Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Κατερίνα Αγυιώτη, Είχε το κρύο στόμα της αναμονής –ποίηση



ΤΙ Θ’ ΑΠΟΓΙΝΕΙ Τί θ’ απογίνει το ποίημα από το οποίο γράφεται το ποίημα που γράφουμε; Θα ρίξει τις ελπίδες του στο ποίημα του άλλου. Αλλιώς, να λεγόμαστε ανέμελα χαμένοι. Αυτονόητοι. DAYDREAM Μια ‘ολέθρια’ καρέκλα αναβοσβήνει σα Λας Βέγκας στην αυλή του πατρικού σπιτιού το 1981. Οι συγγενείς κάθονται ένας ένας και φαίνεται ο χαρακτήρας τους. Τους βλέπω τρώγοντας γκρίλο (κάνω έτσι). ΣΠΙΤΙΑ Μου αρέσει να ζω σε σπίτια που δεν είναι δικά μου. Να μην ξέρω ακριβώς τί έχει μέσα το ντουλάπι. Να μην είμαι υπεύθυνη για το ντουλάπι. Τυχαία βιβλία, περιοδικά. Να μην έχω αποθηκευτικό χώρο για παρελθόν. ΠΡΩΙ Είχε το κρύο στόμα της αναμονής και μέσα ομίχλη - τον σκότωσα / αυτά τα πράγματα είναι απίστευτα. ΜΕΛΛΟΝ Όταν τελειώσουν όλα θα κάνω μια βόλτα στο Brick Lane μια ηλιόλουστη μέρα. Η καρδιά μου θα είναι μεγάλο ανοιχτό τριαντάφυλλο απ’ αυτά τα ροζ, που μυρίζουν τριαντάφυλλο υπερβολικά και διαλύονται ήσυχα ήσυχα. *** © Κατερίνα Αγυιώτη φωτο©Στράτος Φουντούλης, 2008 Η Κατερίνα Αγυιώτη γεννήθηκε στο Βόλο το 1976. Από το 1995 ζει στη Θεσσαλονίκη. Συνεργασίες της έχουν δημοσιευτεί στα διαδικτυακά περιοδικά Ποιείν, Bibliothéque και Θράκα.
πηγη:Στάχτες http://networkedblogs.com/UCdle

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου