να κυλήσουν στο πρόσωπο κι αναζήτησε με το βλέμμα  τη γυναίκα  που τον περίμενε στην ακτή με την κοιλιά φουσκωμένη και την αγωνία στο κατακόρυφο .

Εκείνη τη δύσκολη στιγμή, μια χαρούμενη σκέψη του χαμογέλασε!


Τάσος Ορφανίδης

2 σχόλια: