Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

Ο ξενιτεμός των παιδιών μας



Θάνος Χαρίσης
Ξημέρωμα στα μέσα του Ιούλη, με τις εναλλαγές του καιρού να παίζουν με τη διάθεση. Μέρες καύσωνα και μέρες βροχερές, έκαναν τις δικές τους συμφωνίες, για την ισορροπία της φύσης. Η βροχή των προηγούμενων ημερών πότισε τη γη αρκετά, συμφιλιωμένη με τις ανάγκες των γεωργών στα ποτίσματα τους.  Οι γεωργικές εργασίες, ανακουφίσθηκαν για λίγο. Οι παραλιακοί παράδεισοι της μέρας και της νύχτας, είχαν τη δική τους ανάπαυλα, μέχρι το επόμενο εγερτήριο, που θα σημάνει το ξεσάλωμα  τους. 
 
Το φως της μέρας, τρύπωσε μέσα από τις γρίλιες. Ο ύπνος ήταν ελαφρύς, φτιάχνοντας καλή διάθεση, για τη συνέχεια της μέρας. Είχαμε να κάνουμε πολλά χιλιόμετρα, για συνάντηση με φίλους , που μπήκε στο πρόγραμμα μας με ιδιαίτερη χαρά, χωρίς αναστολή. Η καλημέρα φέρνει όλη τη μέρα στο προσκέφαλο και δεν μπορείς να επιστρέψεις το επισκεπτήριο της. Το ξύπνημα ήταν όμορφο, είχαμε το ταξίδι μπροστά μας. 

 Τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται, για όσους κρατάνε βαθιά στη ψυχή τους τα έθιμα και τις συνήθειες του χωριού τους, να επιστρέφουν με την πρώτη ευκαιρία . Κάπως έτσι η σμίξη φίλων,ένας  γάμος μια βάφτιση, είναι ένα  γεγονός,μια αφορμή  σε συγγενείς και φίλους για να ανταμώσουν. 

Τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου, υπερισχύουν στις ανάγκες του. Η αναζήτηση εργασίας, οδήγησε πολλά νέα ζευγάρια να ξενιτευτούν, να μεταναστεύσουν, αναζητώντας καλύτερη τύχη. Ο τόπος τους όμως που τους γέννησε δεν ξεχνιέται.  Επισκέπτες πλέον, ταξιδιώτες από τη μακρινή ξενιτιά, χαίρονται με τη χαρά των δικών τους, ανακουφίζονται αντικρίζοντας στο βλέμμα των γονιών τους την ελπίδα, ότι θα γυρίσουν κάποτε ,δεν θα ξεχαστούν, μα ούτε θα τους ξεχάσουν.Έχουν συμφιλιωθεί με τη σκέψη, ότι για λίγες  μέρες μόνο θα τους έχουν κοντά τους. Η ώρα της επιστροφής στη χώρα που μετανάστευσαν, είναι μέσα στο συμβόλαιο που υπέγραψαν με την ίδια τη ζωή, στη κοινή προσπάθεια να ξεφύγουν από τη μιζέρια αυτού του τόπου, που έχει σημαδέψει τα νέα παιδιά.

 Καλή τύχη για κάθε ξενιτεμένο, οι μέρες τους να είναι  φωτεινές και χαρούμενες. Κάθε φορά που σκοτεινιάζει, να παίρνουν φώς από τα λαμπερά μάτια των παιδιών τους, να τους θυμίζουν τα δικά τους που ήταν ζωγραφισμένα τα όνειρα τους, αταξίδευτα ακόμη στη μακρινή ξενιτιά.

Τάσος Ορφανίδης.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

λυπήσου με



Φωτογραφία Κατερίνα Μαργέτη

Εκεί κοντά στο ακρογιάλι, απέμεινα μοναχός στην προσμονή σου

Παρέα μου τα σύννεφα και το τραγούδι της θάλασσας


Αν ήταν να έρθεις ,

Θα σ’ έφερναν τα άγρια κύματα

Αν ήταν να σε δω

Θα περίμενα τ’ άστρα να φανούν στον ουρανό

Αν ήταν στην αγκαλιά σου να χαθώ

Θα έδενα ολάκερη τη ζωή μου με το κάλεσμα των πουλιών



Λυπήσου με  

Με τα θαλασσινά πουλιά παρέα μπορεί να κάνω
Να έχω μάθει τα τραγούδια των ναυτικών
Να συνομιλώ με τα θεριά της φύσης
Μα εσύ αγάπη μου γλυκιά πότε θε να ‘ρθεις  

Λυπήσου με

Στης νύχτας τη σκιά, μόνο εσένα καρτερώ 
της καρδιά μου ο πόνος, χτυποκάρδι αλλιώτικο μα δυνατό.
Ένα μονάχα θαθελα να σου πω
Αγάπη μου μακρινή,πάρε τα φιλιά μου κι άσε με  να σ' αγαπώ

Τάσος Ορφανίδης

Θα μου λείψεις




Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στη θάλασσα. Ταξίδευαν οι σκέψεις του, μοιράζονταν τις αγωνίες του. Στο μυαλό του ήταν καρφωμένη η ιδέα να φύγει. Πως όμως; Πως θα μπορούσε να σέρνει μαζί του τον Κωνσταντή. Μόλις έκλεισε τα 10. Δεν έχει κάπου να τον αφήσει προσωρινά, μέχρι να τακτοποιηθεί,μέχρι να βγάλει άκρη. Είναι και η Μάνα στο χωριό αλλά τα φέρνει δύσκολα ,πώς να της φορτώσει ένα μικρό παιδί. 

Η γυναίκα του έφυγε πριν από χρόνια, χωρίς ειδοποίηση. Όσες φορές προσπάθησε να βρει τα ίχνη της, δεν έβγαλε κάτι. Πληροφορίες την έφερναν να βρίσκεται εγκλωβισμένη στη Συρία, όταν πήγε να βρει τους δικούς της. Δεν ξέρει καν αν ζει.
 
Πολλές φορές την έφερε στην κουβέντα  με τον Κωνσταντή, όταν του έκανε ερωτήσεις αλλά ποτέ δεν έφθανε στο τέλος της. Δεν είχε απαντήσεις ,δεν έβρισκε τι να του πει. Μακάρι να ήξερε και ο ίδιος, μακάρι να ζει κι ας έχει αργήσει. 

Την αγαπούσε ο δόλιος. Με την σκέψη της κυλούσε όλη η μέρα, με την σκέψη της έπεφτε για ύπνο. Πώς να ξεχάσει το γλυκό χαμόγελο της, όταν της έλεγε άνοστα αστεία. Πώς να ξεφύγει από τα φωτεινά της μάτια, όταν της έλεγε αθώα ψέματα για να μη τη στενοχωρήσει. Πως να κάνει χωρίς το χάδι των μαλλιών της , εκείνα τα μαύρα μακριά μαλλιά της που του άρεσε να τα χαϊδεύει ατέλειωτες ώρες, κάθε φορά που την έπαιρνε στην αγκαλιά του. Σαν να ένιωθε ότι θα του φύγει, ότι δεν θ’ ανταμώσουν  άλλη φορά. Πάντα κουβαλούσε την ίδια ανησυχία.

Συνήθιζε, όταν έκαναν τον περίπατο τους να κάθονται στο ίδιο μέρος που κάθονταν και τώρα, εκεί στην αποβάθρα του λιμανιού. Ο Κωνσταντής ακουμπούσε πάνω του, χρειαζόταν να τον αγγίζει κι εκείνη έκοβε μικρές βόλτες γύρω τους, σαν να ήθελε να κλείσει τον κύκλο τους.

Πόσο του λείπει!

Τάσος Ορφανίδης

δύο επισκέπτες



Την περασμένη εβδομάδα, είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε στο ησυχαστήριο μας, δυο νέους ανθρώπους. Πολλές φορές συμβαίνει να γνωρίζεις άτομα μέσα από διάφορες συγκυρίες, αλλά ουσιαστικά να μη τα ξέρεις. 

Μια μέρα ήταν αρκετή για να γνωριστούμε καλύτερα, να γεφυρώσουμε την διαφορά ηλικίας,να βρούμε κοινά ενδιαφέροντα. Λάτρεις του βουνού, της ορειβασίας,  του ελεύθερου σκί και του ποδήλατου βουνού, γεμάτοι ανησυχίες  γνωρίζουν τον Όλυμπο σαν το σπίτι τους. Δεν είναι τυχαίο, εφ’ όσον ζουν στην Σφενδάμη, ένα χωριό κοντά στην Κατερίνη. 


Η συζήτηση μαζί τους δεν κούραζε, αντίθετα μάθαμε πολλά απ’ αυτούς και χαρήκαμε την κουβέντα  μαζί τους. Πόσο ενδιαφέρον είναι το πλησίασμα νέων ανθρώπων, γεμάτους ζωή και άποψη .Πόσο πλούσιοι είναι τέτοιοι νέοι, με τόσα χαρίσματα. Η ευγένεια στο πρόσωπο τους, μετέδιδε γαλήνη,
μετέφερε την ηρεμη δύναμη του βουνού.

Όταν είσαι νέος πλάθεις όνειρα ,που κάποτε θέλεις να τα δεις να πραγματοποιούνται. Έτσι ήμασταν κι εμείς κάποτε.Τα όνειρα τους έφεραν στη θύμιση τα δικά μας κι όσα απ'αυτά απέμειναν σαν υπόσχεση   στον εαυτόν μας.Τα φυλάμε στο σεντούκι των επιθυμιών μας καλά κρυμμένα,σαν φυλαχτό. 

Η παρουσία τους ξύπνησε τις ανάγκες μας, έφερε μπροστά τα δικά μας όνειρα, περπατήσαμε μαζί την διαδρομή τους και ανασύραμε όσα αφήσαμε κληρονομιά στα παιδιά μας, σε κάθε νέο που θα μπορούσε να τα επιλέξει.

Ευχαριστούμε για την επίσκεψη, ήσασταν μια όαση για εμάς!

Τάσος Ορφανίδης

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

καλοτάξιδο βιβλίο

Φωτογραφία Κατερίνα Μαργέτη
Στο γραφείο μου δεν έχω πολλά βιβλία , είναι γεμάτο χαρτιά, σημειώσεις, φωτογραφίες και ότι άλλο συνδέεται με τις δικές μου αναμνήσεις. Μου αρέσει, όταν αφήνομαι στις σκέψεις μου να ταξιδεύω ανάμεσα τους. Ξέρετε,το κάθε τι κουβαλάει την δική του ιστορία. Αυτές τις μικρές ιστορίες έχω κρατήσει βαθιά μέσα μου, μέχρι ν αρχίσουν να στριφογυρίζουν, για να γεμίσουν μια κόλλα χαρτί.

Τα λιγοστά βιβλία μου, αναπαύονται στη βιβλιοθήκη. Δεν έχω το συνήθειο να τα μαζεύω.Τα περισσότερα μόλις τα διάβασα,βρέθηκαν σε άλλα χέρια.Τα βιβλία χρειάζονται νέους αναγνώστες γι'αυτό ανακαλύπτουν νέες διαδρομές,χτυπάνε νέες πόρτες,συναντάνε καινούργια πρόσωπα, βρίσκονται σε ζεστές αγκαλιές.

 Βέβαια πολλά είναι για τα οποία  δεν θυμάμαι τους τίτλους τους, τον συγγραφέα, το περιεχόμενο τους. Αδύναμη μνήμη,ακουμπάει σε ότι διαβάζει, πιάνει κουβέντα μαζί τους , αλλά ο αποχωρισμός συμβαδίζει με την ώρα του ταξιδιού του. 

Η ευχή να είναι καλοτάξιδο ένα βιβλίο, σημαίνει να έχει αποκτήσει πολλούς αναγνώστες,να περνά από χέρι σε χέρι.Το βιβλίο δεν χρειάζεται ξεκούραση αλλά  μάτια τρυφερά , χέρια απαλά και καρδιά μεγάλη.

Το μεγάλο κέρδος του βιβλίου και του δημιουργού του, γράφεται στα χείλη, στα μάτια,  στα δάχτυλα  και στην καρδιά κάθε νέου αναγνώστη, ακόμη κι αν αγοράστηκε από έναν μόνο και πέρασε σε δεκάδες.

"Τα μεγάλα κέρδη κρύβονται στις μικρές αλήθειες"

Τάσος Ορφανίδης