Τετάρτη, 2 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Ερωτικά2/τέσσερα ποιήματα

« Μ π λ ε »
 
κι αν το μπλε των ματιών σου
στο`χα πει πως κι αυτό με διχάζει
μία θάλασσα βλέμμα πως μπορώ
να αντέξω ακόμα ;
να με βρέχει με δάκρυα
να θολώνει σε κάθε σου νεύμα
κι ένας λόγος γλυκός
της ψυχής σου τα σπάνια κοράλλια

σε κοιτώ σε κοιτώ
και προσεύχομαι να πεις και πάλι
όλα όσα μου έχεις κρυφά
τρυφερά φυλαγμένα
στο δικό σου ποθώ για να βγω
της καρδιάς ακρογιάλι
λίγα σπίρτα φωτιά να καώ
και να κάψω και σένα..



" ευλογημένη Κόλαση "

επέμενε να μένει ντυμένος
κι εγώ τον χάζευα

μετά έβγαλε τσιγάρο
τα μάτια μου καρφώθηκαν
στα δάχτυλα του

μακριά και καλοπλασμένα
όχι ιδιαίτερα λεπτά
αλλά με νύχια σαν αμύγδαλα

με μαστοριά το άναψε
βάζοντας προστασία στη φωτιά
το άλλο χέρι

με κάρφωσε στα μάτια
και τράβηξε μέσα τον καπνό
σα να με έπινε

θα`θελα να`μουν το τσιγάρο του
τόσο, μα τόσο πολύ
να με ρουφά και να μη σώνομαι

να του μαυρίζω ασύστολα τα πνεμόνια
και να με θέλει όλο και χειρότερα
ναι χειρότερα..

ευλογημένη Κόλαση !

πόσο τον θέλω..

κι ύστερα είπε κάτι σε μπάσα
και μ`έλιωσε..

"έλα, θέλω να σε δω
όπως σε γέννησε
η μάνα σου"


« σ' αγαπώ »
 
σ`αγαπώ και ματώνει η ψυχή μου
να`ταν θα`θελα Θεέ μου
να μπω στο μυαλό σου
και να γίνω το άλλο δικό σου
να νηστέψω και την αντοχή μου

σ`αγαπώ και τα χέρια μου τρέμουν
δεν τολμώ στοργικά να χαιδέψω
κάτι άτακτες μπούκλες
στο πλατύ μέτωπο σου
τις κοιτώ και τα μάτια μου υγραίνουν

σ`αγαπώ δεν ορίζω αλήθεια το πόσο
κι ό τι πω ίσως να`ναι και ψέμα
στης τυφλής πεθυμιάς
το βωμό θα ενδώσω
κι ένα δείλι θα κάψω για σένα, εμένα..

« Δεν θα ζω »
 
δεν θα ζω για να σε δω που φεύγεις, δεν θα ζω
θα είμαι σε άλλο ουρανό χωρίς γεράκια
κι όταν τις ρίμες μου με αγάπη θα κεντώ
θα είσαι φιγούρα στου μυαλού μου τα σοκάκια

δεν θα ζω για να σου πω ένα αντίο, δεν θα ζω
ούτε τις άνοιξες θα πρέπει να προσμένω
και οι λαχτάρες μου κουρέλια απ`το σωρό
σ`ένα τοπίο τόσο άγνωστο και ξένο

δεν θα ζω να ζωγραφίσω τις στιγμές μας, δεν θα ζω
ούτε να βάλω τις χαρές σε εικονοστάσι
μόνο με κόκκινα, για σένα θα ντυθώ
πόθοι να σμίξουμε σε άνεμου γιορτάσι

γιατί εσύ ήσουν για μένα, όλη η πλάση..



κορμί που ξεπουλήθηκε σε στιγμιαίο πόθο
μοιάζει λατέρνα γέρικη που ψάχνει αγοραστή..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου