Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

μοναξιά



Φωτογραφία Θάνος Χαρίσης

Δεν μ’ ενοχλεί η μοναξιά, ακούω τη φωνή της να μου σιγομουρμουρίζει, πως κάποτε ήταν μια γριά ξερακιανή άθλια και ελεεινή .Τα μαλλιά της έπεφταν στους ώμους ξέπλεκα, άγρια, απεριποίητα , σχοινιά να δέσουν κάθε απελπισμένο. Ρούχα βρώμικα σκέπαζαν το σκελετωμένο κορμί της .
Καθώς το βήμα της περιφερόταν μέσα στην άδεια κάμαρη, το φόρεμα της σκούπιζε τη σκόνη απ’ το δάπεδο,ξαράχνιαζε τα ντουβάρια, τα παραθύρια και τις πόρτες.

Σαν έπεφτε η νύχτα κι άπλωνε τα πέπλα της γύρω στη φύση , νυχτοπεταλούδες στόλιζαν το κεφάλι της, μα ομορφιά καμία. Τα μάτια της σκούρυναν και το βήμα της γινότανε αργό. Σε κάθε βήμα της, όλα τα έρποντα εξαφανίζονταν από φόβο κι όταν την έπιανε ξερόβηχας το πέταγμα από τις νυχτερίδες σκοτείνιαζε τον ουρανό που είχε πάρει τα χρώματα της πεταλούδας.

Τάσος Ορφανίδης 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου