Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Μαρία Βενέτη/ Αναρριχήσεις/" τρία Π "


Πόσες φορές

Πόσες φορές με είδες να δακρύζω;
Θυμίσου....
Θα σου πώ εγώ
Άπειρες απο χαρά , ελάχιστες απο πόνο
Κράτησε ένα δάκρυ μου λοιπόν.....είναι δικό σου
Και αν ποτέ σκεφτείς να ξαν/αρθείς
Αυτή η ανάμνηση,
κοντά μου να σε φέρει

Πως γίνεται

Πως γινεται να σε αγαπω ακομη και τα σαββατα
Ξημέρωσε.....
Σάββατο λένε
Κι εγώ
απ' την ανάσα την δική σου κρέμομαι
Δεν άλλαξε κάτι
Τίποτε δεν έχει αλλάξει

Ποιος είσαι;

Ποιος νά 'σαι άραγε;
Στα μάτια σου χάνομαι, στο άγγιγμα σου πεθαίνω
ποιός είσαι;
Κοιμάσαι δίπλα μου την νύχτα,στα όνειρα μου το παίζεις Κεχαγιάς,Κυρίαρχος ηγέτης
θα μπορούσα να σε ονομάσω θάνατο.......
Μα όπου μ'αγγίζεις γεννιέμαι...στην σκέψη σου ανθίζω..
Πες μου;
Να σε φωνάζω Μορφέα;
Όχι γιατί , γενναία με χτίζεις.......
Μα για τα χίλια πρόσωπα σου.......
που ούτε ένα απο αυτά, θυμάμαι
Έρωτας να 'σαι;
Όχι!! Μορφέας είσαι
ο Έρωτας πονάει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου