Τρίτη, 1 Απριλίου 2014

Πελαγία Κουκίδου /Ερεθίσματα της ψυχής/Υποσχέσεις /επτά ποιήματα

«μάτια κλειστά »

όταν καπνίζεις με τα μάτια σου κλειστά
τότε ο νους σου ταξιδεύει στα γνωστά
μα δε `μερεύει
και αρμενίζεις την ψυχή σου κατά πως
ζητά η κάφτρα κι ο δυνάστης ο καπνός
να διαφεντεύει

κάθε που μέσα σου τραβάς μια ρουφηξιά
στέλνεις τη σκέψη κατά κει που σε πονά
και σε τρελαίνει
κι εξαφανίζεσαι γιατί δε σε χωρά
ν`ακολουθήσεις τα πουλιά για το βορρά
ούτε σε παίρνει

έλα αν θέλεις να κλεφτούμε στα κλεφτά
εκεί που ο έρωτας τον κόπο του ξεχνά
κάνε μια πρόποση
αν θα σε δω, ποιος ξέρει τέρμινα εφτά
ένα κισμέτ κι ένας Θεός που ξενυχτά
φωνάζει ακρόαση

αγάπησε με με τα μάτια σου κλειστά
μέσα στη ζάλη του καπνού που με νικά
σαν το τσιγάρο
και τα μεσάνυχτα εκεί θα κρεμαστώ
στα χείλη επάνω, στο τσιγάρο το μισό
να σε φουμάρω

Petra Itterheimova


"πέστε μου"

πέστε μου ...

ποιος με θυμάται, πέστε μου ποιος
όταν περνούσα βιαστικά από μπροστά σας
διακριτικά, για να μη μπω στα όνειρα σας
δίχως ν`αγγίξω το δικό σας φως

πέστε μου ποιος..

ποιος με αγάπησε, πέστε μου ποιος
όταν με σκόρπιζε του πόθου το αγέρι
κι έγραφα στίχους που πονάνε σα νυστέρι
χωρίς να κρύψω ό τι ένιωθα εντός

πέστε μου ποιος..

ποιος με λιδώρησε, πέστε μου ποιος
όταν το γέλιο στις καρδιές σας σεργιανούσα
μια και δεν έχω στα προικιά μου άλλα λούσα
που να μπορώ να σας μοιράσω αφειδώς

πέστε μου ποιος..




« σατέν »

δεν είχε νόημα να προβάρει το φουστάνι
της έκανε έτσι κι αλλιώς
αλλά έπρεπε..

το φόρεσε και είδε στον καθρέφτη
κάποια άλλη
σατέν το ρούχο, το κραγιόν
σατέν και η βεντάλια

μπορεί να κρύψει το σατέν
τα μαύρα της τα χάλια ;

έπαψε να ονειρεύεται και άρχισε να ζει

περίεργη μέρα είπε
ήταν μόλις Παρασκευή
και θα`βγαινε στο πάλκο

όλα σατέν στο δρόμο της
τέτοια συνομωσία !
γλιστρούσε μέσα στο σατέν
κι έχανε την ουσία..

το ίδιο κι οι πελάτες

σατέν κοστούμια το λοιπόν
σατέν και οι γραβάτες
κι όπου γυρνούσε για να δει
σατέν της κάναν πλάτες

ώσπου το βλέμμα απόστρεψε
από το παρελθόν της

και πήγε και εκούρνιασε
πάλι κοντά στις γάτες

εκεί βρήκε γαλήνη

εκεί που η ανάμνηση
βρωμούσε ναφθαλίνη..

« τ ρ ι γ μ ο ί »

ποτέ δεν έφτασε μια κλειδαριά
για να σε βρω ή να σε χάσω

ποτέ..

δεν έφτασε μια κλειδαριά
να ψάλλει με τριγμούς
την πιο κρυφή λαχτάρα

γιατί αυτό που χρόνια τώρα
ορθώθηκε ανάμεσα μας
δεν ήταν πόρτα

τοίχος ήταν..



Salvador Dali, Woman with Flower Head, 1937

« ά λ μ π ο υ μ »

στην πρώτη όμορφο μωρό
στην δεύτερη παιδάκι
στην τρίτη έφηβος θαρρώ
στην πέμπτη στρατιωτάκι

στην έβδομη επόζαρες
επάνω σ`ένα κάρο
στην όγδοη καμάρωνες
με ύφος και τσιγάρο

μόνο οκτώ; κι άλλες οκτώ
που πρόλαβες και είδες
με την παρέα στο σταθμό
κι οι πρώτες οι ρυτίδες..

φύγαν και οι γαμπριάτικες
περαστικά απ`το βλέμμα
οι πασχαλιές και οι γιορτές
σα να`ταν όλες ψέμα

στο τέλος σου το πήρανε
το άλμπουμ απ`το χέρι
μα δεν μπορούσες δυστυχώς
για να τους κάνεις ζάφτι

“κλαίει ο γέρος”, άκουσες
το`πε ένα περιστέρι
κι εκείνοι του απάντησαν
“θα`ναι απ`τον καταρράκτη”

« ε π ι θ υ μ ί α »

τις μπούκλες σκούπισα
ιδρωμένες και νωπές
ένα στεφάνι αλμυρό
στο μέτωπο σου
τα χείλη σκούπισα
στάζανε μέλι κι ομορφιά
χαμόγελα και μαργιολιά
κι εκεί σε ταύτισα
ίδιο με τον Θεό σου

και μύρισα αυτό που λαχταρούσα
άγια δροσιά που ανέδιδε το σώμα σου
βασιλικέ μου, ανθέ δικέ μου
εσένα μύριζα

μπλέχτηκαν μέσ`τα δάχτυλα
τα πράσινα μαλλιά σου
και τα φιλούσα μυστικά
μη τα ξυπνήσω
κλείναν από την κούραση
τα μαύρα βλέφαρα σου
και πήδηξα απ`τα όνειρα
έξω, μη τα πατήσω

και μύρισα αυτό που λαχταρούσα
άγρια δροσιά που ανέδιδε το σώμα σου
βασιλικέ μου, καημέ δικέ μου
εσένα μύριζα



Renè Magritte

« κόκκινοι έρωτες »

να καίνε τα χρόνια μου
σαν άσπρες λαμπάδες
αγνά σαν τα χιόνια
γεμάτα χαρές
να γέρνουν οι έρωτες
βαρείς σαν τα κλώνια
κι εσύ να μ`αρνείσαι
πως πια δε με θες

κι εγώ να θρηνώ μια σχέση χρονία
κι εγώ να πονώ στις φευγάτες χαρές
οι κόκκινοι έρωτες πεθαίνουν με ανία
μα εμείς ό τι νοιώσαμε λες κι ήτανε χτες

να φεύγουν τα χρόνια μου
σαν άσπρα γλαρόνια
μια κι ήταν ταμένα
σε ψεύτρες αγκάλες
που λέγαν μη σκιάζεσαι
θα ζήσεις αιώνια
μα οι μέρες μου έφευγαν
δεν κάνανε χάρες

κι εγώ να θρηνώ μια ζεστή χειραψία
κι εγώ να θυμάμαι πως πια δε με θες
οι κόκκινοι έρωτες πεθαίνουν με ανία
ή ζουν για να καίγονται σ`ονείρων φωτιές



μη μου φοβάσαι , σ`αγαπώ ,
μείνε , μην αποδράσεις
φτάνει μια ανάσα σου , πνοή
τη φύση μου ν`αλλάξεις
μη μου κακιώνεις , σ`αγαπώ ,
καντήλι στο κελί μου
ίσως γιατί `σαι , τι να πω ,
μια Κυριακή δική μου..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου