Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Μαρία Βενέτη/Αναρριχήσεις/ "ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ"


''Μανούλα μου,εδώ είμαι μάνα...εδώ είμαι, δίπλα σου μανούλα''
Δυο μέτρα άντρας,γονιός κι ο ίδιος,άλλης γυναίκας σύντροφος πια,εδώ και χρόνια
Ένα παιδί
Της μάνας
Κι εκείνη Ψάχνει
Ψάχνει στο βλέμμα,μα δεν θυμάται,δικός της είναι,μα ποιος από όλους;
Της είναι άγνωστος μα και δικός της,ποιος να 'ναι άραγε;
Δίνει το χέρι της στην φωνή
σφιχτά κρατάει
Ιδρώνει ο φόβος και το κορμί σπασμούς γεννάει
Σαν ένα βρέφος,σε κάθε κίνηση της απουσίας που κατατρέχεται
Είναι η μάνα
Αυτή που μέσα της έπλεκε στέφανα να του κρεμάσει,για κάθε άγγιγμα του τωρινού αποχωρισμού,της λογικής
''Εδώ είμαι μάνα,είμαι ο γιος σου''.......
Μα η μνήμη άγρια την ε τραβάει ,σε μέρη άγνωστα
Ψάχνει η έρμη
Έχει στα χέρια αυτό που έπλεκε να του χαρίσει
Ένα στεφάνι για ευλογία και μια ευχή
Δακρύζει,χάνεται μέσα στο βλέμμα
Μα να το θαύμα
''Γ ιέ μου'' φωνάζει
μες στην παλάμη του,δίνει φιλί
Ήρθε η μάνα.......
Ήρθε για λίγο κι αυτό για πάντα
Στους ουρανούς του πέταξε........ σαν προσμονή αυτός ο ήχος
Πήρε την δόξα από τα χείλη της,ένα χαμόγελο απ' την ματιά της
Κι έγινε πάλι ένα παιδί
Πήρε δικό της,σε ένα στεφάνι,την ευλογία και την ευχή
Μέσα στην μνήμη πού 'ναι χαμένη
Η μάνα πάντα
____ στέφει τον πρίγκιπα_____
___Τον πρίγκιπα της___
Σ' ένα παιδί


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου