Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Θα μου λείψεις




Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Το βλέμμα του ήταν καρφωμένο στη θάλασσα. Ταξίδευαν οι σκέψεις του, μοιράζονταν τις αγωνίες του. Στο μυαλό του ήταν καρφωμένη η ιδέα να φύγει. Πως όμως; Πως θα μπορούσε να σέρνει μαζί του τον Κωνσταντή. Μόλις έκλεισε τα 10. Δεν έχει κάπου να τον αφήσει προσωρινά, μέχρι να τακτοποιηθεί,μέχρι να βγάλει άκρη. Είναι και η Μάνα στο χωριό αλλά τα φέρνει δύσκολα ,πώς να της φορτώσει ένα μικρό παιδί. 

Η γυναίκα του έφυγε πριν από χρόνια, χωρίς ειδοποίηση. Όσες φορές προσπάθησε να βρει τα ίχνη της, δεν έβγαλε κάτι. Πληροφορίες την έφερναν να βρίσκεται εγκλωβισμένη στη Συρία, όταν πήγε να βρει τους δικούς της. Δεν ξέρει καν αν ζει.
 
Πολλές φορές την έφερε στην κουβέντα  με τον Κωνσταντή, όταν του έκανε ερωτήσεις αλλά ποτέ δεν έφθανε στο τέλος της. Δεν είχε απαντήσεις ,δεν έβρισκε τι να του πει. Μακάρι να ήξερε και ο ίδιος, μακάρι να ζει κι ας έχει αργήσει. 

Την αγαπούσε ο δόλιος. Με την σκέψη της κυλούσε όλη η μέρα, με την σκέψη της έπεφτε για ύπνο. Πώς να ξεχάσει το γλυκό χαμόγελο της, όταν της έλεγε άνοστα αστεία. Πώς να ξεφύγει από τα φωτεινά της μάτια, όταν της έλεγε αθώα ψέματα για να μη τη στενοχωρήσει. Πως να κάνει χωρίς το χάδι των μαλλιών της , εκείνα τα μαύρα μακριά μαλλιά της που του άρεσε να τα χαϊδεύει ατέλειωτες ώρες, κάθε φορά που την έπαιρνε στην αγκαλιά του. Σαν να ένιωθε ότι θα του φύγει, ότι δεν θ’ ανταμώσουν  άλλη φορά. Πάντα κουβαλούσε την ίδια ανησυχία.

Συνήθιζε, όταν έκαναν τον περίπατο τους να κάθονται στο ίδιο μέρος που κάθονταν και τώρα, εκεί στην αποβάθρα του λιμανιού. Ο Κωνσταντής ακουμπούσε πάνω του, χρειαζόταν να τον αγγίζει κι εκείνη έκοβε μικρές βόλτες γύρω τους, σαν να ήθελε να κλείσει τον κύκλο τους.

Πόσο του λείπει!

Τάσος Ορφανίδης

1 σχόλιο: