Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Ψευδαισθήσεις 2/πέντε ποιήματα



van gogh
« το χαμένο μανίκι »

στον ύπνο μ`αναφιλητά και σκόντο στη συνείδηση
μόνο εκεί τον έπαιρνε να τον εξοστρακίζει
αυτό τον δεύτερο εαυτό, μαράζι και καημό
μια καταδίκη - ζητιανιά, που πια δεν την ορίζει

οι νύχτες του ατέρμονες της μέρας υπηρέτες
να υποφέρει στωικά ώρες τον 'πυρετό' του
και του μυαλού οι διαστροφές να κάνουν πιρουέτες
επιμελώς να ξεγλιστρούν από το άλλο εγώ του

έπαιρνε τότε στα σκυφτά σοκάκι που τελειώνει
εκεί που απρόσμενα κινά ν`ανοίγει ένα φευγιό
και μάταια αρνιότανε αυτό που τον πληγώνει
γιατί στα στήθια του βαθιά μεγάλωνε θεριό

διέγραψε και στην καρδιά -σα να τον`χε προδώσει-
το χτες, που στάθηκε σιμά, στην τρέλα δεκανίκι
κι αν πάνω στον εγωισμό το έχει μετανοιώσει
πάντα θα ψάχνει να ζητά το άλλο του μανίκι..

« Α δ ι ά β α σ τ ο »
 
αλλού εσύ, αλλού εγώ
σ`άλλο βαγόνι και οι δυο
τα γράμματα αράδα
αποστολέας ο κανείς
τι θα`δινες για να με δεις
έστω για μια βαρκάδα

σε βάρκα εσύ, κολύμπι εγώ
άνιση πάλη στο νερό
κουπί ξεκουρντισμένο
να σε προφτάσω δεν μπορώ
δεν έχω σύμμαχο καιρό
και βαρια-ανασαίνω

γι`αυτό σε διώχνω επειδή
έπαψα να`μαι το παιδί
και να με ξεγελάνε
είμαι γυναίκα στο`χα πει
και ψάχνω χέρια και ψυχή
στον πάτο να με πάνε..
                                                             
« δεν αγαπώ τα τρένα »
 
απο παιδι δεν αγαπω τα τρενα
και προσπαθω να ψαξω το γιατι
ισως να μ`ενοχλει των βαγονιων η συμμετρια
ή η ευθεια παντοτε που χαραζαν γραμμη

δεν τα συνδεω με μαντηλια να κουνιουνται
ουτε με μάνες να λυτρωνονται στο κλαμα
ουτε μ`Εβραιους που στριμωχνανε χιλιαδες
για να γραφτει στην ιστορια ενα δραμα

δεν τα φανταζομαι στα πλανα μιας ταινιας
σ`ενα δακρυβρεχτο σεναριο νουάρ
ουτε μ`εικονες μιας παλιας τοιχογραφιας
στου Οριάν Εξπρές τυχαίου μπουντουάρ

δεν τα συνδεω με τα σκοτεινα τα τούνελ
που τα ζευγαρια ανταλλαζουνε φιλια
ουτε μ`εκεινα τα ατελειωτα φωτακια
και ενα σφυριγμα πια γνωριμο στ`αυτια

μον`τα συνδεω με την στέρφα την ψυχή μου
που πηρε δρομο διχως να`χει γυρισμο
ισως κι εσενα, που σε ηθελα μαζι μου
μα εκτροχιαστηκα χωρις να σε χαρώ..


« Ταμένα Δάκρυα »
 
σαν προξενιό απ`τα παλιά λικέρ μέσ`το ποτήρι
πριν το νερό ένα φοντάν, χαμένα λόγια αλλού
ο έρωτας πλάτες ποιεί στης τσέπης το χατίρι
κι εσύ τη νύφη πλήρωσες ενός συμβιβασμού

χαϊδεύεις το σημάδι της στο μέρος που γλιστρούσε
εκεί που την καμάρωνες -νόμιζες θα την χάσεις-
μα μόνη σου την έβγαλες, είπες πως σ`ενοχλούσε
και κάπου την χαντάκωσες γιατί θες να ξεχάσεις

πάντα θ`αχνίζουν τα ψωμιά ευωδιαστά στο φούρνο
μοσχοβολά ελκυστικά ο "ιππότης" στη βεράντα
κι εσύ Τάφο Ομαδικό σκέφτεσαι ν`αγοράσεις
να θάψεις τα αισθήματα πριν κλείσεις τα σαράντα

τον έχτισες τον Τοίχο σου χτίσε και τα Κελιά σου
χρωμάτισ`τα με δάκρυα τάξε τα στην Αστάρτη
τον έρωτα αποδύθηκες, κράτα την προξενιά σου
κήδεψε και το γάμο σου μιας κι ήτανε απάτη..

« ε π ι λ ο γ ή »
 
είκοσι χρόνια πιο μικρός, βάλε και κάτι ακόμα
είκοσι χρόνια σαν Θεός, αλλά πηλός και χώμα
είκοσι χρόνια φυλακή, κρύβε ψυχή στο δείλι
όταν καμπάνα αντηχεί, τρέμει η φωνή στα χείλη

απέτυχες στο στόχο σου και το βουνό σ`αφήνει
παρθένα είναι η κορφή και λάμπει από σαγήνη
γιατί την σάρκα διάλεξες να κυβερνά τα λάθη
και το μυαλό το παίδεψες να πάθει για να μάθει

είναι νωρίς, είναι αργά, πάλι να ξεκινήσεις
και ό τι εσύ απέρριψες, απ`το μηδέν ν`αρχίσεις
γιατί στ`απάτητα βουνά, φωλιάζουν τα γεράκια
και στις απάτητες καρδιές, κρύβονται τα μεράκια

είκοσι χρόνια πιο μικρός και δεν υπάρχει γυρισμός
στην όποια επιλογή σου
είκοσι χρόνια πιο σοφός, καράβι ακυβέρνητο
στα πάθη, η ζωή σου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου